The Twilight Singers :: Powder Burns

“Een echt topalbum is ‘Amber Headlights’ niet, maar dat
pretendeert het ook niet te zijn. Daarvoor is het – hopelijk –
wachten op ‘Powder Burns’, het nieuwe album van de Twilight Singers
dat in de loop van dit jaar zou verschijnen.”

Dit schreven we begin dit jaarin de recensie van Amber Headlights, de verzameling songs
die Greg Dulli, frontman van The Twilight Singers en daarvóór van
The Afghan Whigs, onder eigen naam uitbracht. Of dat wachten op
‘Powder Burns’ beloond wordt, kan u nu zelf ontdekken, of u kan ook
gewoon verderlezen. En laten we maar meteen met de
spreekwoordelijke deur in huis rollen: ‘Powder Burn’s bevat naar
goede Dulli-gewoonte weer een aantal enorm sterke
kippenvelmomenten. Dat wij fan zijn, kon u misschien al vermoeden,
maar met de beste – kritische – wil van de wereld: wij kunnen over
‘Powder Burns’ niet veel negatiefs verzinnen.

In vergelijking met de vorige Twilight Singers-platen legt de
nieuwe meer nadruk op gitaren; een verderzetting van de lijn die
van debuut ‘Twilight’ naar Blackberry
Belle
liep, met andere woorden. Maar dat betekent niet dat
‘Powder Burns’ als een Afghan Whigs-plaat klinkt – daarvoor is
Dulli te veel geëvolueerd. Enkel ‘My Time (Has Come)’ kon een
Whigs-nummer zijn; een op een vette baslijn drijvende lap funkrock
met een suggestieve tekst waarin Dulli zijn baby uitnodigt om
thru the scenery te rollen. Maar daarmee hebben we de
party-momenten wel gehad; op de rest van de plaat overweegt de
donkere kant van het Leven, de melancholie. En dat heeft natuurlijk
alles te maken met de ontstaansgeschiedenis van deze vierde
Twilight Singers-plaat (de derde met eigen materiaal). ‘Powder
Burns’ is namelijk een afkickplaat – een plaat gemaakt door een
geslagen, vechtende mens in een al even geslagen stad (New Orleans
na orkaan Katrina). Gelukkig heeft dat niet gezorgd voor een hoop
therapeutisch geneuzel, maar wel voor een prachtig samenhangende
plaat, die even sfeervol is als ze rockt, en voor songteksten van
een (zelfs naar Dulli-normen) zeer hoog, zelfs literair niveau. Dat
alles zorgt ervoor dat wij niet twijfelen om ‘Powder Burns’ in het
rijtje van ‘Gentlemen’ en ‘Black Love’ te plaatsen; ook nu weer is
het hele album een afgewerkt, samenhangend geheel, met clevere
verwijzingen tussen de verschillende nummers; een conceptplaat
zonder irritante ‘Pinball Wizard’, zeg maar.

‘Powder Burns’ begint, zo lijkt het, midden in de orkaan: het gaat
er stormachtig aan toe, ‘The sun don’t shine round here no
more
‘ luidt het aan het begin van ‘I’m Ready’, maar Dulli
verzekert ons: ‘I’m ready, to love sombody‘. Een opener en
intentieverklaring van formaat, het herstelproces kan beginnen…
Dat dit niet zomaar vlug-vlug gebeurt, is duidelijk; in het grootse
‘There’s Been An Accident’ is er al sprake van aarzelend daglicht,
terwijl Dulli zich erover verbaast dat hij nog leeft.
Drijvende kracht in dat herstelproces lijkt de liefde te zijn, en
liefde bij Greg Dulli, dat kan verschillende zaken betekenen.
Betaalde liefde bijvoorbeeld, aan het tarief van ‘Forty Dollars’,
een vuile song waarin Dulli op erg aanstekelijke wijze de Beatles
citeert. Een ander absoluut hoogtepunt is ‘Candy Cane Crawl’, een
trage, soulvolle ballad, donker en verleidelijk zoals we Dulli
graag horen. Seks en misdaad die tegen elkaar aanschurken, ‘That
shit’ll twist your little mind if you let it
‘, je mag er zeker
van zijn. Een pracht van een nummer, dat nu al zijn plaatsje
gereserveerd heeft op een toekomstige ‘Best Of Greg Dulli’. Voor
wie goed oplet zit er zelfs nog een sample uit ‘Metamphetamine
Blues’ van Mark Lanegan in, het
kan niet op. Nog hoogtepunten? Jazeker, ‘Bonnie Brae’, ‘Underneath
the Waves’ en ‘Powder Burns’ zijn allemaal fantastisch sterke
nummers, van die al te zeldzame soort die een duistere sfeer met
een uplifting gevoel combineert. Strijkers, elektronica en
gitaren, in een subtiel uitgebalanceerd samenspel – met daarboven
natuurlijk die uit duizend herkenbare stem van Dulli, die weer heel
sterk staat te zingen op het hele album. Mét als bonus de hemelse
backing vocals van chanteuse van dienst Ani DiFranco. Door de
typische, doorgedreven albumcompositie (die de ‘echte’ Dulli-albums
van een tussendoortje als ‘Amber Headlights’ onderscheidt) vinden
bovendien ook nummers als ‘The Conversation’, die op zich misschien
niet echt overtuigen, hun plaats in het geheel. Dit, beste
kindertjes, is hoe de Groten zich onderscheiden van de massa would
be-artiesten. En dat Greg Dulli tot de allergrootsten van zijn
generatie behoort, heeft hij zonet eens te meer bewezen op ‘Powder
Burns’. Haal die plaat dus in huis, het kost u minder dan 40
dollar, en u kan er bovendien geen vuile ziektes aan overhouden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

12 − vijf =