Cassandra Wilson :: Thunderbird

In 1975 begon de toen 20-jarige Cassandra Wilson aan haar
professionele muziekcarrière, via folk-, blues- and
jazzcoverbandjes. Het duurde niet lang vooraleer ze opgemerkt werd,
en met de groten in de jazz/blueswereld in zee ging. Enkele cd’s
met interpretaties van jazzstandards volgden, maar het duurde tot
1993 voor de goegemeente haar ontdekte met het sublieme ‘Blue Light
‘Til Dawn’. Drie jaar later volgde ‘New Moon Daughter’ en het hek
was helemaal van de dam. Op deze plaat staan nog steeds uitstekende
versies van onder andere ‘Last Train To Clarksville’ (The Monkees),
‘Love Is Blindness’ (U2) en ‘I’m So Lonesome I Could Cry’ (Hank
Williams). Maar ook haar eigengepende nummers stonden als
volwaardige monumenten naast de gevestigde waarden. ‘Travelling
Miles’, haar ode aan Miles Davis, en Belly of the Sun kregen beide de aandacht
die ze verdienden. Haar laatste cd, ‘Glamoured’, uit 2003, liet wat
te wensen over, en deed vermoeden dat Cassandra Wilson een beetje
(in)genomen was door het divaschap dat haar te beurt viel.
Niettemin behoren ‘Lay Lady Lay’ (Bob Dylan) en ‘If Loving You Is
Wrong’ (van ondermeer Luther Ingram en Millie Jackson) tot het
beste wat ze ooit opnam.

Nu is er ‘Thunderbird’, produced by T Bone Burnett… Op de wagen
springen van een langs alle kanten gelauwerde producer kan goedkoop
lijken, het blijkt echter een zeer wijze beslissing geweest te
zijn. Wat Burnett exact gedaan heeft, is natuurlijk niet te
achterhalen (volgens de hoesnota’s is het dan ook een groot
geheim), hij is er alleszins in geslaagd Wilson zodanig te
dirigeren dat alleen het beste in haar naar boven komt: eens hevig
uitbarstend, elders weer uiterst ingetogen, en steeds er op,
nergens er onder of ernaast.

Opener ‘Go To Mexico’ is meteen een schot in de roos. Funkier dan
ooit tevoren en geruggensteund door een vocal sample van The Wild
Tchoupitoulas (een blijkbaar legendarische stam van New Orleans
Mardi Gras Indianen) vrijt Wilson de luisteraar moeiteloos op. Met
hoge stem zingend, blijft ze vol en diep klinken. Het nummer
ontstond uit een studiojam tussen Wilson, toetsenist Keefus Cianca
(co-producer, en bekend van Dr. Dre, Macy Gray, Allison Krauss en
Elvis Costello) en gitarist Mike Elizondo (zie 50 Cent, Eminem, en
Fiona Apple), waar Wilson later
de tekst aan toevoegde. Een geschikter begin is er bijna niet
denkbaar. Nummer twee, ‘Closer To You’, is een apart geval. Na zo
vaak Bob Dylan gecoverd te hebben, laat ze deze keer de beurt aan
zoon Jakob. Het is een typische Wilsonsong geworden, een mix van
pop, soul, jazz en blues en steeds die donkere stem als
onheilspellende, maar troostende smog die over het geheel
hangt.
Wilson is een geboren en getogen gal from Mississippi, en
zoiets dringt duidelijk door in het prachtige countrybluesy ‘Easy
Rider’. Een verzengende hitte, eenzame vlaktes die fata morganas
creëren. Het nummer begint in ware front porch-stijl, barst
vervolgens los in een spiritual om daarna terug te keren naar de
porch. Het is ruim zeven minuten zweten van genot.

Wilson worstelt zich deze keer schijnbaar zonder moeite doorheen
deze cd, die net geen 50 minuten haalt. Of het nu om covers,
traditionals of originals gaat, ze weet elk nummer naar haar eigen
sterke en diepgaande hand te zetten. Bij nummer zeven, ‘I Want To
Be Loved’ (bekend van Willie Dixon, Muddy Waters én The Rolling
Stones) krijg je als luisteraar een ‘go for it!’-gevoel. Vervolgens
neemt ze een stap terug samen met Marc Ribot om het T Bone
Burnett-nummer ‘Lost’ naar eenzame torchsong-hoogte te brengen.
‘Strike A Match’, opnieuw een Burnettnummer, geschreven met
regisseur Ethan Coen, is pure bezwering; je ziet denkbeeldige
monden zo openvallen en mensen die koortsachtig naar repeattoetsen
zoeken. Afsluiter ‘Tarot’ klinkt dan weer net iets te fijn om het
definitieve einde van deze plaat te betekenen. Je hebt zin om ‘bis’
te roepen, te applaudisseren en lawaai te maken tot ze terugkeert.
En dat is de essentie van deze plaat. Het livegehalte is zo
prominent aanwezig dat de cd smeekt om luid gespeeld te worden, om
er in op te gaan, om concertkalenders af te zoeken om te zien
wanneer deze dame ons land nog eens aandoet. Ik zag haar
ondertussen drie keer live aan het werk, en kan alleen hopen dat,
wetende wat ze met vorige cd’s live aanving, ze de lijn van deze cd
live voortzet. Wie Cassandra Wilson nog niet kent: koop deze cd,
onderga hem en ga dan op zoek naar de rest. Het zal deze frisse
lente, en de hete zomerdagen later op het jaar, net ietsje zwoeler
en warmer maken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × vier =