Candi Staton :: His Hands

"In de muziek bestaan ook veel racisten", zong de Vlaamse bard Raymond Van Het Groenewoud ooit, en ook al had de brave man niet de zuurpruim in gedachten die ooit denigrerend opmerkte dat soul slechts drie kleuren kende, namelijk Al Green, James Brown en Barry White, het kan evengoed op hem slaan.

Als bleekscheet durven wij namelijk ook wel eens een soulplaatje te smaken en al mogen wij dan geen nakomeling zijn van een neefje van Oom Tom, we dragen ons eigen zwarte verleden mee. Dat komt er nu eenmaal van wanneer men al enige generaties opgroeit in de voorheen grauwe industriestad Aalst, waar priester Daens het uitgebuite arbeidersvolk probeerde te verheffen. Als soul voortkomt uit miserie over generaties heen, hebben wij die in onze botten dan ook voldoende, mocht u het ons ooit vragen.

Candi Staton (né Canzetta Maria Staton) is uiteraard geen stadsgenote, maar wel, zoals men dat zo mooi zeggen kan, een dame op leeftijd die zonder de hulp van hipcat Quentin Tarantino weer onder de aandacht wist te komen. Statons levensverhaal leest uiteraard als een moderne tragedie: geboren in het Zuidelijke Alabama in 1943, werd de kleine Candi al vlug ingezet bij het katoenplukken en het zingen van gospels in de kerk. Na vele omzwervingen werd ze ontdekt door een muzikant bij Fame Records en verliet ze haar gewelddadige man.

Het kleine label Honest John’s Records stofte een kleine twee jaar geleden Statons dertig jaar oude albums opgenomen voor Fame af, en bracht een indrukwekkende compilatie van dit werk uit onder de toepasselijke titel Candi Staton. De compilatie bracht de bal aan het rollen en met His Hands keert Staton dan ook terug naar de soul. Toch is Staton geen artieste die tussen de plooien van de tijd gevallen is: His Hands is immers het vijfentwintigste album dat ze uitgebracht heeft sinds haar debuut in 1969.

His Hands is na jaren en platen van gospel wel een terugkeer naar de soul die Staton als weinig anderen wist te brengen. Het is hoe dan ook een verademing om na alle plastic producten van dertien-in-een-dozijn rondhuppelende trutjes voorgeschoteld gekregen te hebben, opnieuw een soulplaat te horen die naam waardig. Was het tenslotte niet veelzeggend dat een van de beste soulplaten van de laatste jaren door een blanke Britse tienermeid gebracht werd? We hebben het hier uiteraard over Joss Stones Soul Sessions.

His Hands brengt geen verrassingen, Statons stem heeft door de jaren en gospelplaten heen alleen maar gewonnen aan maturiteit en de songs die ze brengt zijn zorgvuldig uitgekozen. Opmerkelijk is hoe dan ook dat de titelsong door Will "Bonnie ’Prince’ Billy" Oldham geschreven is en dat Staton zelf aan vier verschillende songs geschreven heeft.

His Hands haalt net niet het niveau van de terugblik die Candi Staton is maar mag zich nog steeds zonder blikken of blozen tussen het betere soulwerk plaatsen. Soulliefhebbers hoeven uiteraard al lang niet meer overtuigd te worden, maar zij die hun eerste stappen in het rijke soulverleden wensen te zetten, doen er goed aan ook dit nieuwe album van Staton uit te checken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × twee =