Two Gallants :: What The Toll Tells

Nadat Two Gallants vorig jaar nog bij Bomp Records debuteerde, heeft de groep uit San Francisco vandaag alweer een nieuwe plaat uit, die deze keer via het overhippe Saddle Creek haar weg naar Europa vindt. Voor wie de debuutplaat The Throes reeds hoorde, biedt What The Toll Tells weinig verrassing, maar des te meer bevestiging.

Two Gallants wordt door de Amerikaanse pers wel eens The Blacker Keys genoemd, en dat is een vergelijking die iets verder gaat dan het gemeenschappelijke Bomp Records waaronder beide groepen debuteerden. Zo krijgen The Black Keys en Two Gallants soms het label van de white soul opgeplakt, alsof het hier om een stelletje witte negers zou gaan.

Nu kan men natuurlijk eindeloos discussiëren over hoe geloofwaardig witte negers wel zijn, maar heeft zo’n discussie wel zin wanneer je weet dat de interpretatie van lyrics uiteindelijk toch altijd aan subjectiviteit onderworpen is? Een tekst als "The summer day makes a white man lazy. He sits on his porch killing time. But the summer day makes a nigga’ feel crazy. Might make me do something out of line" zal in Europa uiteraard minder goed scoren als in de VSA, maar wie maakt daar een punt van als je weet dat zelfs de teksten van poëtische zuiplap Greg Dulli wel nooit door iedereen begrepen zullen worden?

Love them or hate them, maar voor wie in staat is iets verder te kijken dan het Europese beeld op popmuziek, valt er aan Two Gallants heel wat plezier te beleven. En voor wie verhalende songs als "Las Cruces Jail" en "Long Summer Day" écht zo’n vreselijke doorn in het oog zijn, vallen er op de platen van Two Gallants toch altijd nog wat andere parels te rapen. Zo hebben wij het er bijvoorbeeld moeilijk mee te geloven dat songs als "Crow Jane" en "Steady Rollin’" niet het potentieel hebben om mensen met allerhande vormen van liefdesverdriet aan te spreken.

Dat Two Gallants een groep is die muzikaal niets toe te voegen heeft, is een waarheid die zich beperkt tot een publiek dat ervan overtuigd is dat elke zichzelf respecterende singer- songwriter tegenwoordig een laptop onder de arm moet dragen. Two Gallants situeert zich op het muzikale kruispunt tussen alternatieve country, garage en folk, en dat zijn enkel dode genres voor wie daar zelf in wenst te geloven. Wij vinden het alvast subliem getuige te mogen zijn van een muzikale ontmoeting tussen de Pogues en Bob Dylan, waarbij op zijn minst drie verschillende genres elkaar vriendelijk de hand schudden.

Dat What The Toll Tells nog iets scherper staat afgesteld dan The Throes, zou u helemaal over de streep moeten halen om tot aanschaf van de plaat over te gaan. De plaat bevat in principe exact dezelfde ingrediënten als The Throes, maar wel met dat verschil dat de nieuwe plaat qua timing nog beter in elkaar zit. Van de onheilspellende spaghettiwesternachtige wind die de plaat in "Las Cruces Jail" opent tot de mondharmonica die "The Prodigal Son" gracieus binnenwandelt: What The Toll Tells is een mooi afgewerkte plaat met veel sterk songmateriaal op.

Het enige wat wij Two Gallants een klein beetje kunnen verwijten, is dat de groep nu al voor de tweede keer op rij een plaat met slechts negen songs heeft uitgebracht. Een kritische selectie van songs uit de beide platen had wellicht één nog betere plaat opgeleverd, maar laat ons daar niet teveel over muggenziften. Het bespaart ons alvast een moeizame zoektocht naar miskende b-sides.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 − 13 =