Basic Instinct 2




Hebt u al gehoord van ‘Mystery Science Theatre 3000’? Hier bij ons
is het concept niet zo gek bekend, maar in de VS bestaat er een
uitgebreide en hondstrouwe fanbasis voor. In principe betreft het
een format waarin oude B-films, meestal science fiction- of
horrorprenten, worden bekeken door een man en een robot, die we in
silhouet onderaan het scherm zien zitten. Gaandeweg geven ze
gevatte commentaar op wat ze zien in de film, waarbij ze de prent
in kwestie grondig belachelijk maken. Ooit wil ik zo’n versie zien
van ‘Basic Instinct 2’ – misschien dat dit afzichtelijk gedrocht op
die manier nog een klein beetje genietbaar wordt.

Deze sequel op de beruchte erotische thriller van Paul
Verhoeven uit 1992 heeft heel wat voeten in de aarde gehad –
regisseurs en acteurs kwamen en gingen, er werd eindeloos geklooid
met het scenario en Sharon Stone’s honorarium leek met elk jaar dat
voorbijging nog verder de hoogte in te gaan. Paul Verhoeven ging
nog liever terug in Nederland een film maken dan dat hij zich met
‘Basic Instinct 2’ zou inlaten, David Cronenberg bedankte
vriendelijk en acteurs als Robert Downey Jr, Kurt Russell en Pierce
Brosnan hadden allemaal betere dingen te doen dan hierin op te
draven. Hun teennagels knippen, bijvoorbeeld. Of hun teennagels
laten uitrukken door een Amerikaanse ondervrager op Guantanamo Bay,
voor mijn part, zelfs dat moet nog leuker zijn dan hier deel van
uit te maken.

In principe was het project natuurlijk al gedoemd vanaf het begin:
de eerste ‘Basic Instinct’ was een onweerstaanbaar sleazy
misdaadfilmpje, een ode aan de film noir met Stone als een
agressief seksuele femme fatale. De film was ongeloofwaardig
en speelde vrolijk met de clichés van het genre, maar er hing een
stomend sfeertje over, de visuele stijl was broeierig, de dialogen
heerlijk hard boiled en de seks was voor die tijd (we zaten
toen middenin het aids-tijdperk, nota bene) bijzonder expliciet.
Blote borsten, aangespannen konten, stotende heupen en fotogeniek
glinsterend schaamhaar ahoi! Destijds was men het niet gewend om
dat te zien – ‘Basic Instinct’ werd toen beschouwd als het dichtste
tegen pornografie dat een mainstream Amerikaanse film ooit zou
kunnen bereiken. Hoe maak je op zoiets een vervolg? Ten eerste
weten we al dat hoofdpersonage Catherine Tramell de schuldige zal
zijn, zodat elke poging tot suspense al meteen gedwarsboomd wordt.
En wat de seks betreft… tja, we kunnen Sharon Stones borsten
ondertussen wel dromen. We wisten op voorhand dat het bullshit zou
zijn. Het enige waar we op konden hopen, was dat het leuke bullshit
zou worden, zo’n film die zodanig ver over de top gaat dat het toch
weer lachen wordt. Maar helaas.

Ik ga niet teveel tijd besteden aan de plot, aangezien die toch
volslagen irrelevant is. Het verhaal is compleet onsamenhangend en
verstoken van elke vorm van logica – regisseur Michael Caton-Jones
had gewoon een excuus nodig om zijn hoofdactrice haar nummertje te
laten opvoeren, en al de rest deed er niet toe. Waar het op
neerkomt is dat Catherine Tramell tegenwoordig in Londen woont en
daar op een mooie avond van een brug rijdt. Haar vriend, een
voetbalspeler, sterft, en Catherine wordt verdacht van zijn moord.
Ze wordt onderzocht door psychiater Michael Glass (David
Morrissey), die natuurlijk zo geil als een otter wordt zodra hij
haar ziet. Een kat en muisspelletje begint, waarbij het publiek
zich steeds meer als de muis gaat voelen, gevangen in de klauwen
van een wrede kat die zijn lijden zo lang mogelijk wenst te
rekken.

De openingsscène doet nog het beste vermoeden: Stone scheurt tegen
170 per uur door de straten van Londen, met naast zich haar
voetbalspeler. Ze neemt zijn hand, zuigt lebberend aan zijn
middenvinger en steekt die vinger vervolgens zonder blikken of
blozen bij zichzelf naar binnen. Onder haar leiding begint de
voetbalspeler haar vervolgens manueel te bedienen, en net op het
moment dat het Wonder haar Geschiedt, rijden ze met de auto van een
brug. Het is ook altijd wat.

Die scène is waanzinnig, maar ze is wel geestig. Had Caton-Jones
dat campy sfeertje nu weten te bewaren, dan had ik ‘Basic Instinct
2’ nog veel kunnen vergeven. Maar eens de plot (voor zover daarvan
sprake) zich dan toch op gang trekt, is het uit met de pret. De
film sleept zich aan een slakkengangetje van scène naar scène en
dreigt nooit tot leven te komen. Wég de gewelddadige confrontaties
uit deel één, wég de suspense, wég de seksuele spanning, wég alles
dat Verhoevens film ook maar enigszins interessant maakte. Ik had
hier geen goeie film verwacht, maar dat hij zo saai zou zijn was
een verrassing.

Gedeeltelijk ligt dat probleem bij het scenario, dat het niet nodig
lijkt te vinden om enige actie in de film te stoppen, laat staan
enige logica. Stel: je ontmoet een vrouw die rechtstreeks of
onrechtstreeks betrokken was bij een vijftal onopgeloste moorden.
Oké, ze heeft lekkere benen, maar tijdens elk gesprek dat ze met je
voert, vertelt ze je wel iets dat niet deugt. En dan, aan de andere
kant, heb je een politieagent die je al jaar en dag kent en die je
probeert te vertellen dat die vrouw iets kwaads in de zin heeft.
Wie geloof je? Twee keer raden wat David Morrissey in deze film
doet.

Zowel Stone als Morrissey staan overigens grensverleggend slecht te
acteren: ze declameren hun knudde dialogen in een eindeloze
monotoon en trekken daarbij continu een doodserieus gezicht, alsof
ze enorm hun best staan te doen om niet in lachen uit te barsten.
Stone kijkt zo uitdagend mogelijk in de camera en steekt haar
sigaretten aan met steeds fallischer wordende aanstekers, Morrissey
lijkt volop te solliciteren voor de job van Saaiste Mens Ter
Wereld.

Het verkoopsargument van ‘Basic Instinct 2’ is de seks – kijk maar
naar de posters en trailer. Sharon Stone zou wel eens even
bewijzen, ter meerdere eer en glorie van vrouwen overal, en vooral
van haar eigen portemonnee, dat ook dames van tegen de vijftig er
nog goed kunnen uitzien. Maar dan kijk je naar de film en je ziet
dat die nog geen fractie van de seks van het eerste deel bevat. Wie
niet met de ogen knippert, kan heel even Stone’s borsten waarnemen,
maar daar blijft het dan ook wel bij. En die borsten hebt u al eens
gezien.

‘Basic Instinct 2’ heeft een verhaal dat van geen kanten klopt,
acteurs die staan te slaapwandelen, geen sfeer, geen spanning,
zelfs geen noemenswaardig naakt. Dit is een pijnlijk vervelende,
beschamende film.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × drie =