Pretty Girls Make Graves :: Elan Vital

Zaterdag 30 augustus 2003. Het geweldige Pretty Girls Make Graves mag op de wei van Pukkelpop de Chateau sluiten terwijl honderd meter verderop tienduizenden tieners in zwijm vallen voor Fred Durst en zijn Limp Bizkit. Het wij-tegen-hen-gevoel zorgde voor een stomend concert dat, zoals u merkt, voor altijd in ons geheugen gegrift staat.

Pretty Girls Make Graves is naast een steengoeie groep ook een heel leuke groepsnaam, ontleend aan een nummer van the Smiths, die het op hun beurt pikten uit een roman van Jack Kerouac. De groep had op het moment van het Pukkelpopoptreden twee platen op de markt gebracht: Good Health en The New Romance. Hun debuut Good Health ging niet onopgemerkt voorbij in het undergroundcircuit. Het was een opwindende combinatie van snoeiende gitaarritmes en de pittige zang van zangeres Andrea Zollo, die als geen ander kan krabben en krollen tegelijkertijd. Pretty Girls Make Graves had al vanaf de eerste noot een eigen geluid: genoeg gitaargeweld en street credibility om punkrockers aan te trekken, genoeg pop in hun lijf om niet in obscuriteit te hervallen. Opvolger The New Romance, uit bij Matador, was wat men een logische stap voorwaarts noemt. Nog steeds gitaargeweld maar dankzij een propere productie gemakkelijker verteerbaar.

Nu is er Elan Vital, een plaat waar we het een pak moeilijker mee hebben. Gitarist Nathan Thelen verliet de groep vlak voor de release van The New Romance en werd vervangen door toetseniste Leona Marrs. Geen stomende gitaarduetten meer, en laat dat nu net hetgene zijn waar wij Pretty Girls Make Graves voor bewonderden. In een interview liet bassist Derek Fudesco uitschijnen dat de groep wilde ontsnappen aan de ’craziness’ van The New Romance en Good Health. Jammer, want wij houden wel van een beetje gitaargekte van tijd tot tijd. De keyboards (die op vorige platen al eens durfden doorschemeren) zorgen op Elan Vital duidelijk voor een ander geluid. Minder gekheid, meer pop. Nog steeds experimenteel, maar dan met een lager rockgehalte.

Een duidelijk voorbeeld daarvan is "Pyrite Pedestal". De keyboards geven het tempo aan waar vroeger de scheurende gitaren dit gedeelte voor hun rekening namen. Ook "Domino" en "Parade" tappen uit hetzelfde vaatje: leuke pop met de gitaren alweer op de achtergrond. Het accordeonwijsje in "Selling in the wind" is een van de weinige nieuwe ideeën van de Pretty Girls waar we wel voor vallen. Jammer genoeg is het refrein veel te tam om echt uit te blinken.

Daartegenover staan nummers als "The Nocturnal House" en "The Magic Hour" die wel de oude ingrediënten gebruiken. Bij het beluisteren van deze songs missen we de punch en de overgave van de vroegere Pretty Girls Make Graves. Ook "Wildcat" geeft er nog eens ouderwets een lap op maar verdwijnt in het niets bij vergelijking met vroegere floorkillers als "Speakers Push The Air" en "All Medicated Geniuses".

Elan Vital is zeker geen slechte plaat maar ze maakt bij ons niet hetzelfde los als de vorige twee platen. Daarvoor missen we het typische gitaarspel te veel dat ons verliefd deed worden op dit vijftal uit Seattle. Al betekent Elan Vital voor hen misschien de grote doorbraak, voor ons is het een kleine stap terug.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien − 5 =