We Are Scientists :: With Love And Squalor

Franz Ferdinand, Hot Hot Heat, Kaiser Chiefs, The Futureheads, Arctic Monkeys,… Ze zijn tegenwoordig al per kilo te bestellen in de Delhaize om de hoek. Net zoals bovengenoemde bands is We Are Scientists momenteel hipper dan hip, maar de vraag blijft natuurlijk: hebben we wel nood aan nóg een gitaargroepje met bijhorende hype?

We Are Scientists maken springerige poprock in de stijl van Franz Ferdinand, geserveerd met een sausje van typisch Amerikaanse poppunk in de refreinen (zie hier vooral "Lousy Reputation"). Een stevige prik adrenaline door de aderen kan echter geen kwaad, zolang men de overdosis maar weet te vermijden, en We Are Scientists blijven — gelukkig — uit het vaarwater van Simple Plan, Good Charlotte en consorten. Vernieuwend zijn ze uiteraard niet, maar wie is dat in deze moderne tijden nog wel? De volledige plaat ligt aangenaam in het oor, maar is dat wel zo’n prestatie in deze protools-tijden? With Love And Squalor is bijgevolg een plaat waar niets echt op aan te merken is, maar hierin dan ook zijn grootste fout vindt.

Natuurlijk, het is good, clean fun, maar we zijn zo overspoeld met Franz Ferdinand-klonen (de ene al beter dan de andere) dat we al een hele tijd niet meer opkijken van een (weliswaar sterke) song als "Cash Cow". De gitaren klinken snedig, de zang is met een heerlijk laagje pathos ingevet, en het is vanzelfsprekend catchy as hell. De heren omschrijven het zelf als "post-punk with more hooks than a fisherman’s hat", en die vlag dekt de lading dan ook wonderwel.

Opener "Nobody Move, Nobody Get Hurt" zet al meteen de toon voor de rest van de plaat: snedige songs zonder al te veel poeha, zonder enige pretentie. De heren weten dat ze geen klassiekers schrijven, maar daar zijn ze vast niet op uit, getuige het eh… relativerende artwork.

Er is nochtans een hoop enthousiasme te vinden, tussen de ratelende drums door. Hier en daar bemerkten we zelfs een bijzonder geslaagde bridge in "Can’t Loose", en uiterst genietbare zanglijnen in"The Great Escape", mààr — en hier zijn we er weer mee — we kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat dezelfde stoot opwinding perfect in ons eigen Belgenlandje te vinden is. Een groep als Rumplestitchkin kon ons punt niet beter kracht bij zetten: zij hebben alles wat We Are Scientists in de vitrine hebben staan, maar dan met dat kleine tikje meer. En zijn het niet net die onverwachte noot hier, en die plotselinge break daar die van een plaat een plààt maken?

With Love And Squalor is goed —uitstekend zelfs — maar we hebben het allemaal al eens gehoord. En dat is jammer. Niet getreurd echter, met de juiste hype komen ze er wel. De snor van bassist Chris Cain zal daar wel zijn duit in het zakje voor doen, en zo ook hun hilarische website. Als ze nog wat in de juiste boekjes genamedropt worden, en op de juiste festivals een goede set spelen (en dat kunnen ze, afgaande op hun doortocht in de Botanique in het voorprogramma van Editors), mogen We Are Scientists op beide oren slapen: "I’m not gonna wait for anything to happen / All of this at once / I’m ready for the cash-in." Voor een debuutplaat zien we het nog door de vingers, maar de volgende moet gedurfder, scherper, en vooral: opvallender!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 − 6 =