Tokyo Electron :: Tokyo Electron

Ryan Leather houdt er naast zijn liefde voor pure garagepunk (The Wongs, Reatards) en apocalyptische popmuziek (Digital Leather, Destruction Unit) nog een extra rock-’n-rollgroep op na: met Tokyo Electron onderneemt hij een poging een iets klassiekere, meer dansbare versie van rock-’n-roll te brengen. Dat resulteert in een project dat naar nieuw avontuur neigt, maar dat de schaduw van Leathers andere projecten toch nog niet ontloopt.

Wie zegt er dat incestueuze scenes gedoemd zijn om te mislukken? Ofschoon de projecten van Jay Reatard en Ryan Leather meestal wel aangebrand klinken, weten de twee toch keer op keer met iets speciaals uit te pakken. Dat enkele van hun projecten (Destruction Unit, Final Solutions) gewoon de vergrotende trap van andere projecten (Lost Sounds, Digital Leather) zijn, verandert daar weinig aan. Het heeft de muziek van Reatard en Leather tot nog toe alleen maar tot steeds hogere niveaus getild.

Tokyo Electron is voor de verandering geen project dat een vergrotende trap van een ander project is. Het is Leathers poging om de horizonten van de dansbare rock-’n-roll te verkennen. Dat hij daarin nog niet zo zelfzeker als in zijn andere projecten is, maken onder andere de covers op de debuutplaat duidelijk. Ofschoon "Electrify" en "Darkside" oorspronkelijk geen covers van al te grote artiesten zijn, zijn het wel degelijk de meest trefzekere songs van de plaat.

In de opener "Hangmans Song" hoort u Leather zoals u hem van zijn postapocalyptische popmuziek kent: de plaat opent met een razendsnelle melodie en zware stemdistortion die in een loop belandt. Zeer dansbaar en aanstekelijk, maar met een kleine aanpassing hier en daar had de song ook gerust op een plaat van Destruction Unit kunnen staan.

Het is in songs als "Yuma County", "Dark Skin Lady" en "When You Hear Me" dat de lang uitgerekte, psychedelische stukken het meest aan Leathers apocalyptische popexperimentjes doen denken. Die hoekjes waren voor een aantal recensenten reeds de aanleiding om Tokyo Electron tot de woestijnkoning van de garagerock uit te roepen, en dat is een omschrijving waarin ook wij ons best kunnen vinden. Zo bevat Tokyo Electron een aantal songs die zeer geschikt zijn om in de autoradio van een dragster af te spelen.

Dat wil echter nog niet zeggen dat Tokyo Electron er met zijn debuutplaat al staat. Tokyo Electron geeft blijk van een gezonde ambitie ten huize Shattered Records (Reatards sublabel dat via Empty Records verdeeld wordt), maar doet ons vooral naar een beter uitgewerkte plaat uitkijken, waarop wij nog iets beter getuige kunnen zijn van wat Leather met Tokyo Electron in zijn mars heeft.

Ofschoon Jay Reatards mix en mastering er wel voor zorgt dat de plaat min of meer als een geheel klinkt, laat Tokyo Electron slechts een halve goede indruk na: Leather is aan iets nieuws bezig, heeft daar ongetwijfeld de juiste ideeën voor, maar slaagt er nog niet in daar een volledige plaat lang mee te overtuigen. Dat is geen ramp, aangezien Tokyo Electron toch nog een vrij jonge groep is, en de debuutplaat wel goed genoeg is om ons ertoe te nopen de groep met veel interesse te blijven volgen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

7 − twee =