Radiohead :: 27 5 94 The Astoria London Live

De opnames voor wat hun tweede plaat zou moeten worden vlotten niet echt, en dus trok Radiohead opnieuw de baan op. Een klein tourtje door Engeland werd afgesloten in de grootste zaal waar de groep tot dan speelde, en één met geschiedenis: de Londense Astoria. Het werd een memorabele avond die Radiohead toonde aan de vooravond van de triomf die The Bends is. Tien jaar na datum zorgt zelfs de filmversie daarvan nog steeds voor opwinding.

Nochtans zat de groep allesbehalve goed in zijn vel in die eerste helft van 1994. Nadat "Creep" in de Verenigde Staten het lijflied van de slackergeneratie was geworden, ruste een enorme druk op de schouders van de groepsleden om te bewijzen dat ze geen eendagsvliegen waren. Met de bedoeling eerst en vooral een paar singles op te nemen trok de groep dus de studio in, om dagenlang onzeker rond elkaar te draaien. "Wat moeten we doen?" vroegen ze producer John Leckie, die nog maar net hetzelfde had meegemaakt met Stone Roses bij de opnames van Second Coming.

"Waarom ik?" moet hem meermaals wanhopig door het hoofd zijn geschoten. "Hoe moeten gitaren eigenlijk klinken?" vroeg de groep — waarin nochtans drie gitaristen zaten. Het werd maar niets met die sessie in de RAK-studio’s en na een paar weken werd de handdoek in de ring gegooid. Om het heilige vuur terug te vinden trok de band terug de baan op voor een kleine tour door Groot-Brittannië.

En daar vond Radiohead zijn ziel terug, zoals uit 27 5 94 The Astoria London Live af te leiden is. Met een zelden geziene overgave leidt Thom Yorke de groep door een perfecte mix van materiaal uit Pablo Honey en de nog onbekende nummers die later op The Bends zouden komen te staan. Je vraagt je af hoe de groep in godsnaam aan zichzelf kon twijfelen wanneer al snel in de set "Bones" en een uitstekend "Black Star" het oudere werk tot puike maar mindere broertjes degraderen.

Dit was een tijd waarin Radiohead nog met nadruk een ROCKband was. Strak speelt de groep song na song met overgave, en het mag hard gaan. Na een subliem gemompeld "fuck you" barst "Stop Whispering" terug uit in een ziedende finale die opnieuw uitlegt waarom de groep toen met Pixies werd vergeleken. "Jullie lijken wat in slaap te vallen" grapt Yorke, en "Just" mag schuimbekkend het hok uit.

Dit zijn ook de opnames waaruit "My Iron Lung" werd overgehouden, een song die de groep eerder niet goed op band kreeg. Eenmaal de tapes van het door MTV gefilmde concert waren herbeluisterd, besefte de groep dat ze de juiste versie had. Enkel de zang diende opnieuw opgenomen voor de versie op The Bends.

Twee jaar later zou Yorke op Rock Torhout "Creep" stilleggen met een laconiek "Boring" voor hij "Just" lanceert, maar hier kan het er volledig van af. Wanneer hij het sarcastische "Pop Is Dead" opdraagt aan alle journalisten, wordt zijn toen al op punt staande journalistenhaat duidelijk: de bakens voor wat volgt zijn gezet. Meeting People Is Easy is nog veraf, maar loert al om de hoek.

27 5 94 The Astoria London Live is een uniek document van een groep die zijn sterkte heeft gevonden en het ook trots aan de wereld toont. Nog voor The Bends tijdelijke vergelijkingen met Queen opriep, voor Radiohead tot "de nieuwe U2" van het moment werd gebombardeerd, overtuigde dit al. Twee jaar later is een bijna identieke set in Torhout al een "greatest hits". Radiohead zal nog veel sterke concerten geven in de volgende jaren, maar er valt iets voor te zeggen dat dit hun Finest Hour was: vanuit een underdogpositie bleken ze zich plots naar de polepositie te hebben opgewerkt. Vanaf nu zou de wereld aan hun voeten liggen en werd "Creep" overbodig .

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zes − twee =