Can :: DVD

Aan sommige clichés valt gewoonweg niet te ontsnappen. Welk ander volk zou tot zijn Führer een immigrant verkiezen, die daarna een ongekende haat tegen de vreemdeling tentoon zou spreiden, met alle kwalijke gevolgen van dien, en daar niet de tragische ironie van in kunnen zien? Humor en den Duits, het blijft een onnatuurlijk verband.

Dan is onze Teutoonse vriend beter geroemd om zijn Deutsche Grundlichkeit die wel eens te grondig kan zijn en op het randje van de indigestie balanceert. Zo is het ook gesteld met deze dvd van Can, eenvoudigweg DVD gedoopt. Verspreid over twee schijfjes worden we op een kleine driehonderd minuten Can getrakteerd, waarvan uiteraard niet alles even interessant is. Want voor dit kleine stukje pièce de résistance lijken de archieven wel geplunderd.

Het hoogtepunt van dvd 1 vormt uiteraard het gratis concert dat Can in 1971 gaf en dat niet alleen al eerder te verkrijgen was in de — ondertussen uitverkochte — Can-Box, maar ook als apart werkstukje. Hoe tijdloos de muziek van Can ook moge zijn, de film is het niet. Het zijn niet zozeer de wel heel foute kledij van de bandleden, noch de extra acts, acrobaten en jongleurs, die voor de hedendaagse luisteraar storend kunnen overkomen, maar eerder de overduidelijk tijdsgebonden manier van filmen van regisseur Peter Przygodda, die maar al te graag zijn kunnen toont. Met gesloten ogen is dit echter een fascinerende muzikale trip zonder weerga.

Ook de documentaire van Rudi Dolezal & Hannes Rossacher, eveneens uit de Can-Box, is op DVD geplaatst. De documentaire oogt visueel rommelig en lijkt zonder enig oog voor een coherent verhaal bij elkaar gepuzzeld te zijn. Maar ook hier komt de meerwaarde van de leden van Can zelf door hun boude uitspraken over televisie als een medium dat iedereen naar zijn pijpen laat dansen en hoezeer hun muziek voor zichzelf dient te spreken. "Can heeft, in tegenstelling tot andere groepen, geen boodschap", is de niet mis te verstane boodschap.

Verzamelaars kunnen genieten van het meer dan uur durende intieme portret "Can Notes" dat Hildegard Schmidt, al meer dan dertig jaar hun manager en vrouw van Irmin Schmidt, maakte. Hoewel de compilatie het niveau van een verzameling familiefilmpjes zelden weet te overstijgen, geeft de kigheid ervan de documentaire net dat extra cachet. Een enkele ontboezeming hier leert meer over Can en hun werkwijze dan menig traktaat ooit zou kunnen.

Dat Can in het zonnetje gezet werd tijdens het Duitse Echo-awards, waar niemand minder dan Flea en John Frusciante hun lof voor Can uitten, is hartverwarmend. De vier oude knarren vertonen tijdens de ceremonie een bescheidenheid waar menig over het paard getild en suf gehyped derderangsgroepje een punt aan kan zuigen. Maar net als de studiofragmenten voor remixes, waarbij de verschillende leden kort uitleg geven, en Brian Eno’s ode aan Can, die bij een eerste visie hilarisch is, nodigen deze fragmenten niet uit tot een herbekijken.

Voor wie na al dit fraais maar geen genoeg kan krijgen, zijn er de uitgebreide biografieën van de verschillende leden en collaborateurs alsook een geschiedenis en uitgebreide discografie van de groep op de dvd geplaats. Met DVD lijkt dan ook niets aan het toeval overgelaten te zijn. Natuurlijk bevatten de twee schijven veel informatie die hoogstens eenmaal met een half oog bekeken zullen worden.

In hoeverre DVD een must-have is, valt dan ook moeilijk te zeggen. Hoe uitgebreid het materiaal ook moge zijn, nergens komt de kracht en impact van Can meer tot uiting dan in zijn muziek. Als tijdsdocument en ietwat rommelig eerbetoon aan Can heeft DVD zeker zijn waarde voor de echte fans maar wij hebben opnieuw onthouden dat wie Can begrijpen wil, gewoon de muziek dient te ondergaan. Laat hun backcatalogue uw inwijding zijn en houd DVD nog even achter de hand.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 + 19 =