Greg Dulli’s Amber Headlights :: S/T

Laten we, te laat voor de eindejaarslijstjes, toch nog even een
poging wagen om een sympathiek plaatje uit 2005 van de vergetelheid
te redden. Dat ‘Amber Headlights’ (wij vermoeden dat koplampen in
het universum van Greg Dulli dezelfde dubbelzinnige betekenis
hebben als in café Oud Stadhuis hier om de hoek) tot nu toe aan
onze aandacht was ontsnapt, heeft alles te maken met de wel erg
indie-manier waarop Dulli dit plaatje de wereld heeft ingestuurd.
De man heeft het namelijk gereleased op zijn eigen Infernal-label
(en dat al in september), en zonder inmenging van een
distributiebedrijf naar de verkopers verscheept. Bijgevolg heeft
‘Amber Headlights’ nagenoeg geen promotie gekend en kan het ook
even duren voor u het kleinood vindt. Toch loont het de moeite
ernaar op zoek te gaan, en zeker niet alleen voor de die hard
Dulli-aficionados
.

De acht-en-een-halve song op ‘Amber Headlights’ dateren eigenlijk
al uit 2001. Begin dat jaar kondigden soul-grunge-rockers The
Afghan Whigs aan dat ze het voor bekeken hielden, zowat een half
jaar nadat frontman Dulli zijn eerste Twilight Singers-plaat had
uitgebracht. Vervolgens kroop Saint Gregory in de studio om een
rockplaat op te nemen, die zowat het midden moest houden tussen de
Whigs en de Twilight Singers. Na het overlijden van filmmaker en
persoonlijke vriend Ted Demme (zie o.a.: Blow), laat Dulli het
project echter voor wat het is en begint opnieuw op te nemen, wat
zou resulteren in de behoorlijk fantastische tweede Twilight
Singers-plaat, Blackberry Belle.
En nu is ‘Amber Headlights’ er dus toch. Een muzikant die even de
kast uitkuist, dat kan twee kanten uit natuurlijk, maar laat ik u
geruststellen: hoewel het duidelijk is dat dit een
work-in-progress is, is het zeker geen weggesmeten geld in
uw geval; of easy money in dat van Dulli, quoi. Het
onafgewerkte zit hem voornamelijk in de flow, of het gebrek
daaraan. De albums die de perfectionist Dulli op de wereld loslaat,
zijn doorgaans af, van begin tot eind – één werk (zie bijvoorbeeld
de drie laatste Whigs-albums of het genoemde ‘Blackberry Belle’).
En dat aspect ontbreekt op Amber Headlights dat ‘gewoon’ een
verzameling songs is. En die songs zijn voor het grootste deel
stevige rockers, die misschien weinig verrassen maar wel blijven
boeien.

De plaat begint meteen met twee hoogtepunten. Opener ‘So Tight’ is
zo strak als zijn titel laat vermoeden en wordt voortgestuwd door
vette Led Zep-gitaren. Veel bands laten zich inspireren door de
sound van Zeppelin, maar weinigen slagen erin de funk van die band
te vatten. Greg Dulli wél. ‘Cigarettes’ gaat door op hetzelfde elan
en rockt een eind weg op een sexy groove die vintage-Dulli is.
Andere hoogtepunten zijn ‘Pussywillow’ en het rustiger, bedrieglijk
eenvoudige en soms aan de Pumpkins herinnerende ‘Golden Boy’, dat
twijfelt tussen pretentie en zelfbeklag. In dat nummer bewijst de
Gentleman ook goed bij stem te zijn, en wisselt zijn zwoele croon
af met een growl die in de buurt komt van die van collega-Gutter
Twin Mark Lanegan. Volgens de
liner notes werden de nummers opgenomen in Los Angeles en
New Orleans, en wij durven er een lichaamsdeel op verwedden dat
zowel ‘Early Today (And Later That Night)’ met zijn ‘Sympathy for
the Devil’-conga’s als ‘Wicked’ in die laatste stad op band werden
gezet. In ‘Wicked’ horen we Dulli opnieuw in de perfecte
samenwerking met De Gehoornde zélf, zoals we die kennen van de
sterkste momenten van de Afghan Whigs. Onheilspellend, en ongehoord
verleidelijk. “This world is wicked, I fit right in“, zingt
Dulli, en het klinkt niet alsof hij dat een jammere zaak vindt.
Afsluiten de plaat met ‘Get the Wheel’, een demo-versie van het
nummer ‘Follow You Down’ (van ‘Blackberry Belle’), dat gegroeid is
uit het refrein van ‘Cigarettes’. Greg Dulli solo, zichzelf
begeleidend op piano; het zou een overbodig niemendalletje moeten
zijn, maar is toch indrukwekkend in zijn eenvoud.

Daarna is het gedaan: ‘Amber Headlights’ klokt af op een bescheiden
31 minuten. In dat halfuurtje zal Dulli zeker geen nieuwe fans
gewonnen hebben, maar wij hebben ons niet verveeld. Een echt
topalbum is dit dus niet, maar dat pretendeert het ook niet te
zijn. Daarvoor is het – hopelijk – wachten op ‘Powder Burns’, het
nieuwe album van The Twilight Singers dat in de loop van dit jaar
zou verschijnen. Ondertussen is dit een perfect zoethoudertje, voor
wie de moeite wil doen ernaar op zoek te gaan natuurlijk.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 + 5 =