Camping :: Dancing Days

Zou het toeval zijn dat Astro Discos voet aan grond probeert te krijgen in Nederland? Met een band als Camping en een albumtitel als Dancing Days moet dat toch lukken, niet? Gewillige kezen die daar op af gaan zullen zich echter een ferme aap schrikken.

Postrock moet een van de meest beklemmende genres zijn die er bestaan, en tegelijk is niets zo wazig gedefinieerd als die term. Zowat elke instrumentale rockband krijgt die stempel opgedrukt, maar onderling zijn er heel wat verschillen aan te wijzen. Of toch weer niet. En dan merk je dat het heel wat originaliteit vergt om te excelleren in het genre.

Sommige bands — 65DaysOfStatic om er maar één te noemen — doen dat door de grenzen te verkennen en te flirten met elementen uit andere genres. Andere groepen veroveren hun marktaandeeltje door het postrocklexicon tot in de puntjes te beheersen, en dat met een furie die hun kopieerdrang evenaart live aan de man te brengen. En de sterkhouders? Die doen wat ze al jaren goed doen zonder aan vernieuwing of verandering te denken. Of werd iemand nog door Mogwai verrast sinds dat sterke debuut?

Ook het Spaanse Camping zoekt met zijn tweede album een eigenheid binnen het genre, maar heeft die duidelijk nog niet gevonden. Was voorganger Photo-finish nog een oefening in erg klassieke postrock van dertien in een dozijn, op Dancing Days zoekt de groep en plein public en met man en macht naar een unieke smoel. Het resultaat is een collageachtige plaat die alle richtingen uit gaat, maar vooral zijn doel voorbij schiet.

Een flard "Sonate In Urlauten" van Kurt Schwitters onder een nummer plakken is al één manier om eens iets anders te doen, al is het natuurlijk niet zo’n verschil met Iggy Pop die even Mogwai van een intro voorziet. "Dat kan beter" vonden de Spanjaarden, en dus krijgen we met "Saza + Zaas" een nummer dat tegelijk zijn eigen remix is. De combinatie met de ritmes van DJ 2D2 is behoorlijk boeiend en tekent voor een van de sterkere nummers van Dancing Days.

Nog steeds is er traditionele postrock te vinden met een sterke Slint- en Mogwai-adem, zoals opener "American Good", en zelfs "One For The Crime Scene, A Bullet For Your Time" van Prefuse 73 wordt rustigjes omgebouwd tot een regelrechte postrocker.

Op de tweede helft van Dancing Days maakt Camping meer ruimte voor de echte songs. "Ex-Convict Husband" worstelt met kige zang en gebrekkig Engels, maar "David Bowie’s Eyes" is een nijdig indierockertje dat wordt voorafgegaan door het bizarre "The Sunrises" (het geluid van een punkbandje dat in gindse repetitiehok repeteert?) bij wijze van intro. Ook "I Hate The Summer" kampeert ergens in het midden tussen Slint en indierock, en voelt zich daar duidelijk net zo in zijn sas als een Hollander in Zuid-Frankrijk. Deze richting lijkt Camping meer te liggen dan het louter genrematige van hun vorige plaat.

Camping Days is geen goede plaat. Daarvoor schieten te veel ideetjes los door het papier, en herkennen we te veel het geluid van de grootheden die hun indruk nalieten op de groep. Maar in de laatste helft bewijst de groep dat haar zoektocht misschien wel een uitkomst kan vinden. Minder post-, en meer indierock zou een goed idee zijn. We zien wel bij de volgende plaat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × vier =