Omdat we na urenlang zoeken naar het juiste woord om Troy Von Balthazars muziek te omschrijven, beginnen te beseffen dat dat woord nog niet bestaat, houden we het voorlopig bij zijn korte, narcistische maar accurate online biografie: "Troy Von Balthazar writes beautiful music".
Ze waren al een tijdje aan het aanmodderen toen de mannen van het Hawaiiaanse Chokebore in 2005 besloten ermee te kappen. Veel had te maken met zanger/gitarist Troy Von Balthazar, die songs in zich voelde opborrelen die hij in Chokebore niet kwijt kon. Twee aarzelende maar veelbelovende e.p.’tjes later is die plaat er eindelijk. Ze is titelloos, misschien omdat de man er zelf ook geen naam op kan plakken.
Wie Troy Von Balthazar live aan het werk heeft gezien, weet dat hij zich wel eens durft verliezen in een soort vertederende pletwals van loopjes en effectjes, maar op plaat heeft hij zichzelf min of meer onder controle. Waar op sommige live-optredens een echte, volwaardige song haast een uitzondering lijkt, overheerst op het album de song zelf, twee minder dan een minuut durende schnabbels buiten beschouwing gelaten. Naast wegwerpopener "TVB Has Fingers" is het zichzelf herhalende (kinder)deuntje van "The Color Comes" trouwens nog echt doeltreffend ook. Von Balthazar houdt het wel vaker kort. "Old Black Joe", een spiritual uit de Amerikaanse slavenperiode, "Magnified" en "Numbers" blijven alledrie onder de twee minuten. Dat zorgt voor een behoorlijk vreemd gevoel: het lijkt in alledrie de gevallen alsof de songs een té vroege dood sterven. Von Balthazar beperkt zich steevast tot de kern van wat hij kwijt wil.
Met een hyperpersoonlijke aanpak— hij speelde elk instrument zelf in — creëert Von Balthazar hetzelfde sfeertje dat hij tijdens zijn optredens en met zijn MySpace bulletins ook beoogt. Live speelt hij zowat elke avond opnieuw voor zijn "favourite crowd in the whole world!", op MySpace is iedereen zijn "best friend!", en bij het beluisteren van deze plaat krijg je effectief het gevoel dat hij voor jou alleen bezig is. De setting is teder en intiem, de teksten puur en persoonlijk. Wie die stijl omarmt, kan de onversneden schoonheid van Von Balthazars liedjes pas echt op zich af laten komen. "Your music does impressive things / And holds me quiet with its wings," zingt hij in "You, When You’re Drunk". Onze kop eraf als hij het niet over zichzelf heeft.
Kent u dit fantastisch vers, vroeg in Shakespeare’s "Romeo & Juliet", waarin Montague klaagt over het donkere gemoed van zijn zoon Romeo? "And private in his chamber pens himself / Shuts up his windows, locks fair daylight out / And makes himself an artificial night." Okay, het is niet bij Shakespeare dat Troy Von Balthazar zijn inspiratie haalde voor het eerste echte hoogtepunt van de plaat, maar geef toe: "I Block The Sunlight Out" doet er toch wel aan denken. Het is een bedwelmende song, een mantra gericht aan de ongrijpbare buitenwereld. "Someone out there somewhere else / is eating something sweet" droomt hij, als een klein kind met huisarrest.
Eenmaal gewend aan ’s mans onnavolgbare, unieke stijl rest enkel nog het genieten. "Numbers" zinkt weg in een donker defaitisme en het krachtige "Rainbow" laat eindelijk eens een elektrische gitaar scheuren, maar dé song van de plaat huist tussen die twee in. Iets voorbij de helft van de plaat begint plots een song met de onheilspellende woorden "I know we’re fading / we’re already gone." Twintig seconden later riposteert het engelenstemmetje van Adeline Fargier: "But your hair fell down in front your face like rain", en even later: "oh, it’s perfect". Perfectie met op de achtergrond het donkere besef van de eindigheid: "Perfect" omarmt de hele gedachtewereld van Troy Von Balthazar, en dat levert een onsterfelijk mooi liedje op.
Neen, we weten nog steeds niet welk woord op Troy Von Balthazar te plakken. Intiem, teder, bedwelmend en bevreemdend dekken allemaal een deel van de lading, maar het geheel blijft ongrijpbaar. Imperfect op de meest fantastische manier, dit is een plaat die naam meer dan waardig.
