"Fuck you, pay me, give me my money." We hebben het ooit een hele dag zitten neuriën na een avond lang het debuut van A.R.E. Weapons te hebben gerecenseerd. We hebben nog altijd geen geld gezien voor ons goddeauwerk, maar een opvolger is hier met Free In The Streets net binnengevallen.
A.R.E. Weapons is nog het meest bekend omdat de keyboards worden bespeeld door ene Paul Sevigny, die tegelijk hun manager is. En de broer van zijn iets bekendere zus Chloe. Het zootje ongeregeld wist in het verleden al een invloedrijke columniste van The Village Voice serieus off te pissen door haar in het heetst van een optreden een mep te geven met een microfoon, het maakte hun reputatie alleen maar groter in het hippe New Yorkse undergroundcircuit. Een jaar na debuut A.R.E. Weapons ging het verhaal echter een cliché te ver. Gitarist Ryan Noel bezweek aan een overdosis heroïne en de rest van de band mocht een beetje radelozer verder. En dat hoor je soms aan Free In The Streets
Niet dat er muzikaal veel veranderd is. Lome, op hiphop gebaseerde ritmes ondersteunen scheurende gitaren en bliepende synths waarover Brain. F. McPeck lijzig of net heel energiek en krachtig verhalen vertelt. Maar net daar is de boel omgeslagen. De stoere machopose van het debuut wordt wel volgehouden, maar al in opener "These Tears" wordt het hart even duchtig uitgestort. Ook in "Hardcase" sijpelt een scheut emotie door als het tekstvel leest "he never hurt nobody else/the only thing that you hurt is yourself/you’re a hardcase boy".
Al wordt met al die emotie ook niet overdreven: even vaak gaat het stoer van "Girl, goddamn you look so good". De moderne variant van "hé schoon wijveke", zeg maar: A.R.E. Weapons is meestal onversneden rock- ’n-roll, zoals in afsluiter "Into The Night".
Nog steeds is het bij A.R.E. Weapons van "als het er op zit, is het boenk erop, als het ernaast is, is het zwaar balen." Dus krijgen we naast de krachtige opener "These Tears" ook het ietwat lamlendige "Push ’Em Back" en het ietwat banale "Reggie". Uitstekend is de groep dan weer wanneer een primaire swing wordt geïnjecteerd als in "Weakest Ones", waarop heupen moeilijk stil te houden zijn. Op zo’n moment lijkt A.R.E. Weapons eventjes héél erg steek te houden, net als in het opwindende "F.K.F."
Free In The Streets is bij momenten lekker aanstekelijk, maar halverwege gaat een mens toch ongeduldig op zijn horloge kijken. Het is geen goed teken als wij tijdens het schrijven al zitten te verlangen naar het moment dat we de plaat netjes in onze cd-toren bij de juiste letter kunnen klasseren.
En toch willen we A.R.E. Weapons wel eens live zien. Bij voorkeur in een niet al te proper, een beetje bedompt en vochtig krakerspand. Daar kan de ghettotronica van de heren wél een set lang werken. Op plaat mankeert nog net dat tikje extra.
