Eindejaarslijstje 2005 Maarten van Meer

Het was zelden zo moeilijk een eindejaarslijstje samen te stellen (we zijn nochtans getraind). De top vijf lag al gauw vast, maar uit een stapel van een twintigtal CD’s moest streng geselecteerd worden. De hieronder gegeven volgorde is het resultaat van druk gepieker, uitgekiende wiskundige modellen en veel geschuif maar voelt nog niet helemaal juist aan. 2006 staat ongeduldig voor de deur, dus de knopen werden dan toch doorgehakt. 2005 was een goed muziekjaar: veel nieuwe namen, bevestigingen van wat eendagsvliegen leken, boeiende nieuwe geluiden en enkele gevestigde namen die bewezen er ook nog bij te horen. Meer van dat graag!

  1. The Arcade Fire :: Funeral Het jaar begon uitstekend met The Arcade Fire dat zich onwrikbaar in de CD-speler nestelde. Lang geleden dat een plaat nog zo noodzakelijk bleek, zo ontzettend urgent en nu klonk, zonder na honderd beluisteringen ook maar een milligram aan kracht in te boeten. Integendeel zelfs: ware het vinyl geweest, we zouden al een vers exemplaar moeten gaan halen.
  2. Bloc Party :: Silent Alarm Galmende gitaren (duellerende gitaristen!), voortgestuwd door dreunende drums en een zanger die zich de ziel uit het lijf schreeuwt. Erg origineel lijkt dat misschien niet, maar Bloc Party weet er ook songs rond te bouwen en krijgt de voetjes bovendien volop van de vloer: zonder meer de top van de nieuwe Britse golf.
  3. Jamie Lidell :: Multiply Lidell was al een poulain, die op charmante en virtuoze wijze moeilijk kon doen zonder ons de muren op te jagen. Met dit album laat hij ongegeneerd de soulzanger in zichzelf los, ter opleuking van etentjes, recepties en de slaapkamer.
  4. LCD Soundsystem :: LCD Soundsystem Zwaar geanticipeerd, overdreven gehypet en vooral iets te hard tot het hippe meubilair gaan behoren, maar de muziek staat er nog steeds. Dat ze snel weer in kleine, zweterige kamertjes de pannen van het dak mogen komen spelen.
  5. Bright Eyes :: I’m Wide Awake, It’s Morning Conor Oberst maakt de protestsong weer hip, roept lekker ouderwets op tot revolutie, maar weet vooral prachtig zijn eigen demonen te bezingen zonder er zijn gevoel voor humor bij te verliezen. Het grote verschil met Dylan: Oberst kan zingen.
  6. Oasis :: Don’t Believe The Truth Zo horen comebacks te zijn: met een loeier van een album terug naar de no-nonsense van de begindagen gaan alsof er nooit iets anders geweest is. Yeh fookin’ cunt!
  7. Gorillaz :: Demon Days Gorillaz leek een grotere toekomst als gimmick dan als muziekproject te hebben. Dit album bleek echter een trage groeier, een stuk beter dan het debuut en dreigt van Blur Albarns hobby-projectje te maken.
  8. Bruce Springsteen :: Devils & Dust Springsteens rauwe rasp klinkt heerlijk in grootste stadionrockers, maar weet op dit ingetogen album meer dan ooit te ontroeren. The Boss onderstreept nogmaals dat hij een geweldige verteller is en ook met subtiele potloodtrekken een portret van Amerika weet te schetsen.
  9. Antony and the Johnsons :: I am a Bird Now Een hoogst irritante figuur, met een neiging tot overacting in pose en zang. En toch weet dit album je opeens te raken. Ondanks de vele tics en aanstellerij, weegt de schoonheid van de muziek uiteindelijk door.
  10. Ryan Adams (and the Cardinals) :: Cold Roses en 29 Ryan Adams bracht drie albums uit die geen van alle over de hele lijn overtuigen, maar we zouden deze twee zeker niet kunnen missen. De eerste niet omwille van de prachtige melodieën en songs, de tweede niet omdat het een wondermooie elegie voor de twenties is en Adams zowaar muzikaal weet te verrassen.

Dat 2005 een heerlijk muziekjaar was, mag blijken uit ‘de volgende tien’ (en dan liggen er hier nog minstens vijf CDs die ook een plaatsje verdienen, zielig te wezen ::
11. Queens of the Stone Age :: Lullabies to Paralyze 12. Franz Ferdinand :: You Could Have It So Much Better 13. Doves :: Some Cities 14. Boards Of Canada :: the Campfire Headphase 15. Hard-Fi :: Stars Of CCTV 16. Millionaire :: Paradisiac 17. CocoRosie :: Noah’s Ark 18. dEUS :: Pocket Revolution 19. Supergrass :: Road To Rouen 20. The White Stripes :: Get Behind Me Satan

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien − 11 =