Eindejaarslijstje 2014 van Maarten van Meer

  1. Aphex Twin :: Syro Bijna twintig jaar geleden blies Aphex Twin met The Richard D. James Album ons een derde gehoorgang, waarlangs sindsdien veel meer verknipte en vooral meer elektronische muziekjes dan pakweg U2 of The Afghan Whigs mochten passeren. Sindsdien bleef Aphex Twin relevant, goed en een Held. Maar het was pas met Syro dat hij weer echt wist te verbazen. Niet met nieuwe, nog verkniptere waanzin, maar met betere, meer gedetailleerde en beheerste tracks waarmee hij Karl-Heinz Stockhausen overtuigender dan ooit the finger geeft. Syro is de Grootste Klassieker die dit jaar voortbracht.
  2. Damon Albarn :: Everyday Robots Damon Albarn ging in 2014 voor het eerst onder eigen naam solo, met echo’s uit al zijn vorige projecten en openhartiger teksten dan ooit. Een parel van een album dat snijdt, preekt, zalft van onder een dikke laag melancholie, maar bij momenten ook ongegeneerd onnozel is. Een foutloos staal van het kunnen van de beste songschrijver van zijn generatie. Bleef om onduidelijke redenen helaas wat onder de radar, maar zal nog jaren gekoesterd worden.
  3. D’Angelo and The Vanguard :: Black Messiah Na jaren van gevallen Godenkind spelen, geloofde niemand dat D’Angelo ook echt aan een allesomvattend soulmeesterwerk zat te werken. Zeker de verkoper niet die ons ei zo na uitlachte toen we ernaar vroegen. “Een nieuwe D’Anglo? Dat geloof ik pas als die hier op de toog ligt!” We hadden er geld op moeten inzetten, maar zijn ook verdomd blij met dit Black Messiah. D’Angelo klinkt niet langer als de gladde seksgod van Voodoo, maar injecteert zijn neo-soul maniërismen met een flinke scheut vuile jazz en blues, waardoor hij aansluiting vindt bij echte soulgoden Marvin Gaye en Otis Redding en de Frank Oceans en Weekends van deze wereld vrolijk achter zich laat.
  4. Mogwai :: Rave TapesYoung Team zullen de Schotse rockers niet gauw meer evenaren, laats taan overtrefeen, met Rave Tapes is met voorsprong hun meest avontuurlijke en boeiendste plaat sinds dat debuut. De krautrock, synths en drumcomputers zijn even wennen, maar wie kan aanvaarden dat er geen nieuwe “Fear Satan” of “Like Herod” meer inzit, kan niet anders dan extatisch worden van songs als “Remurdered”, “Heard About You Last Night” of het fantastische “No Medicine For Regret”. Die laatste heeft zowat de plaats van “Hunted By A Freak” ingenomen qua ‘rustig en tot op het bot gaand Mogwai nummer”. Dat we dat nog mogen schrijven.
  5. Nils Frahm :: Spaces Een album dat net na de eindejaarslijstjesdeadline van 2013 verscheen en toen helaas niet meekon, maar al een jaar onmisbaar is. Een live album dat beter laat horen hoe veelzijdig en verdomd straf Nils Frahm als keyboardist is dan zijn soms al te kunstmuziekerige studioalbums. De live versies (al dan niet als medley) van het studiowerk is steevast pittiger en meer betoverend dan de albumversies. En “Says” is dé song om te bewijzen dat ook elektronische muziek, zelfs zonder teksten tot tranen toe kan ontroeren en geen donderende beats nodig heeft om verpletterend te zijn.
  6. The War on Drugs :: Lost in the Dream Het album met de ‘Wooh’s’. Niets vernieuwends, dicht tegen Bruce Springsteen, Tom Petty, Fleetwood Mac en andere stadionrockband aangelegen, maar een reeks songs die het hele jaar lang op geen enkel moment verveelden, ongepast leken of genoeg gehoord waren. Zelfs het ook door uw moeder, leerkracht godsdienst (of zedenleer zo u wil), huisarts of grootmoeder kapotgedraaide “Red Eyes” niet.
  7. Ryan Adams :: Ryan Adams Na jaren en albums die vooral bewezen dat Ryan Adams dan wel veel goede ideeën heeft, maar ze zelf niet echt van zijn slechte kan onderscheiden, eindelijk waarop hij zich terecht grote Amerikaanse troubadours mag noemen. Vreemd genoeg doet hij dat op Ryan Adams meer met synths en een stevig rockende band dan je zou verwachten. Vreemd genoeg wist hij desondanks niet mee te surfen op de eighties rockrevival die The War on Drugs heeft ingezet.
  8. Swans :: To Be Kind De minst beluisterde plaat uit deze lijst en dat uit zelfbehoud. Minder zwaar dan The Seer, maar dat is even relatief als To Be Kind is nog steeds een zeer uitputtende trip, al kleurt Michael Gira in nog meer schakeringen van zwart en grijs dan op The Seer. Superalbum, maar op doktersvoorschrift met mate te beluisteren.
  9. Andy Stott :: Faith in Strangers Een album dat met “Time Away” en “Violence” pikzwart en zelfs angstaanjagend begint, omdan met mondjesmaat licht en dansbare beats binnen te laten. Al is slotsong “Missing” nog steeds even dansbaar als dat To Be Kind geschikt is voor een etentje met de schoonouders. Net dat tikje minder consistent dan zijn vorige, maar op zijn best, stukken straffer dan Luxury Problems.
  10. Behemoth :: The Satanist Vreemd genoeg door geen enkele enola-metalman opgepikt topalbum van een van de belangrijkste Death Metalbands van de laatste jaren. Behemoth heeft echter (op de verf en dwaze kledij na) de extreemste uitwassen van de doomdeathblackmetal achter zich gelaten, wat – ondanks titels, grunts en artwork die volledig character zijn – een verbazend catchy en melodieus geluid en de interessantste en meest meeslepende metalplaat in jaren oplevert. Voor wie zich niet door haslbrekend gedrum, gesoleer, onaangenaam gestemde gitaren en een toefje blasfemie laat afschrikken, uiteraard.

Ook uw aandacht meer dan waard, maar net dat tikje minder dan de tien hierboven:
Yevgueni :: van Hierboven wegens beter, gevarieerder en zelfzekerder dan ze ooit klonken, maar helaas zat de top tien al vol (blame D’Angelo)
Young Fathers :: Dead wegens door hun annulatie op Best Kept Secret domweg beetje vergeten dat het tot dan Album Van Het Jaar zou worden.

Elbow :: The Take Off and Landing of Everything Will Find Me wegens net dat dipje te veel, al zijn we ontzettend blij met de knipoogjes naar debuut Asleep In The Back.
Delrue :: Risquons Tout wegens een Yevgueni-nummer en twee gewoon goeie songs te veel
Einstuerzende Neubauten :: Lamentwegens iets te hermetisch voor wie de live show niet gezien heeft
Future Islands :: Singleswegens misleidende albumtitel (“Seasons (Waiting On You)” is fan-tas-tisch, maar de rest steekt een beetje bleekjes af)
Flying Lotus :: You’re Dead!wegens nog altijd niet zeker of we we slim genoeg zijn om het album te vatten. (topsingle met Kendrick Lamarr, dat is al zeker)
Novastar :: Inside Outside wegens op genial single “Closer to You” na nog steeds niet helemaal blijven hangen
FKA Twigs :: LP1 wegens ‘waarom vindt iedereen dit beter en meer geniaal dan Young Fathers?’

Ben Frost :: A U R O R A wegens nooit zeker of onze muziekinstallatie het zonet begeven heeft of niet.

Concerten die nog lang zullen heugen:
Damon Albarn (weeral!) en Pearl Jam (eindelijk!) op Rock Werchter
Nils Frahm, Mogwai, Slowdive, Forest Swords (toch het laatste nummer), Elbow, The War on Drugs op Best Kept Secret
Prince! Sportpaleis!
Forest Swords in de AB Club (al deed het eind van zijn concert op Best Kept Secret vermoeden dat het daar nog beter was)

Gegarandeerdste kippenvel: de akkoordwissel op 6’05″ in Nils Frahms “Says”

Gegarandeerdst moeilijk weg te slikken krop in de keel: Als Nils Frahm 7’15″ ver in datzelfde nummer doorheen de zorgvuldig gewoven synthwouden op zijn concertvleugel begint te hengsten

Moeilijkste concertmoment: “Rivier”, The Scene, Lotto Arena

Meest onterecht door hipsters en muziekpolitie genegeerde topsong: Yevgueni – “Naar huis”

Indrukwekkendste lichtshow en productie en meest foutloze concert dat ons bijna deed vergeten dat het nieuwe werk toch niet zo goed als het oude is en we de band misschien al te veel live zagen: Nine Inch Nails, Lotto Arena

slechtst georganiseerde omhooggevallen m’as-tu vufestijn dat moet doorgaan voor een muziekfestival: Bozar Electronic Arts Festival

Beste song op en verder volstrekt te vergeten teleurstellende sof van een album : “Hunger of the Pines” – Driehoekje-op-een-Mac

Moment waarop we hoofdschuddend besloten dan toch maar uit elkaar te gaan ondanks alle goede momenten van de voorbije 30 jaar: 0’55″ in “The Miracle (Of Joey Ramone)” (U2)

EP die eigenlijk bovenaan het eindejaarslijstje van 2013 had moeten staan: Burial :: Rival Dealer

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × 4 =