Puppetmastaz :: Creature Shock Radio

Jim Hensons creature shop was en is verantwoordelijk voor enkele van de mooiste maar ook voor enkele van de meest poëtisch gruwelijke poppen die we ooit aanschouwd hebben. Maar zelfs in hun ergste nachtmerries zouden Hensons fantasten nooit de wezens uitgezweet kunnen hebben die zichzelf Puppetmastaz noemen: bastaarden zonder vaders.

Het op een gezonde manier gestoorde hiphopcollectief Puppetmastaz — ze kunnen net geen twee voetbalploegen vormen — verschuilt zichzelf in tegenstelling tot veel van haar collega’s niet achter allerhande ruige imago’s waar bling bling en gats het wereldbeeld beheersen, maar creëert een heel eigen universum waar de vervormde onvoldragen vruchten van Kermit De Kikker en Spitting Imagecoryfeeën een eigen leven leiden als hiphoppers.

Met Creature Shock Radio brengt het hiphop-poppencollectief hun eerste album uit. Intro "We Back" blaast onmiddellijk de boxen op met zijn dreunende beat en opgewonden keyboardviolen. "Bigger The Better" jaagt niet alleen het volume maar ook het ritme verder op. Spontaan vliegen de armen posegewijs de lucht in waarna we stoer meeknikkend wanhopig onze onbestaande cool proberen te behouden.

"Midi Mighty Moe" klinkt zo mogelijk nog goedkoper maar net niet zo aanstekelijk. Computerstemmetjes op helium clashen met het collectief terwijl het ritme gestaag verder pompt. "Break A Bottle" neemt een dreigende houding aan die zichzelf in het belachelijke trekt door opnieuw hilarische stemmetjes boven de song te plaatsen. "Juxebox" laat zachtmoedige gitaarklanken overgaan in metalgitaren terwijl de lof van vrouwen bezongen wordt.

"Martian Juice" start daarna als een goedkope sci-fi-serie uit de jaren zeventig die een verloren gewaande big band inlijft voor het componeren van de soundtrack. Spaced out op meerdere manieren, waarna de big band meegelokt wordt naar de volgende low-budgetset: "Do The Swamp". "Puppet Mad" laat moerasfunk los op de mensheid: caoutchouc laarzen en olifantenpijpen? De mode zullen we wel nooit begrijpen… "J.R. Blenda" laten we dan ook als iets te ridicuul snel aan ons voorbijgaan.

De grote kracht van Puppetmastaz ligt vooral in hun gevoel voor humor waarmee ze het idee van de voornamelijk rappende kikkers — er zitten ook een varken en een hamerhaai bij, naast enkele onbestemde wezens —doortrekken in hun songs. De gimmick wordt ten volle uitgebuit en verdoezelt zo enkele mindere nummers op het album. Maar Puppetmastaz heeft haar imago niet nodig om te bekoren. Verre van origineel weten ze hun hiphop toch boeiend genoeg te houden om die luie zomerzondagen op te vrolijken terwijl gigantische lappen vlees op de barbecue liggen, dan wel in minuscule bikini’s sensueel rondhossen. We hebben meer hiphopclips gezien dan goed voor ons is. En laat Puppetmastaz daar nu net het perfecte antidotum voor zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien − 5 =