Must Love Dogs




Het verhaal doet de ronde dat John Cusack, toen hij het scenario
voor ‘Must Love Dogs’ kreeg toegestuurd, maar liefst 35 pagina’s
nieuwe dialoog schreef voor zijn eigen personage, vooraleer hij
toestemde om mee te spelen. Hoe ingrijpend die veranderingen de
film hebben beïnvloed, is natuurlijk maar de vraag, maar het is wel
zeker dat 35 pagina’s lang niet voldoende waren om dit misbaksel te
redden. ‘Must Love Dogs’ is dermate voorspelbaar, onleuk, afgezaagd
en saai dat ik me op dit moment al zit af te vragen hoe ik een
deftige recensie moet vullen door erover te praten. Kun je nagaan
wat dat moet geven als je er 98 minuten lang naar moet zitten
kijken.

Diane Lane speelt Sarah, een kleuterleidster van in de veertig die
onlangs is gescheiden en nu haar avonden vult met treurig uit haar
venster te zitten staren. Haar familie, een clan die uitsluitend is
opgetrokken uit ergerlijke bemoeials, probeert haar zo snel
mogelijk aan een nieuwe vriend te helpen, en één van de strategieën
die ze daarvoor ontwikkeld hebben, is een contactadvertentie op het
internet. Gescheiden blanke vrouw zoekt man, moet van honden
houden. Op die manier komt Sarah in contact met Jake (John Cusack),
botenbouwer en ‘Doctor Zhivago’-fan, die zelf net van z’n vrouw af
is.

Volgt daar een verhaaltje volgens het aloude stramien: meisje
ontmoet jongen, jongen zegt de verkeerde dingen, meisje is
vertederd door jongen, meisje en jongen spreken af, er ontstaat een
misverstand tussen meisje en jongen, jongen druipt af, meisje gaat
hem zoeken, het misverstand wordt opgelost, ze vallen elkaar in de
armen en ze leven nog lang en gelukkig. Dat dit genre film
opgezadeld zit met een aantal vaste regels waar de makers niet
buiten kunnen, dat kan ik nog aannemen, maar je kunt toch op z’n
minst probéren om hier en daar een originele vondst of een leuke
scène in te lassen? Regisseur en scenarist Gary David Goldberg wil
er echter niks van weten – hij is het filmische equivalent van een
bandwerker, die het geen bal kan schelen of het product dat hij op
geroutineerde, mechanische wijze in elkaar steekt wel enige waarde
heeft, zolang hij om vijf uur maar kan afnokken. ‘Must Love Dogs’
is smakeloze eenheidsworst, die niet eens de ambitie in zich heeft
om iets anders te zijn.

Een voorbeeld (want ik geef graag voorbeelden): aan het begin van
de film heeft Sarah een afspraakje gemaakt met een anonieme man,
die haar zal opwachten met een gele roos. Ze komt aan het café in
kwestie aan en ontdekt dat de man in kwestie haar eigen vader is
(gespeeld door Christopher Plummer, die geld nodig had). Daar heb
je een situatie waar je in beginsel best wel een paar leuke grappen
aan op kunt hangen, maar geloof vooral niet dat Goldberg zal
incasseren op die scène. Nee, Sarah gaat rustig zitten, zij en haar
vader houden een kort, schattig bedoeld gesprekje over de noodzaak
van mensen om een lief te vinden, en Sarah vertrekt weer. Wat
geestig had kunnen zijn, is gewoon geresulteerd in een zoveelste
saai dialoogje, waar alle spitsvondigheid ver te zoeken is.

En dergelijke scènes zijn er nog: momenten die zich lenen voor
goede humor, maar waar dan op mysterieuze wijze geen punch-line aan
gegeven wordt. Nog zo eentje: Stockard Channing speelt de nieuwe
vriendin van Christopher Plummer, die zich zelf ook al wel eens aan
een internet-date waagt. Als gevolg daarvan krijgt ze plotseling
een zestienjarige jongen voor de deur die wel wat met haar wil
beginnen, en de 61-jarige dame panikeert. Fair enough, maar
ook hier blijft bij een in opzet leuk ideetje waar niks mee wordt
aangevangen. De enige scène waar ik oprecht mee kon lachen, was er
één waarin Diane Lane en John Cusack in het midden van de nacht op
zoek gaan naar een winkel om condooms te kopen. Eén scène op
anderhalf uur.

Alles aan ‘Must Love Dogs’ is generisch, een flauwe kopie van een
kopie van een kopie van een origineel dat op zichzelf ook al niet
erg de moeite kan zijn geweest. John Cusack speelt hier krèk
dezelfde rol als destijds in het veel betere ‘High Fidelity’ –
alleen zit hij ditmaal continu over ‘Doctor Zhivago’ te kwekken in
plaats van over popmuziek. Ongeveer halverwege de film beving mij
dan ook een haast onweerstaanbare drang om ogenblikkelijk naar huis
te gaan en nog eens naar ‘Zhivago’ te kijken – slechte films moeten
oppassen met referenties naar goeie exemplaren. Diane Lane
onderneemt moedige pogingen om een beetje naturel, een beetje
frisheid in haar rol te leggen, maar het scenario laat haar zodanig
in de steek dat dat vanaf het begin een hopeloze opdracht was. Ze
krijgt geen personage te spelen, maar een afgebleekt stereotype dat
elk beetje filmliefhebber al sinds de jaren tachtig beu is.

Kijk, het is een feit dat de romantische komedie als genre sowieso
al sterk uit de hoek moet komen om mij te kunnen plezieren. Maar
soms lukt het – onlangs heb ik me nog als de eerste de beste sukkel
laten inpakken door ‘Elizabethtown’,
nochtans een waanzinnig manipulatief stukje emo-cinema. Het
verschil zit ‘m in de oprechtheid ervan: ‘Elizabethtown’ was melig, ja, maar dan wel
met overtuiging – Cameron Crowe ging voor the full monty, en het
kon hem niet schelen wat je ervan dacht. ‘Must Love Dogs’ is
uitsluitend effectbejag, een uitgecalculeerd, mathematisch in
elkaar gestoken product, waar geen passie, liefde of
persoonlijkheid in terug te vinden valt.

Waarom goede acteurs als Cusack en Lane zich hebben laten vangen
voor dit onding, is mij een raadsel. Waarom iemand er vrijwillig
naar zou willen kijken eveneens. Na een half uur ben je klaar om je
eigen ogen uit te steken om toch maar niet verder te moeten kijken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − zeventien =