Edith Frost :: It’s a game

Op de voorkant van het hoesje een lachende merrie uit de een of andere paardenmolen. Aan de achterzijde een wazige foto van een jongedame te midden van het drukke Chicago. Een vluchtige blik achterom van tussen de met wol omgeven winterjas. Haar naam staat letterlijk voor vrieskou en kilheid; maar de warme en oprechte glimlach op de foto maakt veel goed. Gevoelig maar kil, donker en toch frivool… et voila: Edith Frost.

Zelfverklaarde songsmeden dwepend met hun grote onbegrepenheid en dito ego zijn niet bepaald dun bezaaid. Menig getormenteerde ziel die nog maar enigszins een treffelijk gitaarakkoord kan pengelen of enkele deuntjes op piano kan plegen, noemt zichzelf al graag hoogdravend singer-songwriter. Hoe emotioneler, hoe ziekelijker, pretentieuzer en diepgravender hoe beter. Die onbeantwoorde liefdes, onverwerkte verledens en dat overmatig ontwikkeld gevoel voor pathetiek: wie heeft er ondertussen nog niet zijn of haar bekomst van gekregen? Wanneer dan ook af en toe een begeesterende dame met voldoende lef komt opzetten die authenticiteit zonder pretentie in haar muzikale zielenroerselen legt, staat ondergetekende dan ook al met open armen te wachten. Edith Frost ontkent nochtans niet dat de muze welig tiert op een kweekbodem van pijn en emotie, — toevallig of niet de bestanddelen van liefde. En jawel, ook haar laatste worpeling It’s a Game gaat over weinig anders dan dat: liefde, teleurstelling, verdriet. Alleen weet Frost hoe ze menselijke emotie via muziek kan overdragen zonder in het theatrale of ronduit zielige te vervallen.

Van opener “Emergency” tot heerlijke afsluiter “Lovin’ you goodbye” en alles ertussenin draagt zowat allemaal de sporen van onverteerd liefdesverdriet in zich. De stem van Edith Frost, meestal door niets dan eenvoudig gitaarspel en enkele melancholische sfeermakers ondersteund, klinkt nog breekbaarder dan vroeger. Maar echt breken doet ze nooit. Welke pijnlijke geschiedenissen haar teksten de luisteraar ook overbrengen, hoe fijngevoelig de melodie ook is, overal blijft Frost een zekere afstand bewaren. Hier en daar komt zelfs een zekere kilheid de muziek in geslopen — een gewapendheid die door het verdriet over de verloren prille liefde heen komt kijken. Ze bewandelt op haar eigen elegante manier de dunne lijn tussen het zich wentelen in hopeloze pathetiek en een kille gehardheid gegroeid uit ervaring.

In titeltrack “It’s a game” verraadt Forst nauwelijks enige emotie wanneer ze het verhaal beschrijft van twee mensen die de liefde reeds lang verloren, maar dat weigeren te aanvaarden. Met een afstandelijkheid die evenzeer gespeeld is als de gelukkige liefde uit de song zelf, weigert ze het meelijwekkende op te zoeken, waardoor de muziek alleen maar krachtiger over komt. Op zich boeiend, maar na een tijdje begin je wel eens te hopen op wat meer emotie in haar stem. Alleen in het allerlaatste nummer van het album geeft Frost daar ook effectief aan toe, in de bitterzoete song “Lovin’ you goodbye”. Het klinkt meer als een smeekbede dan als een afscheid, maar ook dat is aan het menselijke niet vreemd. “I’m glad I had you, what little time you could give. I couldn’t leave without lovin’ you goodbye. And yes I miss you now that I’m gone.”

Meer nog dan haar collega singer-songschrijfster Aimée Mann, moet Edith Frost het hebben van haar bloedeerlijke teksten. De songs zelf blijven spijtig genoeg net iets te braaf opgebouwd om grote potten te breken. Door een gebrek aan opbouw en muzikaal experiment blijft de meerderheid van de songs daardoor in de grijze middenmoot van “gewoon goede” nummers zitten. Slechts bij uitzondering weet Frost daaraan te ontsnappen en een ware blijver te maken. Die pareltjes alleen maken It’s a Game echter al de moeite meer dan waard.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 − 7 =