Dijf Sanders :: To Be A Bob

Who the fuck is Dijf Sanders? Toen To Be A Bob ons voor het eerst ter ore kwam, stonden we een héél klein beetje paf. Welke nobele onbekende slaagde erin het beste van Tom Waits, Aphex Twin en stokoude jazz om te boetseren in een okselfris en kakelvers geheel? Een jonge Bruggeling, zo bleek, die zijn twee vorige platen onterecht straal genegeerd zag en zelfs underground op weinig erkenning kon rekenen. Met To Be A Bob wordt alles anders. Althans, zo hopen wij.

Dijf Sanders is de one-man-band van de genaamde,… houd je vast…, Dijf Sanders, die daarnaast ook één derde is van de nog piepjonge maar beloftevolle Gentse groep The Violent Husbands. Die laatste won het voorbije jaar zowat iedere demopoll, talentenjacht of andere liedjeswedstrijd waaraan hij deelnam, maar met Dijfs soloproject liep het vooralsnog minder vlot. Persaandacht en airplay bleven uit, ondanks twee verdienstelijke releases die grossierden in een eigenzinnige variant op werk van Boards Of Canada, Aphex Twin en… de onvermijdelijke Tom Waits.

Dat muzikaal Vlaanderen niet vies is van een fikse portie Tom Waits bij het ontbijt — en als het even kan ook bij het middagmaal, het vieruurtje én als toetje bij het avondeten — weten we al sinds Barman en de zijnen ons een dikke tien jaar geleden Worst Case Scenario in het gezicht smeten. Dijf Sanders gaat een stap verder: hij klinkt óók als Waits, maar dan wel een Tommeke dat de potten, pannen, knoken en beenderen even aan de kant legt en zich stort op ander leuk speelgoed als laptops en gameboys. Bewijsmateriaal te over op deze plaat

To Be A Bob gaat van start als Four Tet in een koddige bui. De knip en plak elektronica van “Cheerleader Memorial” botst en stuitert alle richtingen uit, knettert als een op de vlucht zijnde migrant in een Parijse elektriciteitscabine en laat drie minuten later de enigszins van slag zijnde luisteraar duizelend achter. Hoogtepunt gehad, denken wij dan. Maar daar blijft het gelukkig niet bij. De daaropvolgende drie kwartier hebben nog meer dan genoeg lekkers in petto.

”For Your Ass Only”, bijvoorbeeld, dat wij bij deze graag nomineren voor de categorie ‘songtitel van de week’, al leert een vluchtige blik op google ons wel dat een succesvolle filmregisseur uit het ‘pikantere genre’ hem met deze vernuftige woordspeling voor is geweest, is een knappe liefdesballade waarin Dijf ons lieve woordjes toefluistert en potverdorie, bíjna stamelden we in het ijle met het schaamrood op de wangen enkele verlegen complimentjes terug.

Of “Jizz”, dat het per uitzondering doet zonder beats en waarin elektronische vinylruis en een dronken piano ons meevoeren naar een ondergrondse New-Yorkse jaaaazzzzclub anno 1920 waar de pregnante geur van whisky, vette sigaren en dito zwetende mannen met baarden onze reukhaartjes kietelt. Nnnnnice.

Hoewel de meeste ervan gesampled zijn, is er op To Be A Bob ook plaats voor échte instrumenten. Zo zorgt Jon Birdsong, de vaste trompettist van Beck die u misschien ooit nog in een roze balletpakje zijn longen zag leegbazen tijdens de Midnite Vultures tour, hier en daar voor een flard trompetgeschal. Ook op de contrabas en mondharmonica wordt veelvuldig beroep gedaan. Niet enkel elektronica dus, en dat komt het natuurlijke karakter van deze ineengeknutselde knip- en plakplaat enkel ten goede.

Op de officiële cd-voorstelling van To Be A Bob, onlangs in de AB, slaagde Dijf erin geen enkel nummer van zijn nieuwe plaat te spelen. “Te ouwe nummers, ik ben alweer met heel andere dingen bezig.” Dat wijst op creativiteit en eigenzinnigheid. Rebels zonder daarom in vervelende moeilijkdoenerij te vervallen, zo zien we onze popsterren graag! Nu u nog.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien + 8 =