Black Mountain :: Black Mountain

De missing link tussen Black Sabbath, The Velvet Underground en de vroege Pink Floyd. In dat ijle niemandsland opereert het Canadese kunstcollectief Black Mountain. Hun debuutplaat barst van de klassieke hardrock, handig verpakt in een kunstzinnig jasje. Wij zijn alvast overtuigd, nu nog de rest van de mensheid.

Nochtans hebben wij de pest aan muziek die gemaakt lijkt voor betonmolens. Anders gezegd: er gaapt een hemelsbrede kloof tussen heerlijke noiserock à la Husker Du en Dinosaur Jr. enerzijds en pakweg Iron Maiden anderzijds. In die zin lijkt het debuut van Black Mountain verdacht sterk op het Paard van Troje: de veelgelaagde harmonieën, de talrijke gimmicks verdoezelen meesterlijk de uit een dozijn drilboren opgetrokken gitaren.

Die wall of sound speelt voorlopig nog verstoppertje op de openingstrack "Modern Mustle", een soort muzikaal speelkwartiertje à la Frank Zappa en Beck, met een prominente rol voor een duidelijk de weg kwijt zijnde sax. Pas in "Don’t Run Our Hearts Around’ wordt het de heren menens. Scheurende gitaren in het refrein, een zang als een mantra, een brug met een Hammondorgel. Doe je ogen dicht en je waant je eind jaren zestig, bij een concert van Black Sabbath.

Nummer drie, "Druganaut" (driemaal raden waar de song over gaat) herbergt exact dezelfde songstructuur als track nummer twee: hoge bassen en een tegendrum in de strofes, gitaren als een wolkenkrabber in het refrein. Net als wij willen gewagen van een systeem barsten de heren los in een vrolijke samenzang. "No satisfaction", een hymne die wel iets weg heeft van — let op, bocht van 180 graden — Chumbawamba; wij zien het The Scorpions vooralsnog niet doen.

"Set us free" daalt vastberaden af in de spelonken van de symfonische rock. Jankende stemmen, nog harder huilende gitaren en een zich als een roos openvouwende climax. Vijf minuten langer en deze track was de betere soundtrack bij een flukse vrijpartij, baf. In "No Hits" jagen de heren en dames een wahwah door een lopende bas. Combineer dat met een drumcomputer die geprogrammeerd is op het betere discobeuken, een freewheelende sax — kijk mama: zonder handen! — en je hebt een wolkbreuk van een song.

Hebben ze in Canada een klaagmuur? Op basis van "Heart of snow" zou je zeggen van wel. Een vrouwenstem zingt alsof ze a/ net haar man verloor, b/ de deurwaarder voor de deur staat en c/ hij al haar platen van Marianne Faithful meenam. Alweer freaky, breed waaierende gitaren in het refrein. Een teken van bloedarmoede? Een truc? Jazeker, maar wel een truc die werkt.

Hekkensluiter "Faulty Times" komt, als een dieselmotor in de winter, traag op gang, maar knettert op het einde als de open haard van een kroostrijk gezin. Origineel is het allemaal niet, verre van; maar dat is bloedworst met appelmoes ook niet, en toch eten wij het graag. Dit bij momenten snoeiharde debuut lijkt sterk op Land of the Rough van Dead Fly Buchowski, enkele maanden geleden.

Als u het graag hard geserveerd krijgt en u hebt slechts geld voor één CD, raden wij u van harte deze laatste schijf aan. Anderzijds is deze Black Mountain net dat ietsje experimenteler, speelser en grappiger. Liefhebbers van The Scorpions gaan dit een stinker vinden, de echte muziekliefhebbers drukken dit Canadese collectief in geen tijd aan de borst. Black Mountain maakt hardrock opnieuw spannend. Geen geringe verdienste. Let op onze woorden: headbangen raakt binnenkort weer helemaal in!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − 11 =