Dave Matthews Band :: Stand Up

Het internationale muziekjournaille is verdeeld over het nieuwe album van Dave Matthews Band. Vooral de Amerikaanse vakpers lijkt nog steeds alles wat de band doet op lofbetuigingen te onthalen. De anderen schatten Stand Up meestal een stuk lager in. Volkomen terecht, als u het ons vraagt.

Kijken naar het wereldkampioenschap dwergwerpen voor linkshandigen, het Europees record neushaar trimmen breken, desnoods zelfs de recentste roman van Arnon Grunberg lezen. Het zijn maar enkele voorbeelden van tijdsbestedingen die wellicht nuttiger en ongetwijfeld aangenamer zijn dan luisteren naar Stand Up. Dave Matthews en zijn band hebben een uur van ons leven gestolen en we willen het graag nu terug, alstublieft. Akkoord, Dave Matthews Band heeft in het verleden best goede en zelfs vernieuwende dingen gemaakt, maar op dit album vervalt de groep in een pure herdefiniëring van het begrip ‘banaliteit’.

In bepaalde segmenten van de muziekpers werd al een tijdje voorzichtig geopperd dat Dave Matthews het spoor bijster was. We hadden het liever anders gezien maar Stand Up bevestigt die stelling alleen maar. We wilden het graag op variërende smaken steken, of liever nog op een uit de hand gelopen muzikaal experiment, kwestie van alles nog een artistieke zweem te kunnen meegeven. Helaas, de trieste waarheid is dat deze plaat vooral doods en steriel klinkt. Haast niets blijft nog over van de energie die eens zo kenmerkend was voor DMB. Geen opwindende mix van stijlen meer, maar een zielloos mainstreampapje waarin hooguit nog een spoortje clichématige jazz en ongeïnspireerde rock te bespeuren vallen.

Voor Stand Up werd een beroep gedaan op producer Mark Batson, een man die eerder met onder andere Beyoncé, Seal en Eminem werkte. Het hoeft dan ook nauwelijks te verwonderen dat het geluid van de plaat even gladjes klinkt als het gemiddelde hitparadevoer. Nummers als “Stand Up (For It)” en “Smooth Rider” moeten het vooral hebben van sterk geaccentueerde beats en halfslachtige grooves. Van enige naturel is helemaal geen sprake meer. Bij momenten komt Dave Matthews Band zelfs vervaarlijk dicht in de buurt van een genetisch gemanipuleerde kruisbestuiving tussen de hedendaagse Sting en Joe Cocker (“Old Dirt Hill (Bring That Beat Back)”, “You Might Die Trying”). Bovendien zijn sommige nummers zoals “Steady As We Go” ronduit melig. Wanneer een poging tot romantiek enkel doet denken aan goedkope paperbacks in stationswinkeltjes, dan weet je het wel.

De lichtpuntjes op Stand Up zijn uiterst schaars. De met zuinige pianoklanken begeleide ballad “Out Of My Hands” is een zeldzaam baken van waarachtigheid en oprechte emotie. “Hello Again” is dan weer de enige song die de spanning van eerdere platen enigszins kan evenaren. Voor het overige betekent Stand Up treurnis ten top. Dave Matthews Band lijkt de weg naar het verval te zijn ingeslagen. Of het ooit goed komt, blijft nog maar de vraag.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − tien =