Schwabinggrad Ballett :: Schwabinggrad Ballett

Wie anders dan den Duits spreekt over zijn nationale voetbalploeg als "Die Mannschaft" als betrof het een groep geharde Oostfrontsoldaten onder leiding van ijzervreter Paulus? En wie anders noemt zijn bandleider zonder schroom of zweem van ironie "Herr Kapelmeister"? Obelix wist het al: "Rare jongens, die Gothen."

Is het geen oud zeer om spottend over die humorloze Duitsers te spreken, met hun braadfestijnen en marsmuziek? Het mag dan ook haast verwonderlijk heten dat een van de meest intrigerende muziekstijlen uit datzelfde Duitsland komt, zelfs al kreeg het — hoe kan het ook anders — de ridicule en ietwat denigrerende benaming krautrock. "Progrock maar dan interessant", liet iemand ons weten toen we over krautrock spraken. "Te divers voor woorden", wist een ander. Want krautrockgrootheden als Kraftwerk, Neu, Amon Duul, Faust of Can gaven elk hun eigen invulling aan het begrip. Elektronisch voor de ene, jazzy en psychedelisch, dan wel ronduit opzwepend ritmisch geschift voor de andere; het blijft vooral een ongedefinieerd Duits fenomeen. Vaak gekopieerd, maar nooit geëvenaard.

Het ensemble Schwabinggrad Ballet speelt op indrukwekkende wijze leentjebuur bij het voornoemde Faust. Een Esmerine-achtige vioolpartij in "Under Control" opent het album, waarna de stemmen het in een dreunende kandans overnemen. "Herdentrieb & Hospitalismus" neemt het bezwerende, pulserende ritme van "Under Control" over en laat ons volledig in een trance wegdromen. Waarna als antidotum daarna het semi-chaotische "Trashcan" openbarst: een dwingend basritme probeert wanhopig de vele percussie-uithalen en geluidsfragmenten binnen het gareel te houden, waardoor een bezwerende kakofonie ontstaat. Orde uit chaos.

"Ice Bertolt Brecht (AB)" laat Moeder Courage zingen in de beste cabarettraditie, terwijl een tribale ritmiek zich laat verleiden door urbane geluiden. Het geluid van op hol geslagen kartonnen dozen mondt uit in uit goedkope metalen opgetrokken gitaren in het "Geliebte Viecher In The Night". Vervormde stemmen en onaardse keyboardklanken weven zichzelf doorheen de song. Haast pathetisch vals gezongen weet de pastiche op het Duitse klaaglied anno Interbellum "Ueber Den Selbstmord" perfect de juiste sentimentele snaren te raken, meer nog omdat zij schaamteloos gevolgd wordt door het clowneske "So Sehr Gedanke Auch Schmertz, Will Es Mir Doch Leider So Scheinen, Als Ob Ich Auch In Einer Befreiten Gesellschaft Immer Zu Einer Minderheit Gehoeren Wuerde".

De her en der geplaatste overbodige dan wel broodnodige collages van nietszeggende geluiden zijn het peper en zout van elk zichzelf respecterend krautrockalbum. "Tryptichon Mitte" geeft door zijn nietszeggendheid dan ook de perfecte voorzet voor de door paranoïa vergeven en opengebarsten zweer "Wenn’s Anfaengt Durch Die Decke Zu Tropfen". "Quadratmuehle" dept met zout de opengebarsten wonden, terwijl vioolsnaren zich vrolijker tijden herinneren, toen zij nog deel uitmaakten van die mysterieuze dieren, katten geheten.

Pretentieus en hinderlijk, volgestouwd met bevreemdende en vervreemdende geluidscollages terwijl tribale ritmes doorheen de songs opgejaagd worden, blijft krautrock tijdloos boeiend klinken mits niet dagdagelijks genuttigd. Schwabinggrad Ballet is de pulserende pukkel op het zelfvoldane gezicht van Das Bastardmädchen Angela Schröder. Het zou niet verstandig zijn de etter te verwijderen, want deze keer is de puist net datgene wat het allemaal de moeite waard lijkt te maken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − negen =