The New Pornographers :: Twin Cinema

Zomer associëren we met een kleddernatte zwemshort die tegen de billen blijft plakken, een helderwitte huidskleur die de nodige hilariteit ontlokt bij bruingebakken zonnebaders of — de horror — de eigengereide Franse variant van het kleinste kamertje. Met een cocktail achteloos balancerend op onze linkerknie voegen we The New Pornographers ook maar meteen toe aan onze referenties aan het zomergevoel.

Frontman en überführer AC Newman floot zijn manschappen terug bij elkaar om nog een nieuw album van zijn Canadese supergroep The New Pornographers in elkaar te boksen. Het woord supergroep roept in eerste instantie huiveringwekkende connotaties op naar een soortement veredelde Guns n’ Roses, vermengd met mindere zielen van andere langharige volksstammen of een of ander nieuw samengesteld liefdadigheidsproject dat op het ongelukkige idee komt een kerstsingle op te nemen. Het verhaaltje van de som van de delen die de delen duidelijk niet overstijgt. Gelukkig kan het ook anders. En nu komen The New Pornographers achteloos de arena binnengewandeld met twee ijzersterke platen in de achterzak. Het multigetalenteerde Canadese collectief is samengesteld uit leden van obscure Canadese indiegezelschappen als o.a. Zumpano en Limblifter, met daarnaast nog alt.countryvedette Neko Case. Overdaad schaadt?

Met hun eerste twee albums hebben The New Pornographers in ieder geval die volkswijsheid professioneel ontkracht. Hun debuut, Mass Romantic, werd ronduit lyrisch ontvangen door de internationale muziekpers. Vervolg Electric Version deed het, ondanks het naaktere geluid, al niet veel slechter. AC Newmans discipelen onderscheiden zich van de massa door harmonie en melodie hoog in het vaandel te voeren. Ze graven terug in de Britse erfenis van niet weinig decennia geleden, zonder al te veel schade aan te richten bij hun opgravingswerken. Denk aan springerige liedjes gecombineerd met fijne melodietjes om er dan nog wat veelkoppige vocaliteit tegenaan te smijten en we zijn er zo ongeveer. Het laat zich samenvatten onder de term powerpop. In een notendop dan, zo makkelijk kunnen we er ons echter niet van afmaken.

Analoog met de groepssamenstelling blijkt de groep muzikaal ook een veelgelaagd geluid voort te brengen. De derde cd luistert, ondanks het op elkaar stapelen van instrumenten, lekker weg. Referenties naar zowel sixties-, seventies- als eightiesgeluid zijn wederom niet van lucht. Single en opener van het nieuwe album "Twin Cinema" heeft u ongetwijfeld al voorbij horen dwarrelen. Een aanstekelijk nummer waarbij ogenblikkelijk de surfplank uit de kofferbak gehaald wordt om menig Californische golf te bedwingen. Het zet meteen de toon voor de daaropvolgende twaalf tracks. Puntgave pop met branie gebracht door een stel overgetalenteerde creatievelingen die het heilige indievuur brandende houden.

"The Jessica Numbers" is een regelrechte stamper en ook de georchestreerde ontsporing op "The Bleeding Heart Show" wordt ritmisch meegetikt op onze doornatte zwemshort. De multivocale hey yah’s zijn hier niet vreemd aan. Op "These Are The Fables" wordt er nog enig gas teruggenomen. De atypische leadvocals neemt Neko Case hier voor haar rekening. Twin Cinema heeft met "Jackie, Dressed In Cobras","Sing Me Spanish Techno" en "Three Or Four" nog een aantal prijsbeesten in huis. Ach, het klinkt eigenlijk allemaal fantastisch. Deze shot pure pop zal niet snel vervelen. Dit is het soort plaat waar je gaandeweg van gaat houden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 5 =