Uw Halloweenfeestje (dit jaar overigens wel erg vroeg uitgevallen) heeft er een soundtrack bij. Troosteloosheid troef — al is het maar zeer de vraag of de Gezellige Griezels van dienst dat ook zo in gedachten hadden.
U heeft nog nooit van The Black Dahlia Murder gehoord? Buig uw hoofd in schande en druip af richting obscure platenzaak: met het tekstueel in horror gedrenkte Unhallowed zorgde deze band in 2003 immers voor een halve aardverschuiving in de Amerikaanse underground. De hipste kids hesen de band al gauw in het aanvoerderssurfpakje: Black Dahlia moest en zou immers het paradepaardje van de nieuwe Amerikaanse metalgolf worden. Voor één keer was de hype ook terecht: het jeugdige enthousiasme waarmee thrash en die o zo bonkige Amerikaanse death op elkaar inbeukten, liet immers menig tsoenami schuimbekkend van jaloezie achter.
TBDM vonkt hier eens wat In Flames en klinkt daar dan weer als doordeweekse, maar toch gedreven beukmetal. Vooral dat laatste begrip wint aan belang op Miasma: terwijl zijn voorganger nog vrolijk springerig in het rond schopte en de welig tierende haakjes voorzag van smerig in het oor glibberend aas, is daar nu verandering in gekomen. "TBDM heeft z’n geluid opengetrokken", heet het triomfantelijk. Wel, laat ons zo vrij zijn daar nu net aan te twijfelen. De band dreigt te belanden aan de vijver die eerder al door bands als Chimaira en Killswitch Engage, maar ook door gelijk welke andere garageband van het dertiende knoopsgat met wisselend succes werd leeggevist.
Eén en ander zorgt ervoor dat Miasma op een wel erg broos uitgevallen stengeltje rust: hoewel torenhoge uitschieter "A Vulgar Picture" aantoont dat er in feite geen sprake hoeft te zijn van een generatiekloof tussen oud en nieuw, klinkt Miasma verder grotendeels als één langgerekt nummer. Jammer maar helaas: blast beats en ander (overigens technisch perfect uitgevoerd) furieus tremelogepick slagen er deze keer niet meer in de aandacht bij de les te houden. De vol overgave de wereld in gebrulde teksten kunnen dat wel, al is er inhoudelijk (op enkele op het tourleven geïnspireerde stukken na) niet veel nieuws onder de volle metalmaan te rapen.
Was dit het onafwendbare lot van het zoveelste kapotgehypete bandje of eerder een kleurloze overgang naar creatievere tijden? Wij opteren uiteindelijk voor de tweede optie, al was het maar om onszelf gerust te stellen. Dat we ontgoocheld zijn, kunnen we echter niet ontkennen. Terwijl wij luchtkastelen bouwden waarin we onze ruige vriendjes drietandsgewijs onze zwarte dahlia zagen afmaken, blijkt het gezelschap nu voor een humane bloempjesdood gekozen te hebben. Miasma krijgt hierdoor de ontgoochelende spektakelwaarde van een bos oorstokjes in een pas geopend doosje — erg mager dus, en dan zijn we nog vriendelijk. Volgende keer opnieuw wat meer oorsmeer, graag.
