“It’s Great To Be Here Again!”, “Second Time Around”, … The Posies doen geen moeite om rond de pot te draaien: dit is een comeback, én een die in kennerskringen op gejuich onthaald werd. Ze zijn er aan voor de moeite: de hoogdagen van Ken Stringfellow en Jon Auer zijn er nog niet mee terug maar op hun beste momenten komen ze op Every Kind Of Light ernstig in de buurt.
Van debuut Failure ging het ironisch naar afscheidsplaat Success. Tussendoor kregen we de meesterwerkjes Frosting On The Beater en vooral Amazing Disgrace uit 1996. Dat laatste album werd nog een bescheiden succes met single “Everyone Is A Fucking Liar”, maar verkoopsgewijs bleef het aanmodderen. En dus wierpen Stringfellow en Auer na Success ontgoocheld de handdoek in de ring. Beiden begonnen een solocarrière die weinig rimpels maakte en er waren nevenactiviteiten: Auer speelde nog wat mee op Has Been van William Shatner, Stringfellow is al een paar jaar vaste tourgitarist bij R.E.M..
Bloed kruipt echter nog steeds waar het niet kan gaan en dus was de goesting er plots weer: een nieuwe bassist en drummer werden gerekruteerd, een studio geboekt, een jubelend persbericht door kersverse platenfirma Rykodisc de wereld ingestuurd. Nummers werden a rato van één per dag in de studio geschreven, gearrangeerd en opgenomen. Een strenge werkethos, en net als bij ons (één recensie per week. Minstens.) levert dat resultaat op.
Opener “It’s Great To Be Here Again!” (Mét uitroepteken. Dat enthousiásme.) geeft meteen ook weg dat de groep deze keer een politiek randje heeft gekregen. Dit is een grote sneer naar het consumentisme van de gemiddelde Amerikaan. Muzikaal zitten alle Posieselementen op hun plek. En wij zijn blij dat ze terug zijn.
Nog veel gelukkiger worden we met “Second Time Around” dat een heerlijk cirkelend gitaartje gebruikt en terug doet denken aan het fijnste van Amazing Disgrace. Een heel stuk later is ook “Love Comes”, een pracht van een popnummer waar we vrolijk van worden: wiegende “ooh-ooh”’s op de achtergrond en een refrein dat wij met graagte zullen meezingen op Pukkelpop straks.
Nog steeds is de magie die de samenwerking Stringfellow-Auer kenmerkte aanwezig. Die fel gesmaakte, zo mooi harmoniërende stemmen horen we terug op “All In A Days Work“ en het heerlijke “I Guess You’re Right”. “Anything & Everything” doet ons helaas wel weer naar onze standaard uitdrukking “zeurt een eind weg” grijpen, maar daarmee vegen we het grootste dieptepunt ook maar snel onder de mat.
We hadden deze bespreking met een veel negatiever eindoordeel in gedachten aangevat, maar zoals dat gaat al recenserend: met de koptelefoon op het plaatje nog eens overlopend zijn we plots toch mee. Hier werd al schrijvend gewiegd, geshaked en in het geval van “I Finally Found A Jungle I Like” (een lange draad meneer) hevig rondgesprongen. Every Kind Of Light is niet die instant-voltreffer, maar wie de plaat wat tijd geeft kan er lang plezier aan beleven, want vervelen gaat het niet.
