The Posies :: 28 november 2005, Vooruit

Een publiek dat de (relatieve) hoogdagen nog heeft meegemaakt en nog eens een flard jeugd wil herbeleven. Twee al iets oudere rockers op het podium die iets recht te zetten hebben, een hap prachtige meerstemmige rocksongs onder de arm. Een bescheiden feestje als resultaat. The Posies passeerden in Gent.

Het was een kleine verrassing toen The Posies ergens vorig jaar terug bijeen kwamen en op twee weken tijd het nieuwe Every Kind Of Light opnamen. Boegbeelden Jon Auer en Ken Stringfellow waren elkaar na zeven jaar weer in de armen gevallen, en als vanouds kronkelden hun stemmen zich harmonieus ineen. De verzamelde kenners (de enigen die de waarde van de groep ooit echt erkenden) keken dan ook reikhalzend uit naar hun optreden op Pukkelpop — dat The Posies uiteindelijk grandioos verknalden, jet-lagged en dronken als ze waren.

Dat was érg onbeleefd gedrag voor een band als The Posies, en vandaag staan ze er dan ook met de vastbesloten missie een en ander te corrigeren. Vanaf noot een gaat de beuk er stevig in met "Dream All Day" en "Ontario". De heren sparen hun klassiekers niet.

Meteen valt ook op hoeveel rockpose in deze heren schuilgaat: Stringfellow immer scharend, terwijl Auer opzichtig solerend de interactie met het publiek gretig opzoekt. De heren geven alles wat ze in huis hebben en smijten zich in de actie. Dat levert vooral grappige beelden op wanneer Auer een spelletje gitaargooien doet met een man op de tweede rij.

Waren we aanvankelijk nog vrij enthousiast over die nieuwe plaat, dan blijkt vandaag toch dat het werk niet aan de enkels van topplaten als Amazing Disgrace of Frosting On The Beater komt. Bewijsstuk in casu: het nochtans puike "Conversations" dat qua drive en energie kilometers na de anderen aan komt gesjokt. Neen, geef ons dan maar een heerlijk "Please Return It". Gelukkig weet de groep dat: slechts zelden wordt uit Every Kind Of Light geput.

The Posies zijn zoals ze altijd al op hun best waren: gedreven. Voor "Flavor Of The Month" placeren de heren zich zelfs gezellig midden in het publiek. Met deze dwarsdoorsnede kan niet veel fout gedaan worden en het publiek weet dat dan ook te appreciëren. Een flardje "Reel Around The Fountain" van The Smiths als aanloop naar eerste bis "Daily Mutilation" gaat er vlotjes in, waarna de boel mag ontploffen middels een stevig "Everybody Is A Fucking Liar".Volgt nog een laatste toegift, voor een zeldzame keer deze avond ingetogen.

Dit waren The Posies vanavond: stevig, enthousiast, zich smijtend. Dat is mooi voor een band waarvan het einde zeven jaar geleden al opgetekend leek te zijn. Dit concert bewees vooral dat de groep nog een toekomst heeft in een Vlaanderen waar groepstrouw ook Therapy?, Levellers en — God ja — zelfs een Dog Eat Dog nog altijd met feestelijke nadagen beloont.

Misschien is dat gewoon de moraal van het verhaal: dat je eigenlijk niet meer nodig hebt dan een goed gevulde back-catalogue om te overleven. Wie maalt om de recente platen, als ook de artiesten in kwestie goed genoeg weten dat het vroeger beter was? Als je nog graag optreedt, maakt dat niet echt iets uit: dit was een klein feest der herkenbaarheid, een beetje zoals Clouseau in het Sportpaleis, maar dan met lelijkere mannen. Wij zijn geen vrouw, wij hebben het ons geen moment beklaagd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf − 3 =