The Posies :: ”Jezelf van de klif smijten om te zien of je vleugels krijgt”

"Ik wil nu voortbouwen op wat we in ons vorig leven hebben opgebouwd": Ken Stringfellow van The Posies laat er geen twijfel over bestaan dat de groep nog wat zaken af te handelen heeft. Zeven jaar geleden splitte de groep rond hem en kompaan Jon Auer na een bestaan in de marge van de muziekwereld. Nochtans verdienden ze veel meer. Tijd om hen alsnog recht te doen, nu ze terug bijeengekomen zijn en straks opnieuw op Pukkelpop staan.

Hoe frustrerend het voor een groep is om "slechts" het snoepje van een kransje muziekkenners te zijn, kan uit de carrière van The Posies afgeleid worden. Van een ironisch getiteld debuut Failure ging het naar hun al even sarcastisch genaamde afscheidsplaat Success. Dat er nooit gekomen is, voor alle duidelijkheid: op een opstoot van Afrekeningspopulariteit ter hoogte van Amazing Disgrace na, bleven ze zo’n naam die elke muziekliefhebber bewonderend voor zich uitfluistert, maar waar zelfs een ook maar iets groter publiek "mèh"-slakend de schouders bij ophaalde. Geen wonder dat de groep in 1998 de handdoek in de ring gooide. Maar zie: zeven jaar na datum is er opeens het nieuwe "Every Kind Of Light". Echte liefde roest immers niet.
Stringfellow (gitaar/zang): "Zelfs toen het op het einde van de jaren negentig slecht draaide tussen Jon en mij, bleef de muzikale feeling intact. Als wij samen spelen is er een soort draadloze verbinding, een bijzondere band. Zonder het te willen opblazen: er is een soort magie, een harmonie in onze muzikale geesten. Het was pijnlijker toen we niet meer samenspeelden, dan toen we nog ruzie hadden en toch samen muziek maakten. Toen we in 2000 nog eens optraden als akoestisch duo, ontdekten we dat we eigenlijk niet zonder dat gevoel wilden leven."
"Een groep is ook zo’n intense omgeving om als jonge twintiger in mee te draaien. Je experimenteert op die leeftijd nog, leert met mensen omgaan en relaties zijn vaak complex. Zie het als met je ex-en van in die tijd: het komt nooit meer goed tussen jullie, omdat het allemaal zo pijnlijk was en je er niet mee omkan. Als het dan lukt om na een breuk terug bijeen te komen, zoals met Jon, dan is dat iets unieks. Gelukkig hebben Jon en ik de tijd gehad om te rijpen en mekaar terug te leren appreciëren."

enola: Ten tijde van Success klonken jullie wel héél bitter over dat gebrek aan erkenning. Jullie verweten de platenfirma niet genoeg te doen?
Stringfellow: "We werkten erg hard toen om mensen te bereiken, en we hadden al te vaak het gevoel dat de platenfirma en anderen dat niet deden. Maar daar wil ik onze split toen niet aan wijten: niemand verdient ergens anders te staan dan waar hij zich bevindt. Je creëert je eigen wereld en dat wij niet meer functioneerden lag veel meer aan mank lopende communicatie; leven van onze muziek was immers nooit een probleem."
"Als puntje bij paaltje komt zit je echter nauw samen te werken met vier andere mensen en moet je blijven praten met elkaar: gewoon menselijk zijn en sorry kunnen zeggen als je iets stoms hebt gedaan. Succes of een gebrek daaraan, veranderen niets aan die basisvereiste. Dat merk ik ook nu ik als muzikant met R.E.M. mee op tournee ga: zelfs op dat niveau — waar je desnoods in aparte bussen kunt reizen en geen hotelkamer met vijf moet delen — moet je blijven communiceren. Er is niets dat dat kan vervangen: de enige reden dat R.E.M. er ook na vijfentwintig jaar nog staat is dat ze dat kunnen. En dat lukte niet meer in The Posies."

enola: Voor Every Kind Of Light gebruikten jullie een nieuwe schrijfmethode: alles werd ter plekke in de studio geschreven.
Stringfellow: "Elke noot is tijdens de eerste twaalf dagen in de studio geschreven. De dag voor we met The Posies de studio introkken was ik nog de laatste hand aan het leggen aan Soft Commands (zijn vijfde soloplaat, mvs). De volgende ochtend was ik nog aan het mixen in de studio toen de anderen toekwamen en hun instrumenten opstelden. Meteen daarna begonnen we te schrijven en die eerste dag ontstond "Conversations"."
"We begonnen zonder idee van wat er zou gebeuren. Er was die heerlijke mogelijkheid dat we zouden falen: we smeten ons van een klif om te zien of we vleugels zouden krijgen. Jezelf zo op de proef stellen is een fantastische oefening. We voelden ons dan ook erg opgelaten toen het werkte: de snelheid waarmee ideeën ontsproten was ongelofelijk. Twee weken lang haalden we het beste uit onszelf."
"Eigenlijk nam de platenfirma een grote gok: als het resultaat ons niet beviel, zou het het daglicht niet zien. Dat hadden we ze ook verteld: ’we hopen met jullie dat het lukt, maar jullie zien jullie geld niet terug als het mislukt’. So kudos to Rykodisk for taking the risk."

enola: Nieuw in het Posies-universum is de vrij politieke ondertoon in een aantal nummers. Bij momenten voelt de plaat aan als een break-upplaat, maar dan alsof je afscheid neemt van je geboorteland, de Verenigde Staten.
Stringfellow: "Het voelt aan als een pijnlijke breuk, zeker als je beseft dat ik het niet ben die veranderd is, maar het land. De situatie waar het anders is geworden en je het niet meer begrijpt: ik zie mijn land veranderen en ik ben niet mee. Ik heb veel tijd overzee doorgebracht — niet zozeer in Frankrijk (waar hij tegenwoordig met vrouw en kind woont, mvs) want ik tour meer dan ik thuis ben —, ik denk dat ik dit jaar hoop en al een maand in de V.S. ben geweest. En ik worstel met de vraag of ik me in Europa goed voel omdat het hier beter is, of dat ik het hier beter vind omdat ik me hier op mijn gemak voel. Het is de kip of het ei, maar er is iets dat me naar Europa drijft."
"Niet dat ik de V.S. wil opgeven, maar ze beleven vreemde tijden. Familieleden en vrienden voelen als aliens aan als ik nog eens in Seattle kom. En dat zijn dan mensen die ik ken. Af en toe voel ik me bij hen een buitenlander, al voel ik me nog bij hen betrokken."

enola: "Nu wil ik oogsten wat we hebben gezaaid bij onze fans", liet je optekenen over de reünie. Het werk was niet af?
Stringfellow: "Of we nu nog bijeen waren of niet, onze muziek was out there. Nieuwe mensen hebben ons ontdekt in de tussentijd. Ik heb dus wel het gevoel dat we nu kunnen uitbreiden, er zijn landen waar we niet genoeg geweest zijn. Op de tien jaar dat we bestonden traden we bijvoorbeeld nauwelijks in Duitsland op, misschien hoop en al tien keer. R.E.M. speelt er in één tour misschien evenveel. In Italië zijn we zelfs nooit geweest."
"De zaken zijn niet afgehandeld: we hebben veel getoerd, maar dan nog kun je niet overal tegelijk zijn, er zijn plaatsen tussenuit gevallen die ik nu graag zou bezoeken. Eerder dit jaar speelden we met R.E.M. in Belgrado en ik was er uitgenodigd bij een radiostation. Bleek dat ze geweldige fans van The Posies waren en zelfs mijn soloplaten hadden. Ik stond verstomd; ik wist niet dat we zo’n impact hadden op plaatsen die zo verschilden van wat ik ken. Dat soort connecties, daar wil ik nu op verder bouwen."

The Posies spelen op vrijdag 19 augustus om 16.40u in de Marquee op Pukkelpop

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie + twee =