Weezer :: Make Believe

Waar is de tijd? Vier ontegensprekelijke nerds zongen over de dagelijkse ellende des levens en over mooie onbereikbare meisjes, ondersteund door hardrockriffs die nog nooit zo pop geklonken hadden. Ze waren trendsetters. Hun Blue Album groeide uit tot een muzikale autoriteit van de jaren negentig. "Buddy Holly", "My Name Is Jonas", "Undone – The Sweater Song", "Tired Of Sex", "Hash Pipe"… Stuk voor stuk ingenieus simpele nummers, even aanstekelijk als de lach van Erik Van Looy. Waar is de tijd?

Tien jaar later verder weg dan ooit. Weezer lag de afgelopen jaren in de lappenmand: de onvoorspelbare frontman Rivers Cuomo legde zich toe op studeren en stelde de toekomst van Weezer meermaals luidop in vraag. Hij maakt er dan ook geen geheim van dat dit wel eens de laatste Weezerplaat kan zijn. Ergens hopen we dat, want door de groep stroomt zo te horen nog evenveel bloed als door een houten balk. Anderzijds vinden we dat ook zeer sneu, omdat hun carrière een veel mooiere afsluiter verdient. Na het herbeluisteren van hun groene en blauwe album wordt eens zo pijnlijk duidelijk hoe zwak, vlak en mak Make Believe eigenlijk is.

We roken al argwaan toen de single "Beverly Hills" werd vooruitgeschoven. Een saai, eentonig nummer dat na twee keer beluisteren al oeverloos begint te vervelen. We dachten met weemoed en moedeloosheid terug aan de tijd toen het majestueuze "Hash Pipe" hun Green Album en hun comeback na vijf jaar inluidde. Helaas betert het er niet gauw op. "Perfect Situation" is een struikelende stap in de goede richting (catchy strofes, zeurderig refrein, mooie bridge), maar "This Is Such A Pity" (een perfecte titel voor het album) is een dieptepunt in de Weezercatalogus: Weezer goes eighties en schuift pijnlijk uit. Het klinkt zo krampachtig en ongeïnspireerd dat het op de zenuwen werkt. "Hold Me" is zo mogelijk nog erger: een exuberant flauwe poging om in een vol stadion de aanstekers in de lucht te krijgen. Cuomo’s stem enerveert als nooit tevoren, de beperkingen van Weezer zijn even hoorbaar als het nummer zelf.

Nog dieptepunten zijn "Peace", "We’re All On Drugs" (inclusief ronduit idiote lyrics) en "My Best Friend". De snedigheid, het felle en frisse, de ironie,… ze zijn ver te zoeken of ronduit niet te vinden. Korte en krachtige nummers hebben de baan geruimd voor lange en zeurderige popsongs. De vraag rijst dan ook of Brendan O’Brien binnenhalen als producer wel zo’n goed idee was. Het antwoord duurt welgeteld 45 minuten en 12 seconden. Voorganger Maladroit werd ook niet al te enthousiast onthaald, maar de ingrediënten van een straffe Weezerplaat zaten er toch in. Op Make Believe is het echter niet allemaal kommer en kwel. "Freak me Out" is een mooi, charmant niemendalletje dat iemand vergeten te schrijven is in de jaren zestig. "The Damage In Your Heart" en "The Other Way" hebben ook hun momenten, maar waren zeker de zwakke broertjes op de vorige vier platen geweest.

Eigenlijk is deze plaat alleen maar te genieten met een knoert van een hash pipe in je tengels. Ze klinkt als de dodelijke plaat teveel van een eens zo terecht geroemde band. Ze klinkt als een zwanenzang. Maar, de beeldspraak van Stevaert indachtig, van een zwaan met een scheef geslagen snavel en een afgerukte vleugel. Onze naam is niet Jonas, maar haas.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien + 4 =