The Arcade Fire :: ”Niemand zal ooit een heilige oorlog starten op basis van mijn teksten”

Overzeese collega’s schreeuwden het al een half jaar geleden uit, wij konden het begin februari alleen maar beamen: Funeral van The Arcade Fire is één van de platen van het jaar. Waar dat aan ligt? "Alleen maar aan de songs", zegt frontman Win Butler.

Zelden werd meer naar het debuut van een onbekende groep uitgekeken als naar Funeral van The Arcade Fire: het resultaat van een zes maanden durende kloof tussen de Noord-Amerikaanse release en die op Europese bodem. Een lange wachttijd die werd gevuld met een stroom aan enthousiasme gegenereerd door weblogs en recensiesites. Nu de plaat eindelijk de oversteek heeft gemaakt blijkt hoe terecht dat enthousiasme is. Butler is de lof ondertussen zelfs een beetje moe, zo lijkt het, en zeker de opgewonden sfeer die op het internet rond de groep hangt. "Het zijn de songs en niets dan de songs", zo hamert hij er telkens weer in. Zelf vonden we Funeral aanvankelijk echter geen gemakkelijke plaat om in binnen te raken. Kan hij dat begrijpen?
Butler: "Het is geen gemakkelijke plaat, dat klopt wel. Je steekt hem niet zomaar in de stereo en je bent mee: je moet er even tijd voor maken. Er zitten verschillende geluiden in die opvallen, het zijn niet gewoon een handvol songs. Maar dat is goed: David Bowie is naar ons optreden in New York komen kijken en zei ons achteraf dat dat hem net beviel. Dat vond ik een heel groot compliment."

enola: Jullie maken in elk geval een vreemde en drukke mix van muziek. Mag ik zeggen dat het me ergens aan progrock doet denken?
Butler: "Je zou dat kunnen zeggen, maar ik denk niet dat je gelijk hebt. Er is geen invloed uit die hoek: ik luister niet naar Genesis en consoorten, al hou ik wel van Radiohead. Het zijn inderdaad geen eenvoudige simpele liedjes. We gebruiken tempowisselingen, maar het is niet zo dat we ingewikkelde hoogstandjes spelen. Soms zijn het gewoon twee songs aan elkaar geknoopt. We zijn door heel veel mensen beïnvloed: Debussy en Arvo Pärt, Jacques Brel, Bob Dylan, Motown, Pixies, New Order, Bryan Eno. Ik zou er geen drie kunnen uitpikken die meer dan de andere zijn."

enola: Het woord "Neighbourhood" komt in vier songtitels voor, en ze gaan "over relaties die je niet kiest". Voor mij is dat de definitie van familiebanden. Is dat waar het album over gaat?
Butler: "Het gaat zeker voor een groot deel over dat soort relaties, maar ook over meer. Ik denk sowieso meer in termen van ’songs’ dan van ’album’. Funeral is dus geen conceptalbum, maar het idee dat kleine relaties een grotere betekenis hebben buiten het persoonlijke om zit er wel in."
"Ik heb liever dat mensen mij vertellen wat ze in mijn songs zien, dan dat ik het ga uitleggen. Veel van de nummers zijn immers vatbaar voor verschillende interpretaties en dat vind ik wel spannend. Zo heeft de luisteraar meer vrijheid, en in dit stadium ligt dat toch niet meer in mijn handen. Voel ik me soms verkeerd begrepen dan? Wel, er zijn ook mensen die met de bijbel in de hand het ene kunnen bewijzen of verdedigen, en anderen die op basis van datzelfde boek het tegendeel hard kunnen maken."

"Het is nu eenmaal eigen aan taal dat mensen hun eigen inzichten binnensmokkelen. In zekere zin is dat beangstigend, omdat fanatici tegenwoordig van alles misbruiken om zich te rechtvaardigen. Bij ons gaat het echter over popsongs en ik denk niet dat iemand ooit een heilige oorlog zal starten op basis van "Neighbourhood #3". De ene interpretatie is echter al aangenamer dan de ander, dat is wel zo. Al zijn de meeste tenminste erg creatief: iemand dacht zelfs dat de vier "Neighbourhood"’s verwezen naar de verschillende stadia van de ziel uit Plato’s De Republiek, met tunnels die ze verbonden. Dat vind ik zo goed gevonden dat ik die mensen niet wil ontgoochelen door dat te gaan ontkennen."

enola: Aan allerhande blogs te zien heb je ergens de juiste snaar geraakt . Enig idee hoe dat komt of wat het precies is dat de mensen zo bevalt aan jullie muziek?
Butler: "Ik heb geen idee. Wat raakt jou als je naar muziek luistert? Er is niet echt een formule want als dat zo was dan zouden de platenfirma’s geen miljoenen verliezen. Ergens heeft het iets te maken met mensen die aansluiting vinden bij de tekst of de muziek. Whatever, ik weet het niet."
"Ik denk niet dat het bij ons iets modegevoeligs is: we schrijven gewoon songs. Als de plaat drie maanden later was uitgekomen zou iedereen hem ook goed vinden. Bruce Springsteen zou vandaag met één van zijn platen uit de eighties — ja, mèt die verschrikkelijke productie van toen — nog altijd even hard aanslaan. Het zelfde geldt voor Prince. Een geweldige song is een geweldige song. Als mensen daar op reageren, is dat vrij universeel terwijl groepen die het van hun sound moeten hebben er vaak langer over doen om veel mensen te bereiken. Omdat hun geluid te vooruitstrevend is."

enola: Ik vroeg me net af of het jullie geluid was.
Butler: (geagiteerd) "It really, really, really is the songs. Daar ben ik zeker van, want ik speel ze elke avond. En dan reageert niemand van ’oh, ik hoor postrock meets postpunk. Dat is fijn.’ Je speelt een song en mensen begrijpen wat je zegt. Het is geen mode. Als het dat was zouden mensen er uiteindelijk niet om geven. We gaan ook niet verdwijnen na deze plaat: we doen dit voor de rest van ons leven."
"Er zijn groepen die modieus zijn. Wij niet. Ik kan het wel begrijpen dat als je probeert te sounds te analyseren dat je het over ons geluid hebt, maar dat is niet wat er omgaat. En ik weet dat, want ik zie het als ik de mensen zie reageren op onze nummers. Want onze plaat is niet zo toegankelijk: het is niet zo dat mensen Funeral onmiddellijk goed gaan vinden omdat een site als Pitchfork hen dat vertelt. Ze vinden de plaat goed omdat ze hen raakt."

enola: Hoe verklaar je die creatieve scene in Montreal? Je hebt er naast jullie ook nog de hele Constellationkliek met Godspeed You! Black Emperor, Do Make Say Think en hun afgeleiden en nog heel wat andere bands die het tot in Europa schoppen.
Butler: "Geen idee. Het komt in golven, het is puur toeval. Er zit echt niets in het water daar. Er komt evenveel rotzooi uit Montreal als er goede bands te vinden zijn."
enola: Niettemin lijkt er eindelijk terug leven in de Noord-Amerikaanse underground te zijn geblazen zoals in de jaren tachtig. Het leek even alsof die dood was en er enkel nog de mainstream van Jimmy Eat Worlds en andere Limp Bizkits was. Nu zijn er plots groepen als The Shins en Bright Eyes die steeds meer publiek bereiken.
Butler: "Alweer: het gaat en het komt. Het kon niet blijven slecht gaan. Ik herinner me dat er heel wat boeiende bands waren toen ik jong was eind jaren tachtig. Maar dat liep al heel snel fout af: ik heb op de radio in geen tien jaar een song gehoord die ik tof vond. Het is inderdaad wel even duister geweest bij ons."
"Ja, nu spelen ze The Arcade Fire op een paar grotere radio’s. Bizar eigenlijk want we hebben niemand betaald of zo, en zo werkt het over het algemeen wel."

enola: En dan praat iedereen over een hype rond The Arcade Fire. Dat lijkt me toch wel overdreven als je ziet om wat voor klein wereldje het gaat waarin dat gebeurt.
Butler: "Oh ja, ongeveer honderd procent van de wereldbevolking heeft The Arcade Fire nog niet gehoord. Het is vreemd want het is inderdaad maar een kleine groep die er mee bezig is. Ik schenk er eigenlijk niet zoveel aandacht aan want alles buiten de songs leidt toch maar de aandacht af."
"Al word ik het langzamerhand wel gewoon. Ik begin het zelfs te aanvaarden dat Pitchfork onze "kerst-EP" (iemand had opnamen van Butler en vrienden tijdens een kerstfeest op internet gelekt als hun "kerst-EP", mvs) bespreekt, zelfs al vind ik het journalistiek gezien onverantwoord. Die websites zijn geen haar meer te vertrouwen dan Newsweek of Time. Allemaal één pot nat. Ik was kwaad: het voelde aan alsof iemand in mijn vuilniszak had zitten wroeten. Het was ook zo duidelijk dat het ten eerste al geen EP was en ten tweede dat het een grap was. Het is onmiskenbaar dat noch ik noch Régine er op zingen."

enola: Zes maanden geleden verscheen Funeral in Amerika, nu in Europa. Een Japanse release gaat er misschien ook komen. Ben je niet bang voor een Soulwaxscenario waarbij je voor eeuwig blijft toeren op één plaat en er maar niet toe komt om een opvolger op te nemen?
Butler: "Niet echt. We moèten ook niets, we hebben de keuze. We zijn niet het soort mensen dat dezelfde show die we hier in Europa brengen nu ook terug gaan spelen in dezelfde steden in de VS als we al deden. Dat zouden we kunnen hoor, maar dan in grotere zalen. Ik wil iets fris en anders doen. Ik ga geen moord begaan om straks in Australië te kunnen spelen. Ik kan nog wel zes maanden wachten en eerst een nieuwe plaat opnemen."
"Maar het vergt veel vooruit plannen en ik weet inderdaad nu al wat we volgende winter gaan doen. Dat is nu eenmaal wat je krijgt als je wil gaan touren, zeker met zoveel mensen als wij: het is een organisatorische nachtmerrie, zeker omdat we geen manager hebben. We vertrouwen anderen nogal moeilijk. Er zijn wel een paar vrienden die ons helpen met telefoons te beantwoorden, maar het meeste houden we in eigen handen. We’re just getting organised in the most basic sense. Ik wil dat niet eeuwig zo houden want ik wil gewoon muziek kunnen maken. Anders dringt voor je het weet een hoop onzin je leven binnen. Terwijl ik alleen maar zeker wil zijn dat we geen overhaaste beslissingen nemen. Ik zie het zo: met Funeral stellen we ons voor. En dat wil ik op de juiste manier doen: mensen ontmoeten en er hard voor werken zodat we slagen. En vanaf dan wil ik gewoon muziek maken."

The Arcade Fire speelt op 15 mei in de Botanique

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 − 13 =