Stijn Meuris :: ”Wij zijn geen Nederlandstalige groep”

Monza. Meuris. Machtige melancholie. We trotseren die eerste maart de bijtende Brusselse vrieskou richting AB, waar het hertimmerde Monza die avond de aftrap geeft voor een nieuwe tournee. Later op het podium van de met fonkelende sterren gevulde AB Box gooit hij zijn armen richting felle spots. We herinneren ons de Morrissey-wallpaper op Meuris’ laptop en kunnen een glimlach niet meer tegenhouden.

Voor het concert gooien we Stijn Meuris, een frontman in meerdere betekenissen van dat woord, wat vragen voor de voeten. Energiek lurkend aan een sigaret schuift hij op en neer in zijn chaise longue en vuurt enkele zinnen terug als blijk van goede wil. Meuris informeert nog even naar de achtergrond van goddeau en uit zijn argwaan over de kwaliteit van bandopnemers, waarna we hem voor alle veiligheid alvast feliciteren met het verse, uitstekende Grand.

Stijn Meuris: "Dankuwel. Het is een lang proces geweest, maar ik ben blij dat we het zo gedaan hebben. We hebben op een heel rustige manier aan deze plaat gewerkt. Door een eigen studio in mekaar te knutselen, door op een andere manier tijd te gaan gebruiken. Met deze volledig nieuwe bezetting klopt het plaatje nu ook. Over de eerste Monza was ik niet zo gelukkig. Op het moment zelf was ik er wel redelijk tevreden over, maar ik wist toen ook al wel dat het niet al te best was. Ach, laten we het erop houden dat we er goed weggeraakt zijn."

enola: Je bent ook een groot en gulzig muziekliefhebber. In die periode zou je echter ook de liefde voor muziek een tijdje kwijtgespeeld zijn.
Meuris: "Maar, dat is nu helemaal terug. Ik was het een beetje kwijt, dat wel. Het verliezen van de liefde voor muziek had bij mij een jaar of drie, vier geleden veel te maken met de mateloze energie die je steekt in secundaire dingen. Proberen om je groep bij elkaar te houden. Dat was een ware marteling. Het was ook zo oneerlijk: er was een goed budget, we hadden een fijne platenfirma, er waren veel mogelijkheden om te spelen en noem maar op. En toch …"

enola: Het succes kwam ook wat te snel misschien.
Meuris: "Dat klopt gedeeltelijk, maar om dan gefucked te worden door je eigen muzikanten is echt niet tof. Ondertussen heb ik ook afgeleerd om daar genuanceerd over te doen. Het was ook niet meer prettig. Nu, ik hoef ze ook niet meer te zien."
     "Op dit moment – en we hadden het er net tijdens het eten nog over — is het opvallend dat het concept groep, zoals we dat uit het verleden kennen, eigenlijk bijna niet meer bestaat. Vier, vijf mensen, die ook in slechte tijden, als een plaat niet lukt bijvoorbeeld, toch nog de krachten bundelen. Dat zie je minder en minder. Ik heb het gevoel dat het hier en nu — hout vasthouden— anders is. Bij Noordkaap was dat ook zo. Er vonden ook wel wissels plaats, maar Lars (Van Bambost, pf) en ik waren er wel altijd. En zelfs het wisselen gebeurde op een organische manier. Het was niet constant elkaar liggen fucken door concerten af te zeggen en in zeven groepen tegelijk te gaan spelen. Als je als voetballer bij een degelijke ploeg speelt, kan je toch ook niet zomaar tegen de trainer zeggen dat je bij een andere ploeg moet voetballen die dag. Hallo? Je bent toch met iets bezig. Maar goed, dat idee van een hechte unit is aan het wegvloeien. Ik hoop — ik besef hoe naïef het is— dat we met deze bezetting toch opnieuw dicht in de buurt komen van een groep."

goddeau : Helpen dan de overwegend lovende reacties op de nieuwe plaat? Of vallen er ook nog wel eens giftige woorden?
Meuris: "Over de reactie op de plaat valt inderdaad niet te klagen. Maar wat af en toe gebeurt: dat gaat dan over mij. Om één of andere reden — en ik snap het ook helemaal— is het een kwestie van love him or hate him. En voor alle duidelijkheid, en ik meen het ook echt, hand op mijn communiezieltje: ik ben nooit met muziek begonnen, ook niet op mijn zestiende, om er geld mee te verdienen of beroemd te worden. Ik kom uit een andere tijd, ik ben daar helemaal niet mee bezig. Niemand zal mij ooit kunnen betrappen op een soort arrogantie of … (twijfelt)"

goddeau : En dan valt er al eens een onvertogen uitspraak in een krant of tijdschrift?
Meuris: "Maar die uitspraken zijn wel altijd eerlijk. Nu goed, we zitten nu in een soort entertainmentsfeer, waarin niks nog echt is. Elk televisieconcept, elk idee is vanuit een soort vies marketingdenken gestructureerd. Ik kan me in zo’n context heel goed voorstellen dat de muziek van Monza nu en van Noordkaap ten tijde van Gigant en daarna redelijk confronterend kan zijn voor sommigen. Ik vind van niet, mij lijkt het een open forum voor echte mensen van vlees en bloed. Mensen die iets zoeter, iets gesuikerder gewoon zijn schrikken gewoon van de heftigheid, de intensiteit. Ik snap wel heel goed dat mensen argwanend zijn en zich afvragen waarom die met zijn brilleke zich zo aanstelt? (abrupt) Trouwens, ik zal u sterker vertellen: het brilleke is naar de kloten. Ik heb me dit weekend een nieuw exemplaar besteld."
     "Ik wil maar zeggen: ik ben daar allemaal niet mee bezig. De bijzaak is soms aangenaam, maar heel vaak niet. Wij zijn wel working class, weet je? Letterlijk. Elk groepslid werkt overdag en het bv-zijn is mij dan ook totaal vreemd. Mark (Strauven (sinds altijd al manager van Meuris), pf) weet ook heel goed dat hij met zo’n bijkomstige zaken niet moet afkomen."

goddeau : Begrijpelijk. Maar onlangs zat je tussen Dana Winner, Marlène Wouter en een schoonheidsspecialiste of iets van dat ras op Vijf TV.
Meuris: "(ontwijkend) Ja, die zender kan ik zelfs niet ontvangen. Nu, ik vond het helemaal niet zo erg. Toen de platenfirma het me voorstelde had ik aanvankelijk mijn bedenkingen, maar ik heb uiteindelijk toegezegd. Het leek me iets erg low profile en gek genoeg heb ik me er ook nog best geamuseerd."
     "Minder oké vond ik de mail, die ik zo’n maand geleden ontving van de redactie van het stichtende Fear Factor. Of ik niet mee ging naar Argentinië? Euh, neen. Heel veel mensen vinden het wel degelijk raar dat ik zo’n aanbiedingen afsla. Allez Stijn, dat is toch fantastisch! (verontwaardigd) Ik ga absoluut niet met Grootaers naar Argentinië. No fucking way!"

goddeau : "Ze bellen je ook vaak voor een mening over alles en nog wat, neem ik aan."
Meuris:: "Het punt is dat je het soms niet ziet aankomen. Het gebeurt altijd heel vlotjes en meestal ook per telefoon. Ik heb wel geleerd om daar iets voorzichtiger in te zijn. Waar het echt om draait is de muziek. En dat zal ook zo blijken."

enola: Je mengt je zelfs op het internet in discussies over muziek. Weinig artiesten posten zelf op zo’n forum berichtjes. Waarom doe je dat?
Meuris: "Dat lijkt me toch logisch. Ik vind dat net plezant. We waren op zoek naar een site die net iets anders was: niet enkel wat fotootjes, beetje tekst en klaar."
     "Maar ik ben vooral blij omdat het een extra soort medium is, waardoor jongere mensen een aantal nieuwe of zelfs oude dingen leren kennen. Pure namedropping eigenlijk. Meestal heb ik het daar redelijk moeilijk mee, maar nu leek het me wel oké. Ik leer ook zo zelf nog wat bij. Als iemand er iets van zou oppikken dan hebben we — of toch tenminste de muziek dan— al gewonnen."
     "De rechtstreekse aanleiding was eigenlijk Dead Souls (verzorgen het verbijsterend fantastische voorprogramma van deze tournee, pf). Ik associeer ze helemaal niet met een covergroep, terwijl ze het wel zijn natuurlijk. Al mijn maten heb ik er al naartoe gestuurd en die reageerden eerst afwijzend: "Meuris, een covergroepke, een tribute-band?" Neenee, different ballgame. Het is zo echt, zo puur, dat je er kiekenvlees van krijgt. Ze gedragen zich ook niet als Joy Division, steken zich niet in dezelfde kleren ofzo.

enola: geen Golden Years-achtige benadering voor in het Sportpaleis dus?
Meuris: "(lacht) Neen. Al zou het wel grappig zijn natuurlijk: The Golden Years Band met Joy Division."

enola: Een groep die je ook wel eens wil vernoemen is Thelonious Monster.
Meuris: (enthousiast) Ja, hele dramatische groep. Ze hebben één geweldige plaat gemaakt (Beautiful Mess, pf). Straf van voor tot achter. Ik heb ze nadien nog vreselijk zien afgaan op Pinkpop toen Forrest op het dak klom en er niet meer afraakte. Het optreden was dan ook meteen gedaan. Het was gênant, maar tegelijkertijd had het ook wel iets. De man draaide helemaal door, he went nuts gewoon. Maar hij had wel die ene plaat gemaakt. En ik weet ook wel dat het onbelangrijk is in de stand der dingen, maar ik heb een mateloos respect voor mensen die zo in één bepaalde fase van hun leven een plaat kunnen maken die er zo boenk op is. Net zoals Morrissey dat nu weer gedaan heeft. Ik moet toegeven dat ik hem even een paar jaar kwijt was, maar You Are The Quarry was af. Muziek is een vreemde energie. Dat het zomaar kan dat je vanuit het niets iets kan creëren dat mensen bij hun nekvel grijpt."

enola: Wat opvalt is je voorkeur voor korte woorden met een prominente ’a’: Monza, Grand, Gigant, Noordkaap. Ook in de titels hou je het graag strak en direct.
Meuris: "Soms, maar vaak ook niet. Er zijn ook heel lange titels. "Alleen te zijn en hoe ermee om te gaan" bijvoorbeeld. Ik krijg het zelfs niet op de playlist en heel vaak staat er dan "Alleen te zijn". Ik ben dan steeds diegene die het gaat corrigeren, maar goed. Niet om moeilijk te doen, maar ik ben een enorme fetisjist op het gebied van lettertjes. Ik heb het wel eens het scrabblefenomeen genoemd. De woordwaarde maal drie. Woorden als "grand" of "gigant", nog een mooier voorbeeld, pik ik gewoon ergens op. Ik zie iets op een reclamebord of iemand zegt iets. En dat komt het in mijn boekje. "Grand" had ik al heel lang in mijn boekje staan. Het is geen Nederlands, maar eigenlijk wel. Snap je? GSM is toch ook geen Nederlands.

enola: Je beschouwt Grand dan ook niet als een Nederlandstalige cd. Net vandaag pruttelt de wandelende kijkoperatie Margriet Hermans dat er dringend iets moet worden gedaan om muziek van eigen bodem te stimuleren. "Ik begrijp dat de semi-intellectuelen daar geen behoefte aan hebben, maar Jan met de pet heeft helden nodig en een Vlaamse zender kan daarvoor zorgen.", orakelt ze dezer dagen. Moet Monza dan ook op zo’n zender?
Meuris: "Wel, neen dus. Zeker niet. Ach, weet je, Margriet. (zucht en rolt met de ogen) Het is goed dat je het opmerkt, want mij stoort het. Maar we lopen daar tegen een muur van puur onbegrip. Ik zou heel graag hebben dat de nieuwe plaat niet alleen in de rekken met Nederlandstalige muziek zou belanden. Om allerlei redenen, zelfs commerciële. Het gaat er mij vooral om dat ik het onderscheid kunstmatig vind. Als ik een platenwinkel binnenwandel ga ik automatisch naar de pop- en rockafdeling. Maar daar ontbreken een aantal Nederlandstalige acts, waarvan je je in het passeren zou kunnen herinneren er iets van gehoord of gelezen te hebben. Je mist daar letterlijk dus duizenden potentiële luisteraars.
     "Maar Rammstein staat dus niet bij de Duitse schlagers. En Flip Kowlier is een West-Vlaming, waar steek je die dan? Wel, ik worstel daar mee. We — ook de platenfirma breekt zich er het hoofd over— krijgen het echter niet doorbroken. Met alle respect, maar ik heb dus geen zin om tussen K3 en Lotti te staan. Ik heb niets tegen die mensen, maar wij zijn geen Nederlandstalige groep. En dan zegt iedereen dat Meuris zot geworden is. Ik bedoel het eerder filosofisch. Mensen vinden het zo ook wel hoor. Het is een eindeloze discussie.

enola: Zo dadelijk moet je weer dat podium op. Vanaf welk moment voel je die klik, die adrenalinestoot, waardoor je als het ware transformeert tot een echt podiumbeest?
Meuris: "Het is iets gek, want in het ware leven ben ik geen danser. Je zal me in het weekend bijvoorbeeld nooit op een dansvloer aantreffen. Ik heb er al veel over nagedacht wat het precies is. Wanneer die klik precies komt? Awel, ik ga die dadelijk weer meemaken. Waar tussen hier en dat podium weet ik niet precies. Ik heb het zelfs op een soundcheck. Terwijl je dan nog maar voor een lege zaal speelt en de rest van de groep nog zoiets heeft van hey, rustig Meuris, we zijn nog niet aan het optreden!. Maar dat is de kracht van muziek. Wanneer ik naar die microfoon stap — de P.A. staat al aan — voel ik, zonder hem te zien, de drummer gaan zitten. Als hij zijn twee stokken neemt maakt dat al een bepaald soort geluid: stokjes op een snaredrum. Als ik dàt uit mijn monitor hoor komen dan is er wel een soort klik. Dan weet ik het zeker: we’ve got a band.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 2 =