Niet geheel terecht wordt Waldorf gelabeld als een Vlaams antwoord op Queens Of The Stone Age want de Gentse (stoner)rockers slagen er op hun naamloze debuut wel degelijk in om meer te zijn dan een doorslagje van QOTSA. Waldorf is in de eerste plaats dan ook een alleraardigst rockalbum geworden dat op menig festival de nodige potten zal kunnen breken.
Over de hoeveelste Gentse golf dienen we inmiddels te spreken? Gent lijkt nu voorgoed de fakkel van het hippe Antwerpen overgenomen te hebben als Vlaamse muziekstad bij uitstek. En meer nog dan in Antwerpen lijken verschillende groepen zich los van elkaar ontwikkeld te hebben, zonder één of enkele centrale figuren. Zo laat het Gentse Waldorf op Waldorf vooral "stonerrock" horen waarmee Queens of the Stone Age (QOTSA) doorbraken. De vergelijking met QOTSA is niet zo gek daar zanger Wolfgang Vanwymeersch klinkt als een kruising tussen Josh Homme (QOTSA) en — volgens ons — Bert Ostyns van Absynthe Minded.
Meer dan de helft van de songs op Waldorf ademen eenzelfde sfeer uit als QOTSA’s Songs for the Deaf, al bouwt Waldorf haar songs minder gelaagd op. Gelukkig wordt hier niet klakkeloos nagespeeld, want hoewel in het bijzonder de gitaarklanken en zang sterke gelijkenissen vertonen, weet Waldorf wel degelijk eigen songstructuren en melodieën aan te brengen. Verwacht u dus niet aan de kort afgemeten gitaaraanslagen die niet alleen "No One Knows" kenmerkten maar ook de songs van zowat 90% van de huidige Vlaamse rockgroepjes zonder greintje talent of inspiratie.
Want Waldorf heeft wel degelijk het talent en de inspiratie. Vanuit een "less is more"-principe wordt hier louter met zang, bas, gitaar en drum gewerkt. Op klassieke leest geschoeide rocksongs vindt u dan ook a volonté op dit album. Het origineelste klinken ze in songs als "All I Can Say" waar de vergelijking met QOTSA een eerste maal mank loopt. De ingehouden balladachtige song laat dan ook een andere Vanwymeersch aan het woord. Ook "Turning Reprise", "I Didn’t Know What I Was Searching" en "Rotation South" staan genoeg op eigen benen om elke vergelijking handig te omzeilen. En dat niet alleen stonerrock een invloed genoemd kan worden, horen we in "Maggots" waar echo’s van NWOBHM (New wave of British heavy metal) doorheen schemeren: de songopbouw en melodie roepen alvast bij ons onwillekeurig herinneringen op aan Iron Maidens "Remember Tomorrow" (uit hun legendarische debuut Iron Maiden, toen nog met Paul dI’ Anno op zang).
Waldorf heeft met Waldorf dan ook een pretentieloos maar weinig origineel rockalbum uitgebracht dat duidelijke wortels in de hardrock en heavy metal heeft. En hoewel we voor hun volgende album toch iets meer op een eigen stem hopen, beschouwen we Waldorf nog steeds als een licht verteerbaar album dat bij voorkeur tijdens de zwoele zomermaanden door uw boxen knalt terwijl u Mad Max-gewijs door de buurt scheurt in die aftandse kar van u. Het moeten immers niet altijd boomcars zijn nietwaar?
