Pedestrian :: Volume 1 :: unIndian Songs

De spirituele leider annex grondlegger (samen met Sole) van het beruchte dan wel geliefde anticon-label brengt nu ook een eerste plaat uit. Maar in tegenstelling tot zijn vele discipelen horen we bij Pedestrian niet zozeer avanthop als wel pure en onversneden old skool hiphop. En daar hebben we verdomd lang op gewacht!

Ice-T, Gift of Gab, Elder I.D., Beck, Flav, Pete Seeger, the Freedom March Singers, Jel, Why?, Lucy, Odd Nosdam, Prudential, David Berman, Mikah 9, the Wells Fargo Museum around California & Montgomery, Volkswagen Commercial, Matt Chang, Henry Davidson, Reverend J.M. Gates, Ewan McColl, Peggy Seeger, J. Sumbi, Goethe, de Europese "Dance of the Dead"-tradtie, gospels, Alias, Tis, Intellignet Hoodlum, Nixon, Jimmy Swaggart, Bobby Seale, Chill Rob G., B. Wilson, Bascom Lamar Lunsford, MC Serch, Gil-Scott heron, LL., Sole, All, Telephone Jim Jesus, "General taylor" song tradition, Lorca, 13th & Madison in downtown Oakland, Marschall Sylvers, the Lake Merrit bird Asylum, Jerome Opena, Passage, Dose, Nick Starr, Jason Chavez, Posdanus, Moshe, Kaaj, Shorty the cat en Pedestrian zelf hebben allemaal op de één of andere manier meegewerkt aan — dan wel invloed gehad op — het album. unIndian Songs: volume I: duidelijk niet uw zoveelste hiphopalbum.

Een gigantische stroom aan namen kan voor een briljante plaat zorgen of — in minder getalenteerde handen — een verbale diarree oproepen waarin elke samenhang zoek is. Pedestrian valt gelukkig onder de eerste groep want op unIndian Songs: Volume I hinken de songs in de beste old skool traditie op meerdere benen en zijn tempowisselingen en soundclashes niet van de lucht. Op het zwaar op samples steunende album laat Pedestrian dan ook old skool hiphop clashen met de occasionele streep avanthop, waardoor hij niet alleen één van de meest klassieke en paradoxaal genoeg ook vernieuwende hiphopalbums uit de laatste jaren brengt, maar bovendien ook aantoont hoezeer avanthop deel uitmaakt van waar hiphop voor stond. Dit is een album dat zonder blozen naast klassiekers van Run DMC, Eric B. and Rakim, Gangstarr, De La Soul en Public Enemy kan staan.

De dood lijkt doorheen het album een rode draad te vormen en komt in verschillende songs naar voren, onder andere in "Sermon On The Subject Of Death, Part One", "Sermon On The Subject, Part Two", "Oh Hosanna" en "Silent Bed", maar ook reflecties over politiek ("Arrest The President") en het eigen leven ("The Toss And Turn") sluipen het album binnen. Cut-ups, jazz, breakbeats, gitaaruithalen, scratches, goedkoop klinkende drumritmes, pianoaanslagen en de ietwat lome rapstijl van Pedestrian maken van dit geheel een intrigerend en zalig hiphopalbum dat ons een dikke tien jaar terug in de tijd stuurt: een tijd toen pose, grootspraak en gangsta’s de hiphopwereld nog niet domineerden. Een tijd ook waarin de grote namen nog durfden te experimenteren en hiphop waarlijk een vernieuwende muziekstijl was in plaats van het geldverslindende en zichzelf herkauwende monster dat het nu geworden is. We hebben de laatste jaren desondanks toch nog interessante hiphopreleases gevonden, maar weinig gaven ons het gelukzalige gevoel dat Pedestrian ons geeft.

Misschien speelt Pedestrian te veel leentjebuur bij wat al eerder gedaan is en klinkt hij vanuit dit oogpunt te weinig vernieuwend in vergelijking met artiesten als cLOUDDEAD, El-P of Aesop Rock. Maar in een tijdperk waarin grote namen te veel op safe spelen en artiesten te veel en te vaak steunen op de enkele producers (zoals The Neptunes) die momenteel hot zijn, is het een verademing te weten dat in de marge nog steeds geëxperimenteerd wordt. unIndian Song: Volume I is vanuit historisch oogpunt misschien niet baanbrekend maar daar trekken wij — gehuld in joggingpak en met witte Adidassen aan de voeten — ons deze maal geen fluit van aan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × een =