Woodbine :: Best Before End

Zes jaar heeft Woodbine erover gedaan om een vervolg te breien aan haar titelloze debuutplaat. Met Best Before End bewijst de groep dat haar houdbaarheidsdatum nog niet is verstreken. Al zou dat over nog eens zes jaar wel het geval kunnen zijn als de band nog steeds niet verder evolueert.

Wie houdt van de Low van voor The Great Destroyer zal in eerste instantie misschien aangetrokken worden door Best Before End. Alleen blijkt bij de eerste grondige luisterbeurt dat Woodbine niet dezelfde overtuiging in haar slaperige slowcore kan leggen als haar bekendere collega’s. Bovendien heeft Low zich er steeds voor behoed om te blijven stilstaan, terwijl er bij Woodbine met de beste wil van de wereld geen beweging in te krijgen is.

Het Britse trio, dat het vooral moet hebben van de stemmen van Graeme Swindon en Susane Dillane, heeft zijn grootste troef perfect uitgespeeld. De sowieso al sobere orkestratie — akoestische gitaren en een occasionele piano of wat bevreemdende elektronica — dient dikwijls enkel als ornament bij de uitgesponnen zanglijnen. Wanneer de harmonische samenzang wordt bovengehaald ("The Woods", "Drink Drive"), komen die vocalen het best tot hun recht. In andere gevallen kunnen de mooie melodieën nauwelijks verbergen dat er vaak geen echte song achter zit.

Zeker in het eerste deel van de plaat, met weinig omvattende nummers als "Cope", "I Feel Fine" en "Tea Time Assortment", weet Woodbine allerminst te boeien. Wie even doorbijt, zal merken dat er wel beterschap hoorbaar is in de tweede helft van Best Before End. Vanaf "Monkeys" — bijna een traditioneel folknummertje — heeft Woodbine moeiteloos onze aandacht vastgehouden. "Ban Everything", "Unbelievable" en vooral het magistrale "Cop On" wentelen zich in de rook van schimmige opiumbars. Ondoorzichtig en iets zweveriger dan de rest van het album, het is de stijl die we graag wat meer hadden gehoord op Best Before End. Welke opiaten het precies zijn die Woodbine gebruikt, weten we trouwens niet. Maar wij hebben alleszins nog nooit iemand nummers horen schrijven over — al dan niet symbolische — vechtende apen ("Monkeys") of koekjes bij de thee ("Tea Assortment") in volkomen nuchtere toestand.

Al bij al is Best Before End wel een aangename plaat geworden. Uit ervaring weten we dat het zelfs een uitstekende plaat is voor uitgebreid brunchen op zondagvoormiddag. Maar dat veronderstelt wel dat je je door de eerste helft heen kunt werken, terwijl de verveling constant als een gretige Gollem op de loer ligt. Of je kunt dat deel natuurlijk ook gewoon skippen. In elk geval zouden wij ons geld toch nog liever investeren in I Could Live In Hope of een andere prima Lowplaat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 − 5 =