Sinds onze chef Lansbury naar de hoogste plaats in zijn eindejaarslijstje katapulteerde, zijn Spaanse songwriters hot bij Goddeau. Ook al werken ze dan samen met een hoop Hollanders, zoals deze Una. Wees gerust, alle clichématige verwijzingen naar Spaanse nachtegalen zijn in deze recensie zorgvuldig weggelaten.
Pas op haar dertigste begon Una te beseffen dat ze liedjes wilde schrijven. Gewapend met een Spaanse gitaar en een teveel aan tijd maakte ze haar ambitie waar. Deze eerste plaat is er gekomen in nauwe samenwerking met de Amsterdamse popgroep Mist. De Nederlanders doen het zelf niet onaardig in Spanje onder de vleugels van het Astrodiscos-label en voelden zich niet te goed om Una’s nummers te arrangeren en te produceren tot volwaardig cd-materiaal.
Waarom Una haar album Fabrica de Cemento gedoopt heeft, blijft ons een raadsel. Haar muziek heeft immers niets van de kille hardheid die deze titel uitstraalt. Als we niet zo’n hekel hadden aan meligheid, zouden we deze plaat eerder beschrijven als Una’s eigen, kleine droomfabriekje. Of het aan de Spaanse lucht of andere ingeademde dampen ligt, weten we niet, maar de Spaanse blondine legt eenzelfde ijlheid in haar songs als bijvoorbeeld Lansbury (zij het dan allemaal iets onschuldiger).
Over de sterkte van de songs valt te twisten. Om te beginnen mocht Una voor ons gerust de drie Engelstalige nummers (“Give Love Another Chance”, “Heart” en “Losing You”) laten vallen. Al was het maar omdat ze blijkbaar les gehad heeft van Antonio Banderas: een vingerdik Spaans accent verbergt de Engelse klanken zoals de stoflaag hier ons bureau. Bovendien klinkt de taal van Shakespeare en George Bush behoorlijk ordinair temidden van de poëtische Spaanse klanken.
Voor de rest vinden we Una vooral goed wanneer ze naar het chanson neigt. “Mariposas en el Vientre” en onze favoriet “El Dia y la Noche” konden ons meer dan een beetje ontroeren. De popnummertjes op Fabrica de Cemento zoals “Fiebre” gaan echter gauw vervelen. Teveel nummers dienen gewoon als vulsel om van een echt goede plaat te kunnen spreken.
Goed voor Una dat ze haar liedjes op een plaat heeft kunnen zetten, met een mooi hoesje en alles erop en eraan. Van zoveel huis-, tuin- en keukenvlijt worden we zowaar een beetje week. Alleen had ze misschien beter gewacht tot ze meer sterke nummers had zodat haar debuut echt indruk kon maken.
