The Twilight Singers :: She Loves You

Bijna eindejaar en dus hoogste tijd om wat cd’s weg te werken die hier al veel te lang bleven liggen. She Loves You van The Twilight Singers, bijvoorbeeld, dat hier nu al drie maanden op regelmatige basis zijn weg naar de cd-lade vindt. Maar wat moeten we in godsnaam aan met een coveralbum?

Meestal duidt een coveralbum immers op niet meer of minder dan creatieve bloedarmoede, en zelden leveren ze memorabele platen op. Of herinnert u zich nog iets van Tori Amos’s Strange Little Girls of die coverplaat van Duran Duran? (hell, wist u überhaupt dat Simon LeBon en de zijnen ooit een coverplaat opnamen in een halfslachtige poging tot comeback?). We gaan er voor één keer van bij de aanvang geen doekjes om winden: ook The Twilight Singers maken niet bepaald een verpletterende indruk met She Loves You. Onderhoudend zijn ze echter wel.

Nochtans zijn covers altijd essentieel geweest voor Greg Dulli. Geen concert (voor een verslag van het laatste in België, zie de linkerbalk) van zijn groepen — of dat nu The Afghan Whigs of The Twilight Singers is — gaat voorbij zonder een stevig aantal covers die in halve of hele versie tussen het origineel materiaal verstopt worden. Als er dus één iemand met recht en reden een coveralbum kon maken, dan wel Dulli.

En toch voelt She Loves You héél erg als een vullertje aan. Zoals ook die covers on stage eigenlijk. Allemaal heel erg fijn, maar we zouden niet willen dat Dulli een set bracht met alleen maar andermans werk. En dat krijgen we dus wel op deze plaat. Elf nummers van anderen, in een Dullijasje dat vaak verschilt van het origineel, maar niet al te zwaar.

Materiaal ging Dulli halen bij uiteenlopende bronnen als Martina Topley-Bird, Björk, George Gershwin en Billy Holiday. Van die laatste brengt hij Strange Fruit, een gedurfde keuze, maar de schemerzanger trekt het zich niet erg aan: hij verbouwt het nummer tot een dramatisch nachtclubnummer. Het klinkt fantastisch, maar of het de tekst als bittere aanklacht tegen racisme ook recht doet? We komen er niet helemaal uit, maar slecht kunnen we het niet vinden.

In de afdeling vervelend klasseren we snel "Hard Time Killing Floor" van Skip James (met Mark Lanegan op tweede stem) en afsluiter "Summertime", een klassieker waar Dulli weinig interessants mee weet aan te vangen. Dat doet hij wel met Björks "Hyperballad" dat een scheurende uitvoering krijgt en ook zijn versie van Topley-Birds "Too Tough Too Die" mag er wezen.

Hoogtepunt is het van talloze optredens al bekende "A Love Supreme". Origineel van John Coltrane, ondertussen half van Dulli door zijn onophoudbaar coveren ervan op concerten. En nu dus eindelijk op plaat. Ook sterk: de versie van "What Makes You Think You’re The One" (Fleetwood Mac) die hier neergezet wordt.

Als meer dan een tussendoortje is She Loves You niet te bezien, maar is dat erg? Sommige tussendoortjes zijn vaak beter te smaken dan het hoofdgerecht, dus laat ons alstublieft niet te hard de zeur uithangen. In Test Aankooptaal: geen essentiële koop, maar als het er van af kan twijfel dan vooral geen moment.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × twee =