William Shatner die z’n ding mag doen op de muziek van Ben Folds? Hoe zou een trekkie met een voorliefde voor Ben Folds Five daaraan kunnen weerstaan? Onmogelijk! Tijd dus voor een diverterend halfuurtje met Captain Kirk. Olé!
Has Been is immers een leuk plaatje geworden. Met het creatieve brein van Ben Folds in de studio had dat ook niet anders gemogen, maar je moet het toch maar doen, om een man met niet het minste zangtalent een volledig album lang te laten blijven boeien. Shatner probeerde het veertig jaar geleden al eens met een coveralbum. Voor Has Been beperkt hij zich tot slechts één cover: "Common People" van Pulp. Deze versie is echter zeer speciaal vanwege het ironische effect van de oude zak die zich buigt over lyrics, op maat geschreven voor een jonge zanger.
Terwijl William Shatner de verzen van dit nummer met veel overtuigingskracht acteert, zingt Joe Jackson zich de longen uit het lijf en scandeert een meisjeskoor op de achtergrond het refrein, wat het onderonsje een zeer bevreemdend effect geeft. Het is echter de perfecte opener om de essentie van het album meteen bloot te leggen: de humor rond een oude, beroemde man, die aan het einde van zijn leven nog even met een aantal hippe mensen in de studio kruipt om een plaat op te nemen en daarbij werkelijk alles te relativeren.
Dit concept blijkt zeer duidelijk uit "It Hasn’t Happened Yet", waarin William het heeft over de vele dromen die hij nog niet heeft kunnen waarmaken. Maar dat concept blijkt evenzeer uit "You’ll Have Time", waarin hij ons met een brede lach op het gezicht nog eens goed onder de neus wrijft dat we er uiteindelijk toch allemaal aan moeten.
De songs die volgen zitten nog in hetzelfde water, maar brengen de boodschap iets minder expliciet over. In "That’s Me Trying", waarvoor de engel Aimee Mann tot op de aarde kwam afgezakt, horen we een William Shatner die de banden met een oude bekende aanhaalt en daarbij oude herinneringen ophaalt. Lemon Jelly zorgt voor een muzikaal hoogstandje in "Together", waarin William echtgenote Elizabeth Shatner nog eens stevig tegen de borst mag drukken.
Tegen het einde van het album is het weer luidop lachen. In "Has Been" hoort u William Shatner in volle conversatie met de kleine ventjes op zijn schouders, die hem al z’n leven lang vanalles influisteren, terwijl de westernmuziek het nummer nog eens een extra nerveus tintje meegeeft. Die nervositeit blijkt echter nog niets te betekenen in vergelijking met "I Can’t Get Behind That", waarin William Shatner en Henry Rollins hun gal over de moderne wereld in alle chaos tegen elkaar uitroepen.
"Real" mag Has Been afsluiten als het nummer dat vertelt dat William Shatner ook maar een mens is. Een overbodige conclusie na een album dat overwegend warme, menselijke nummers bevat. Has Been is dan ook zo’n typisch album dat je nog eens met veel plezier oplegt wanneer je ervoor in de juiste mood bent. Met veel dank aan het genie van Ben Folds.
