Kings Of Leon :: Aha Shake Heartbreak

Moet het paradijselijk zijn, maar mag het toch rocken als de beesten? Dan is het hoog tijd dat u de Kings Of Leon leert kennen. Op het zonovergoten Aha Shake Heartbreak laten deze jonge leeuwen de waterpijp immers vredig in het rond gaan. En hoe zouden wij daaraan kunnen weerstaan?

Het moet al van Sting geleden zijn dat kleine mannenkreetjes er nog in slaagden om ons zóveel kippenvel te bezorgen. Waar is de tijd dat het opperhoofd van The Police voor poëzie stond met een serenade als "(Be My Girl) Sally" om op diezelfde debuutplaat ook nog een song in een fictieve Afrikaanse taal op te nemen? Anno 2004 zijn het de Kings Of Leon die nog eens op zo’n (h)eerlijke manier weten uit te breken.

Heel even leek het erop dat de Kings Of Leon de zoveelste leuke gitaarband zou worden. Het debuut Youth And Young Manhood kwam uit in de volle glorietijd van de garagerevival en de link was dan ook zeer vlug gelegd. Dat die hokjesmentaliteit vanuit de media echter ook inspirerend kan werken, bewijzen de Kings Of Leon nú door met Aha Shake Heartbreak een afstand te nemen van de grijze achtergrond, waarin ze dreigden te verdrinken. Die redding hebben ze te danken aan de zuiderse invloeden, die hun verhaal een beetje op dat van The Clash en The Police doen lijken.

Om het met beeldspraak te zeggen: Youth And Young Manhood zien we als witte wijn. Aha Shake Heartbreak doet er een geut cassis bij. De fundamenten die de groep legde op Youth And Young Manhood zijn immers nog steeds aanwezig, al worden ze nu overwoekerd door pittige extracten. Daarbij gaan de Kings Of Leon echter nooit als een kopie van hun voorbeelden klinken, maar houden ze zelf een evenwicht tussen de vele invloeden, wat hun positie alleen maar versterkt. Het is dit evenwicht dat hen accentueert als een band met een eigen sound, die klaar is om een eigen plaats in de muziekwereld op te eisen.

Met Aha Shake Heartbreak zitten de Kings Of Leon dan ook nog lang niet aan hun hoogtepunt. Alhoewel de plaat stuk voor stuk goede nummers bevat, dreigen deze elkaar toch nogal eens te verstikken. Twaalf songs uit hetzelfde hout gesneden: ’t is geen kleine boterham. Aan dat euvel zou de structuur van een plaat nochtans veel kunnen verhelpen: Aha Shake Heartbreak zou zóveel beluisterbader zijn met een pauze in het midden, die ons zou nopen de plaat om te draaien, klaar voor de herlancering.

Opener "Slow Night, So Long" deed ons met de loodzware openingsriff trouwens heel even vermoeden dat deze plaat weeral eens een eerbetoon aan Led Zeppelin zou worden, maar die anticipatie knalde al even snel tegen een muur. Caleb Hollowills stem zweemt zo naar; reggae en ska, dat zelfs Jah Rastafari er zijn lof over zou uitspreken.

De southern rock van Aha Shake Heartbreak steunt gelukkig ook op meer dan de stem van Caleb. De lichte, speelse melodieën vormen een tweede steunpunt. Die kennen hun hoogtepunt in "Milk", waarin we een door Jim Morrison geïnspireerde Caleb horen, die op een zatte ochtend ergens tegen de grond ligt, uitkramend wat hem toevallig voor de geest komt, terwijl de andere leden van de groep af en toe ook nog eens even een muzieknoot tevoorschijn toveren, uit het instrument dat ze op dat moment toevallig vast hebben. En zie, laat het nu net dát soort rock ’n roll zijn dat ons doet kwijlen als kleine kinderen.

Toch blijven we met een gevoel achter dat ons vertelt dat er nog zóveel meer in deze plaat had gezeten. Alsof de Kings Of Leon hun duivels veel te stevig aan de leiband hebben gehouden. Wij verdenken deze groep ervan nóg poëtischer en nóg avontuurlijker te kunnen. Dat de toekomst dit alstublieft mag uitwijzen!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien − vijf =