Drie Spaanse jongens die zich op zijn Duits Schwarz noemen
en een plaat uitbrengen die in een foeilelijke, door Picasso
geïnspireerde hoes steekt: zei daar iemand arty farty? Iets
gelijkaardigs moeten Alfonso Alfonso en de zijnen waarschijnlijk
hebben gedacht, want ze doopten hun laatste werkstuk ‘Arty Party’.
Verwacht geen zuiderse toestanden met ratelende castagnetten of
swingende trompetten van deze bruingebrande spanjolen. Schwarz gaat
de muzikale invloeden een stuk noordelijker zoeken. De mosterd
haalt de groep bij bands als Kraftwerk, Velvet Underground of
Motorpsycho, om er maar enkele te noemen. Hun mix van pop,
krautrock en wave zorgt voor wisselend succes op ‘Arty Party’. De
plaat trapt af met het groovy, maar weinig boeiende titelnummer. Op
‘Hipnohimno’ wordt een versnelling hoger geschakeld. Gitaar, drum
en een synthesizer ondersteunen de wat weggemoffelde vocalen van
Alfonso, die nergens prominent aan het raam komen piepen op deze
plaat. Echt leuk wordt het pas wanneer een repetitief orgeldeuntje
in ‘Nouvelle Vague’ de aandacht opeist. Een sfeervolle intro brengt
‘Beauty Must Die’ op gang, even later bijgevallen door een
melancholische vocoderstem. ‘Specimen 3’ is Add N to X op valium en
steekt in een spacy, elektronisch jasje. Een donker wolkendek
dreigt constant los te barsten, maar de bui waait over. De storm
komt er in de vorm van ‘Droning Forever’: een op hol geslagen drum,
moddervette bas en opnieuw het immer smerige orgelgeluid
daaroverheen. Even later slaat de bliksem in onder de vorm van een
gitaarexplosie. De uitgesponnen afsluiter ‘Psychotic Hypnotic’ is
even krachtig maar neemt de tijd om de suspens op te bouwen.
Schwarz klinkt er op hun best. Nummers met een meer uitgesproken
popfactor als ‘Raining Stars’ of ‘100% Fun-Free’ vallen niet uit de
toon, maar worden hier op schouderophalen onthaald. Het
dertien-in-een-dozijn-gevoel tilt ze niet boven de middelmaat
uit.
Schwarz passeert het examen, zij het niet met uitmuntende cijfers.
Het is zoals ons nonkel Dirk het zo schoon kan zeggen: “Water is ’t
beste, maar voor ons moet het niet altijd het beste zijn!” waarna
hij een bewonderenswaardige hoeveelheid Duvel tot zich neemt. Een
groepje om in de gaten te houden.
