Grundik (Kasyansky) en Slava (Smelovsky) zijn natuurlijk niet de
eerste joden van Russische afkomst die, via een tussenstop in het
land van melk en honing, versasten naar de Big Apple. Maar wanneer
er binnen afzienbare tijd een award wordt uitgereikt voor het
Aardigste en Schattigste Plaatje van het jaar, dan zullen zij het
zijn die met hun vierde cd in de prijzen vallen. De titel van deze
plaat – ‘…For Electronics and Birds’ – is immers een vlag die de
lading volledig dekt: heel fijne elektronica met vogelgeluidjes.
Alsof je de elektronica van de eerste platen van múm mixt met het
legendarische ‘Chants des Canaries’.
Deze plaat mag zeker niet op één grote hoop gegooid worden met de
wansmakelijke new age-brol die dezer dagen wordt verkocht bij
drogisten en in “esoterische boekhandels”. Dit is gewoon een heel
fijn schijfje, boordevol elektronica van een heel goed jaar en met
gefluit van vogeltjes tussen de tracks, dat helemaal niet stoort of
belachelijk overkomt. De volière van Kasyansky en Smelovsky eist
geenszins een hoofdrol op, de songs worden ook niet gebouwd rond
het vogelgezang. Het dient alleen een beetje als sfeerschepping,
een mens wordt er kalm en zelfs een beetje goed gezind van.
De enige vreemde vogel op deze plaat is Victoria Hanna, de enige
niet-gevederde vriend van Grundik en Slava, die ‘Lost Fado’ komt
inzingen. Maar voor het overige is het dus echt elektronica en
vogelzang geblazen, en dat leidt tot een warm, sfeervol plaatje van
twee mensen die lak hebben aan structuren en geijkte patronen, maar
niettemin erg toegankelijk klinkende muziek maken…
