Soms kun je zo geniaal zijn, dat je jezelf de das omdoet. Het kon
een zinsnede uit mijn op stapel staande biografie geweest zijn,
maar het slaat eveneens op Suffocation, het New Yorkse
deathmetalcombo dat ons voor het eerst in negen jaar – we tellen de
EP ‘Despise The Sun’ uit ’98 eventjes niet mee – op een langspeler
trakteert. Een plaat die niet echt meer verwacht werd, want na
interne strubbelingen, creativiteitscrisissen en problemen met
broodheer Roadrunner, gaf niemand nog een cent om deze hondsbrutaal
musicerende jongens uit The Big Apple. Ondanks het feit dat ze qua
techniek en pure agressie de inheemse concurrentie (zelfs Morbid
Angel) mijlenver achter zich lieten, moesten ze met lede ogen
aanzien hoe mindere death metal goden als Cannibal Corpse, Deicide en het ondertussen
roemloos ter ziele gegane Obituary “de markt” veroverden. Je zou
van minder moedeloos worden.
Suffocation staat wel geboekstaafd als de meest zonder succes
gekopieerde band uit de annalen van de extreme metal. Hun warse
benadering van het genre, die zich vooral uit in een baldadige mix
van hoogstaande techniciteit en extreme hardheid, werd door veel
beginnende bands steeds als een ideaal gezien, maar de meeste van
die copycats ontbrak het aan talent om nog maar in de
buurt van hun idolen te komen.
Met ‘Souls To Deny’ laat Suffocation nog maar eens horen waarom hun
sound quasi volstrekt uniek is. De band vliegt er vanaf de langzaam
aanzwellende opener ‘Deceit’ niet alleen met de botte bijl in, maar
levert meteen het bewijs dat death metal allesbehalve een genre
hoeft te zijn waar alleen langharige primitievelingen hun creatieve
ei kwijt kunnen. De vonken springen van het gitaarwerk van Cerrito
en Hobbs af, de ritmesectie (met de teruggekeerde Mike Smith achter
de vellen) mikt de een na de andere halsbrekende ritmewisseling in
de gehoorgangen en Frank Mullen gromt nog altijd alsof er ergens
tussen mond en stembanden een gigantische klodder spuug is blijven
hangen. Dolletjes!
In elk afzonderlijk nummer schuilen als vanouds genoeg ideeën om
een volledige langspeler te vullen en daarmee is meteen ook de
reden gegeven waarom Suffocation al die jaren in de
underground heeft doorgebracht en jammer genoeg zal
blijven vertoeven: hoewel ze niet om een verscheurende
blastpassage verlegen zitten, lenen hun complexe
songstructuren zich gewoon niet tot datgene waar het grootste – en
jongste – deel van de death metal horde op uit is: headbangen. Maar
dat dit een wereldplaat is, staat buiten kijf.
