Mono :: Walking Cloud Add Deep Red Sky, Flag Fluttered And the Sun Shined

Wij hebben enkele stokpaardjes: zo hebben wij een zwak voor postrock en Japanse gekte, daar geven we onze linkerpink gaarne voor. Japanse postrock-gekte lijkt dan ook een droom te zijn en minstens een hand waard. Het Japanse Mono beantwoordt weliswaar aan het profiel maar onze ledematen hebben we vooralsnog niet veil.

Postrock lijkt wel dood te zijn. De grootheden uit het genre: Mogwai, Godspeed You! Black Emperor, A Silver Mt. Zion And Tralala Band en Tortoise brachten het afgelopen jaar weliswaar geen slechte albums uit maar toch wisten deze nergens hun oudere werk te overklassen. Onze hoop richtte zich dan ook op het Japanse Mono die net hun derde album uit hebben.

Het Japanse Mono was ons tot op heden onbekend, hoewel ook hun beide vorige albums in Europa te krijgen zijn. Helaas nodigt Walking Cloud and Deep Red Sky, Flag Fluttered and the Sun Shined niet direct uit tot een ontdekking van hun ouder werk. Integendeel zelfs, het album beantwoordt aan één huizenhoog cliché over Japanners: zij kopiëren zaken uit het Westen en verbeteren ze dan. Dat laatste doet Mono echter op geen enkel ogenblik. Het album begint nochtans sterk.

Het eerste nummer "16.12 " opent ingetogen met bevreemdende klanken om na een zestal minuten open te barsten als een overrijpe zweer. Hoewel de song, die een mooie 12 minuten duurt, niets brengt dat we elders al niet eerder gehoord hebben, kunnen we er maar niet genoeg van krijgen. Doorheen het hele nummer horen we een bezwerende gitaar die alles overheerst en die in de clinch gaat met een grommende drum waarbij een plaatsje in het voetlicht gehouden wordt voor de nadrukkelijk aanwezige cymbalen. De song hanteert een magistrale geluidsexplosie die overgaat in onderhuidse spanning met ingetogen gitaar-feedback. Het nummer is nu al een klassieker te noemen.

"Mere your Pathetique Light is Godspeed You! Black Emperor pur sang: de zacht gestreelde gitaren die boven een soundscape zweven waar David Lynch het patent op lijkt te hebben, de glansrol voor enkele strijkers die meewoedig hun klanken uitstrooien boven het geheel. Vertrouwd maar o zo mooi. Ook "Halycon (beautiful days)" geeft de strijkers alle ruimte maar laat ze deze keer ondersteunen door een knappe gitaarrif en drum. Na vijf minuten barst een orkaan los die je nooit ziet aankomen: de overstuurde gitaren maken elke conversatie onmogelijk maar toch weet het geheel melodieus te blijven. Melodieus en pokkeluid.

Na het aanhoren van deze eerste drie nummers wilden we het van de daken schreeuwen: dit is de postrockplaat die je moet hebben…helaas staan we tegen de volgende nummers veel ambivalenter. "2 candles, 1 wish" bouwt voort op piano en strijkers maar voegt nergens iets substantieel toe. Ook "The Sky Remains the Same" en "Ode" beklijven te weinig. Atmosfeer te over in de nummers maar geen beklemmend gevoel dat je adem stokt. Het is wachten op "Lost Snow" voor het betere Mogwai ten tijde van Young Team-achtige geweld. Een ingetogen begin maar na drie minuten springt een groezelige gitaarklank in. Helaas is ze te veel naar de achtergrond gemixt om ons bij het nekvel te grijpen. Alle ingrediënten voor een degelijk postrocknummer zijn aanwezig, inclusief het afwisselende hard en zacht maar zelf werden we niet van onze sokken geblazen.

De piano van "Lost Snow’ loopt over in het mooie hoopvolle en ingetogen "A Thousand Paper Cranes" dat bij gratie van de piano voortleeft. De song zelf verwijst naar Hiroshima en Nagasaki. Een overlevende, een jong meisje, wou duizend papieren kraanvogels vouwen omdat de legende wil dat hij of zij die dit doet veel voorspoed zou kennen. Ze stierf voor ze het werk kon afmaken.

Walking Cloud and Deep Red Sky, Flag Fluttered and the Sun Shined brengt ons aan het twijfelen. De ene maal vinden we niets aan het album, de andere keer weten we zelfs de mindere nummers te smaken. Een geniale CD is het dus zeker niet maar wie Mogwai onder zijn favorieten rekent, zal dit album zeker in zijn hart sluiten. Geen grootsheid maar ook geen nederlaag, misschien dan toch maar eens het oudere werk beluisteren?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × vier =