Shame on me… Toen ik dit plaatje voor het eerst hoorde en
vroeg of ‘die jongens’ al eerder iets hadden uitgebracht, wees men
me erop dat dit al de zesde (6de!) plaat is van Modest Mouse. Dat
komt ervan als je lange tijd maar met één genre’ bent bezig
geweest, dan weet je niet dat er ergens in Amerika een aardig
groepje is dat zich al acht jaar bekwaamt in het verzinnen van
saillante cd-titels en de daar bijhorende smakelijke songs.
Het hoeft dan ook niet te verbazen dat we op deze langspeler een
groep aan het werk horen die weet hoe een goeie gitaarplaat hoort
te klinken. Na de eerste songs, ‘The World at Latge’ en de knappe
single ‘Float On’, waren we dan ook verkocht. Strakke songs,
gitaren die – allez, omdat het niet anders kan – alle moeite van de
wereld hebben om braaf aan de leiband te blijven lopen en een
drummer die er zijn trommelvellen stevig van langs geeft, als was
het zijn zoon die met een slecht rapport naar huis komt. En zo gaat
dat een hele tijd door. Een halve plaat lang knijpen Isaac Brock,
Dan Gallucci et les autres de ene knappe song na de andere
uit hun instrumentarium.
Maar dan komt het… Na het achtste nummer, het moment waarop de
meeste bands aan afronden beginnen te denken, gooien de jongens nog
een paar stevige blokken hout op het vuur en maken ze zich op voor
nog eens acht songs. Te veel is echter trop en trop is teveel,
zoals een beroemd stadsdichter ooit zei, want niet alleen zakt de
kwaliteit van de nummers enigszins, na verloop van tijd begin je de
trucjes van de groep wel door te hebben en is de lol er zo’n beetje
af. Jammer, met veel minder waren we ook al lang tevreden geweest.
Of om het met de manager van Ford Genk te zeggen: haal die paar
elementen die niet voldoen eruit en de zaak draait weer op volle
toeren…
