Goed nieuws voor alle Smiths-fans: Johnny Marr heeft zich nog eens voor de volle 100 procent op een groep gestort. Neen, geen reünie met Morrissey, maar een belangrijke rol bij Modest Mouse heeft ook zijn charmes. Wij waren alleszins benieuwd naar het resultaat van de ongewone samenwerking.
De zwartjassen uit de jaren tachtig die Marr en de zijnen adoreerden zijn allang geen zwartjassen meer. Ze hebben een vrouw, kinderen, een huis in één of andere buitenwijk en een goedbetaalde maar weinigzeggende job. De zwartgalligheid kan er nog wel zijn, maar dan om andere redenen dan in die prachtige en tegelijkertijd vervloekte jaren tachtig. Een Smiths-plaat opleggen werkt altijd helend.
Dat ook Marr verhuisd is naar gelukkiger oorden merk je aan zijn inbreng bij Modest Mouse. Hij schreef mee aan de nummers maar slechts zelden weegt zijn karakteristieke gitaargeluid op het geluid van de groep ("Parting Of The Sensory" buiten beschouwing gelaten). We Were Dead Before The Ship Even Sank ligt dan ook helemaal in de lijn van het geweldige Good News For People Who Love Bad News (2004). Bovendien siert het Marr dat hij duidelijk niet de vedette wou uithangen en het houdt bij een sobere maar belangrijke inbreng in een groep die al jaren sterk bezig is.
Misschien is de inbreng van Marr net wat Modest Mouse nodig heeft om van de indie b-list naar de indie a-list te geraken. Want laten we eerlijk zijn: ook al heeft de groep al vier platen achter de kiezen die stuk voor stuk positieve kritieken kregen, Modest Mouse is geen Death Cab For Cutie of the Shins die dankzij een leuke single hier en wat slimme marketing daar (The O.C., iemand?) wél de sprong maakten naar het mainstreamwereldje. Ligt het aan de wat aparte stem van zanger Isaac Brock, de chaotische stijl van de groep of de scherpe en niet altijd even popvriendelijke gitaren? "Float On" uit Good News was al een klein radiohitje en op We Were Dead staan alleszins een aantal nummers die hetzelfde ambiëren.
Modest Mouse sluit opnieuw geen compromissen en behoudt ook op We Were Dead zijn eigen stijl. Van opener "March Into The Sea" zijn we niet echt overtuigd maar vanaf single "Dashboard" is het raak. Let op de gelikte productie: dit nummer is gemaakt om de hitlijsten te bestormen en daar is voor één keer absoluut niets mis mee omdat de groep alle aspecten die Modest Mouse uniek maken weet te behouden. Er staan nog een aantal van dit soort nummers op We Were Dead. Speel "Florida" twee keer na mekaar en het refreintje spookt de rest van de dag door je hoofd. Hetzelfde geldt voor country-uitstap "Missed The Boat" en "We’ve Got Everything", niet toevallig met James Mercer van the Shins op backing vocals.
Brock en de zijnen hebben opnieuw nagelaten te knippen in het materiaal. We Were Dead klokt af op 62 minuten maar toch is het lang zoeken naar overbodige noten. Zo staan er ook achteraan enkele pareltjes verscholen. "Steam Engenius" is Modest Mouse zoals in zijn beginjaren en afsluiter "Invisible" is één van de stevigste rockers en tegelijk een knallend hoogtepunt. Zonde eigenlijk dat het nummer pas tegen het einde wordt prijsgegeven.
We Were Dead is pop van de bovenste plank, ook al halen Brock en de zijnen hier en daar nijdig uit. Hoe het met Modest Mouse zal verlopen weten we niet, maar de groep verdient met deze plaat alleszins een plaatsje op onze a-list.
