Killswitch Engage :: The End of Heartache

Geeuw… Nu de gloriedagen van de nu-metal voorbij zijn, achten de
muziekspecialisten de tijd rijp om nieuwe benamingen voor het
hevigere genre te verzinnen… Blijkbaar vinden platenmaatschappijen
de verpakking van hun product belangrijker dan de muziek zelf. Hun
laatste kindje hebben ze ‘The New Wave Of American Metal’ –
what’s in a name – gedoopt: een combinatie van pure
Amerikaanse en melodieuze Europese metal.
Zo is er Killswitch Engage (kortweg KsE), een Amerikaans
metalcoregezelschap dat een vijftal jaren geleden haar titelloze
debuut op de markt gooide. Ondanks de wat krakkemikkige productie,
zijn de kwaliteiten van de band reeds duidelijk hoorbaar. Ze
brengen een energieke combinatie van klassieke metal en hevige
hardcore. Zelf beweren de bandleden beïnvloed te zijn door
Scandinavische groepen als In Flames, Soilwork en At The Gates,
maar buiten hun heldere samenspel en techniciteit, merk ik daar bar
weinig van. In 2002 waagde KsE de overstap naar Roadrunner en
brachten ze hun vijfsterrenplaat ‘Alive Or Just Breathing’ uit, één
van de mijlpalen uit de metalcoregeschiedenis.
Een tweetal jaar en enkele personeelswisselingen later, is KsE er
opnieuw met ‘The End of Heartache’. Mijn verwachtingen waren op z’n
minst hooggespannen. Ik was een beetje bang voor Howard Jones (zie
ook Blood Has Been Shed), de nieuwe brulboei van de band. Na de
single ‘Rose of Sharyn’ gehoord te hebben, was ik echter
gerustgesteld. Hoewel de beginriff en -schreeuw identiek zijn aan
die van ‘Temple From The Within’ (van de vorige plaat), blijft het
een knaller van een song. De combinatie van cleane zang en
hondsrauwe brul is nog steeds aanwezig. Ondanks zijn kwaliteiten,
blijft Jones echter een beetje achter op Jesse Leech, de vorige
zanger (nu actief bij de metalcoreband Seemless). Die laatste zijn
stembereik was nóg ruimer en paste – in mijn oren – nóg beter bij
het soort muziek dat KsE speelt. Luister maar eens naar ‘My Last
Serenade’ en ‘Numbered Days’ van de vorige plaat en je zal wel
begrijpen wat ik bedoel. Leuk weetje is dat Leech op enkele nummers
nog als tweede stem fungeert.
Muzikaal blijft alles bij het oude: een beukende ritmesectie (ze
hebben ook een nieuwe drummer) en scheurende gitaren. Alles bij
elkaar genomen, blijft de balans echter positief. Gelukkig
maar…
De plaat opent met ‘A Bid Farewell’, een song die na een roffelende
intro als een mokerslag in het gezicht aanvoelt. Daarna volgt meer,
véél meer van hetzelfde. Hevige lappen lawaai worden afgewisseld
met iets rustigere nummers, zoals het zalige instrumentale ‘Inhale’
en de titeltrack ‘The End Of Heartache’ (het beste nummer van de
cd). Die pauzes kan je best gebruiken om op adem te komen, want
daar krijg je bij KsE zelden de tijd voor. Twaalf nummers lang
knallen je luidsprekers als nooit tevoren. Een dikke veertig
minuten hoor je de ene potentiële hit (‘When Darkness Falls’, ‘And
Embers Rise’) na de andere om met de woorden “Grieve no more, we
will prevail
” (uit ‘Hope Is’…) te eindigen. Laat het ons
hopen.
Indien je van plan bent om een romantisch avondje met je vriend(in)
door te brengen, kan je dit schijfje best in je platenkast laten
zitten. In alle andere gevallen luidt het motto: drááien, die
teringherrie! Ik ben benieuwd wat dat op Graspop gaat geven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf + zestien =