The Hard Word




Dàt ging ook eens tijd worden – deze Australische misdaadfilm
van schrijver/regisseur Scott Roberts werd al gemaakt in 2002, kwam
verleden jaar uit in de VS en in Engeland, maar bleef in onze
contreien eerst nog een jaar lang stof verzamelen voordat men
eindelijk de moeite deed om ‘m eens een keertje uit te brengen.
Niet dat er echt veel mensen op hebben zitten wachten, veronderstel
ik – opnieuw een misdaadfilm waarin de bedrieger bedrogen wordt, de
vrouwen fataal zijn en de dialogen opgebouwd zijn rond het woord
fuck. ‘The Hard Word’ is niet slecht gemaakt. Het probleem
is alleen dat het zo moeilijk is om er een bestaansreden voor te
bedenken. We hebben deze film al zo dikwijls gezien. Hebben we echt
behoefte aan alweer een nieuwe versie ervan?

Dale (Guy Pearce), Shane (Joel Edgerton) en Mal (Damien
Richardson) zijn drie broers die samen een gevangenisstraf
uitzitten voor een resem gewapende overvallen. Frank (Robert
Taylor), hun advocaat, heeft er echter voor gezorgd dat ze opnieuw
op vrije voeten komen, enkel om een “laatste klus” op te knappen –
een overval op een paardenracebaan in Melbourne. Ondertussen is het
evenwel nauwelijks een geheim dat Frank een affaire is begonnen met
Carol (Rachel Griffiths), de vrouw van Dale. De vraag blijft dus
maar in hoeverre de drie broers de advocaat en de femme
fatale
kunnen vertrouwen.

Ik stel voor dat we een nieuwe term voor dit genre uitvinden: de
“laatste klus”-film. De filmgeschiedenis wemelt werkelijk van de al
dan niet berouwvolle criminelen die uit het wereldje willen
stappen, maar door charlataneske vrienden, advocaten of
schuldeisers worden verplicht tot een (allemaal samen:) “laatste
klus”. Een “laatste klus” die doodeenvoudig hoort te verlopen, maar
uiteraard uit de hand loopt. Een “laatste klus” die gepaard gaat
met geweld, verraad en de obligate scène waarin de hoofdpersonages
in slow-motion zij aan zij lopen.

Roberts heeft voor zijn prent goed gekeken naar roemruchte
voorbeelden uit de geschiedenis van de misdaadfilm – niet alleen
valt de plot terug te voeren op alle conventies die al sinds jaar
en dag de fundamenten van het genre vormen, maar ook op andere
gebieden krijgen we regelmatig de indruk dat we dit eerder hebben
gezien. Het sfeertje van de film doet denken aan de Britse crime
flicks
uit de jaren zeventig, zoals ‘Get Carter’: we zien Guy
Pearce in de openingsscène met een vastberaden blik uit het raampje
van de gevangenisbibliotheek kijken, een groezelig uitziende baard
verbergt het grootste deel van z’n gezicht, zijn haar is vettig en
hij zweet als een os. Wanneer een personage op zo’n manier wordt
geïntroduceerd, is het veilig te stellen dat we met een tough
guy
te maken hebben. Of, zo u wilt, een tough Guy.

Verder krijgen we shots die rechtstreeks afkomstig zijn uit
‘Blood Simple’, de meesterlijke film noir van de gebroeders Coen,
en meende ik hier en daar zelfs een paar invloeden van ‘The Usual
Suspects’ op te merken. De dialogen zijn dan weer op het randje van
het Tarantino-achtige, met komisch bedoelde conversaties over
bloedworst en Pepsi. Het punt is dat ‘The Hard Word’ nauwelijks
afwijkt van wat we vroeger al gezien hebben: het verhaal, de sfeer,
de dialogen, de visuele stijl… Roberts kleurt overal netjes
binnen de lijnen.

Om dan toch te breken met de sleur van die conventies, ziet de
regisseur zich verplicht om een aantal bizarre momentjes in z’n
film te stoppen, die eigenlijk nergens op slaan, maar vaak
behoorlijk lachwekkend zijn. Zo zit Shane met een kanjer van een
Oedipuscomplex opgezadeld, dat bij z’n psychiater, een dame genaamd
Jane, blijkbaar zoveel medelijden opwekt dat ze hem als een baby
aan haar borst laat zuigen. Ik weet niet wat de ethische code
voorschrijft voor psychiaters, maar dit moét wel een overtreding
van de dokter/patient-relatie zijn, denkt u ook niet? Een ander
pareltje is een scène waarin Carol in de gevangenis op bezoek gaat
bij Dale. Ze steekt haar hand even tussen haar benen en tekent met
het vocht op haar vingers vervolgens een happy face op de glazen
wand die hen scheidt. Hoe kómt een mens erbij om dat soort van
scènes te bedenken? Je lacht ermee, natuurlijk – wat moet je anders
doen? Maar wat is de bedoeling ervan?

‘The Hard Word’ is nooit een saaie film (een prent waarin dames
tekeningetjes op glas maken met hun vaginaal vocht moet al enorm
z’n best doen om saai te zijn, kan ik mij voorstellen), maar hij is
wel volkomen onopvallend, meteen vergeten eens u de bioscoop
verlaat. Guy Pearce is goed in de hoofdrol – om de crimineel in
Dale naar boven te brengen, zet hij z’n sappigste Aussie-accent op
en vergeet hij stante pede al z’n tafelmanieren, smakkend en met
open mond z’n eten kauwend. Dat is overacting, jawel, maar in dit
genre film hoort het ook zo. En aan het einde van de overval op de
racebaan in Melbourne krijgen we zowaar een vrij decente
achtervolging, die niet de typisch Amerikaanse behoefte voelt om te
ontaarden in een serie explosies. Dat we dat nog mogen
meemaken.

Dit is een voorbeeld van film als wegwerpproduct: je kunt jezelf
er matig mee amuseren zolang het duurt, en nadat het z’n diensten
bewezen heeft, ben je het zo weer vergeten. Next!

http://www.lionsgatefilms.com/dnm/profile.html?pid=IN-S-00132

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × een =