De kerken zijn al een tijdje leeggelopen, de gezegende poetsvrouw borstelt nog net een laatste gelovige de sacristie uit en Lady Madonna raapt de achtergebleven rijstkorrels van de vloer. Uit de krakkemikkige geluidsinstallatie (de pastoor was met de rest van de collecte naar de hoeren geweest) sijpelt misschien wel het slappe Our endless numbered days van Iron And Wine. Geen wonder dat het volk wegblijft.
En toch hoeft het gedweep van een grote schare artiesten met Onze Virtuele Man in den Hoge niet noodzakelijk te lijden tot pijnlijk tenengekrul. Bob Dylan, Van Morrisson wisten ondanks de Bijbel in de hand toch genietbare songs te schrijven. Wij weten dankzij Lennon dat God niet meer of minder dan een concept is, maar goed.
De tweede cd van het Amerikaanse Iron And Wine, eigenlijk een éénmansproject van Sam Beam aangevuld met wat familie en vrienden, staat bol van pathetische songs over grasvelden, slangen en liefdesbetuigingen aan Groot Pierke. Er wordt bij het leven geplukt aan akoestische gitaren en banjo’s, af en toe worden ook pianotoetsen erbij gehaald en ook die verduivelde slidegitaar blijft niet onaangeroerd. Een detail misschien, maar memorabele songs levert dat jammer genoeg niet op.
"Teeth in the grass" is povere Gomez light en de helft van de songs ("Fever Dream", "Love and some Verses" en "Passing afternoon" bijvoorbeeld) probeert zonder succes bevriend te raken met het betere werk van Bonnie ‘Prince’ Billy. De Floridaanse zon gaat nog lamlendig onder op het intrieste "Sunset soon forgotten", maar het klinkt alsof iemand alweer een kampvuur heeft ontstoken en de Chiromeisjes heeft uitgenodigd voor een zangfestijn.
Op The Creek Drank The Cradle, het debuut van Iron and Wine uit 2002, tokkelde de prediker uit Miami nog eenzaam en vol van pastorale zorgen op een gitaar en vielen bij recensenten namen als Smog en Elliot Smith. Wij kunnen daar ons enkel een omgewoeld graf bij voorstellen. Neen, dan nog liever Up With People qua loven van de heer.
We ontvingen deze Our endless numbered days nagenoeg onbevlekt, maar hebben op deze verschrikkelijk rotte vijgen na Pasen toch eens stevig gespuwd.
