Kill Bill Vol. 2 :: OST

Tot voor de jaren negentig was het droef gesteld met de gemiddelde
Hollywoodfilmscore; een goeie soundtrack was meer uitzondering dan
regel. In de underground krioelde het echter al jaren van
opwindende funky filmmuziek waar de meeste mensen geen weet van
hadden. Enter Quentin Tarantino: niet alleen de
filmgeschiedenis maar ook het soundtrackgebeuren werd in één ruk
herschreven. Ingrediënten uit obscure b-films kwamen plots in de
grote zalen terecht en hetzelfde gold voor de soundtrack. De
carrière van surfgitarist Dick Dale zat in het slop totdat zijn hit
uit begin jaren zestig, ‘Misirlou’, werd gebruikt in Pulp Fiction. Het resultaat mocht er zijn:
Dale trok weer volle zalen, zat opnieuw in de studio en kon
uitgebreid in Europa gaan toeren. Het recept voor een QT-soundtrack
is ondertussen gekend: nummers die enkel bij een select publiek van
connaisseurs bekend zijn, worden van de vergeetput gered, aangevuld
met een portie dialogen die u ondertussen uit het hoofd kunt
declameren. De soundtrack voor het tweede deel van Kill Bill kan
helaas net niet tippen aan het hoog niveau van zijn voorganger en de verrassing is er een
beetje af, maar ons hoort u niet klagen. Het echte minpunt is dat
er niet voldoende sterke tracks te vinden zijn, bovendien krijgen
we drie keer Ennio Morricone op ons bord en dat is misschien net
iets van het goede teveel. Net als vorige keer zijn Charlie
Feathers, Luis Bacalov en RZA er met filmische streepjes muziek die
er mogen wezen, maar ook niet meer dan dat. De echte pareltjes
zitten verstopt tussen de nieuwere nummers. Shivaree komt met het
sexy ‘Goodnight Moon’ aanzetten, dat vooral zal scoren tijdens
rendez-vous bij kaarslicht. Het genie van Johnny Cash wordt nog
maar eens bevestigd met de cover ‘A Satisfied Mind’ – herdenk hem
eeuwig in uw stereotoren. De grote verrassing hier is Malcolm
McLaren; bij het grote publiek is hij enkel gekend als de geschifte
manager van de Sex Pistols, maar de Brit maakt al jaren prachtige
muziek die enkel scoort bij muziekjournalisten. Laten we hopen op
wat meer erkenning voor ‘s mans werk (fans van Barry Adamson
checken best ‘Paris’ uit 1997). Net als vorige keer zal er wel weer
een sport van worden gemaakt om alle liedjes uit de film die
ontbreken op de soundtrack te gaan verzamelen op zelfgemaakte
compilaties, maar laat dat u niet tegenhouden bij het kopen van dit
plaatje (één van de weinige soundtracks die ook op vinyl uitkomt
trouwens). Wij kamperen alvast voor de kassa van de lokale bioscoop
met deze schijf in de walkman.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − veertien =