In deze tijden van garage-garage-garage (en natuurlijk: nog eens garage), zijn het de oer-traditionele singersongwriters die voor het kippenvel moeten zorgen. De Tom McRae en Damien Rice’s van deze wereld wierpen al een stevige dam op, Ritter dekt hen vanaf nu in de rug: met Hello Starling vervoegt hij de kopgroep in de bardendriedaagse.
Net als Howie Day vorige update, is Ritter zo’n songwriter wiens in eigen beheer uitgebrachte debuut zo vlot van eigenaar verwisselde dat een platenfirma er niet naast kon kijken en de jongen dan maar tekende. Met een betere distributie werd Golden Age Of Radio een succes bij de Amerikaanse critici en het nummer "Come And Find Me" haalde zelfs de credits van de hippe serie Six Feet Under. Dankzij een ontmoeting met The Frames werd hij zelfs een ster in Ierland. Tot in het absurde toe: in Cork loopt er een Josh Ritter-coverband rond.
Genoeg geschets om duidelijk te maken dat de verwachtingen voor opvolger Hello Starling toch niet klein zijn. Dit is de plaat die ook Europa van Ritter’s bestaan op de hoogte moet brengen.
Op zijn eentje pakte Josh Ritter onlangs een overladen AB in als voorprogramma van Damien Rice. Met flair, humor en prachtige songs was hij één van die zeldzame voorprogramma’s waarbij de minuten niet leken voorbij te sluipen, maar je geboeid bleef toehoren. Op Hello Starling blijkt dat zijn nummers er ook in een bredere orkestratie blijven staan.
"Bright Smile" begint als iets dat van Eels had kunnen zijn, maar al snel pingelt het zich tot de prachtige mijmering "man is only half himself/the other half is a bright thing he tumbles on by luck or grace for man is ever a blind thing". In "Kathleen" krijgen we vervolgens het verhaal van een jongen die wanhopig wacht om een meisje naar huis te brengen, zelfs al weet hij dat het er niet van zal komen.
Occasioneel verliest Ritter zich in het soort bedrand-gepingel dat ons onberoerd laat, maar gelukkig is daar al snel een klepper als "Snow Is Gone" om de sfeer er terug in te brengen. "Snow Is Gone" houdt het midden tussen Ryan Adams en Tom Petty en smijt daar nog een prachtig traditioneel aandoende accordeon onder. "Hello blackbird/hello starling/winter’s gone/be my darling" juicht Ritter en een lentezon grijnst van oor tot oor.
"Man Burning" is even upbeat maar heeft een minder opgewekte sfeertje met zijn waarschuwend "don’t stand so close to me/don’t be another tragedy". Het zijn nummers als deze die de plaat van genoeg reliëf voorzien. Dat we hier tot drie maal toe al een flard tekst citeerden mag overigens een indicatie zijn: Ritter is een meer dan begenadigde tekstschrijver en nog vaker het citeren waard dan we het hier al deden. Met rake zinnen borstelt hij zijn verhalen, zet hij een gevoel in woorden om.
Ritter wikkelt zijn songs dan wel in een rijke instrumentatie die soms erg traditioneel aandoet, Hello Starling klinkt verre van belegen. Voor wie zijn singersongwriters graag heerlijk klassiek heeft is dit een pareltje.
