School Of Rock




Slechts twee weken nadat ‘Mona Lisa
Smile’
zwaarwichtig de bioscoop in kwam draven, ondertussen
rijkelijk veelbetekenende boodschappen debiterend, is het moeilijk
om niet achterdochtig te zijn bij alweer een film over een
onconventionele leerkracht in een oerconservatieve school. Maar elk
genre heeft nu eenmaal zo z’n uitzonderingen – ‘School of Rock’ is
een film die er prat op gaat helemaal géén boodschap te hebben,
helemaal geen inspirerende prietpaat te willen verkopen aan het
doelpubliek, maar enkel te willen… tja… rocken. De
intellectueel in ons (hij bestààt!), voelt instinctief z’n darmen
samenknijpen en een hevige migraine opkomen bij wijze van “idiot
movie-alert” wanneer hij zoiets hoort, maar nee. Zelfs die oude sok
moest uiteindelijk z’n grote bek houden en met een brede grijns
toekijken. Awesome!

Jack Black speelt Dewey Finn, een overjaarse rocker die uit z’n
eigen band wordt gezet omdat hij zich niet kan inhouden tijdens z’n
solo’s. Dewey leeft nog steeds in een fantasie die in jaren
tachtig, rond de tijd dat MTV opkwam, al lang een stille dood
gestorven is: die van de levenslange muziekfreak, die leeft en
sterft voor de rock. Voor het gevoel de regels te breken en alle
ouwe zakken een flinke neus te zetten.

Om aan zijn huisgenoot en diens krengerige vriendin te bewijzen
dat hij geen volslagen leegloper is, besluit hij om een job te
nemen als leerkracht in een prestigieuze lagere school. Hij néémt
die job, letterlijk. Zijn vriend is namelijk een interim-leerkracht
en Dewey geeft zich voor hem uit – hoe moeilijk kan het zijn, je
zegt tegen dat klein grut dat ze stil moeten zijn en je wacht tot
je kater over is. Maar gaandeweg ontdekt hij dat de tienjarigen in
zijn klas behoorlijk muzikaal zijn aangelegd en nog voor u zich
‘Pinball Wizard’ terug voor de geest kunt halen, heeft hij de
minderjarige bende opgeleid tot een volwaarde rockband, die zelfs
zal deelnemen aan een plaatselijke rock rally.

Erg geloofwaardig is dat niet – Dewey komt terecht in een klas
vol van de meest begaafde, intelligente kinderen ter wereld, die
allemaal uizonderlijk muzikaal onderlegd zijn en voldoende
enthousiasme kunnen opbrengen voor rockmuziek uit de jaren zestig
en zeventig om het spel mee te spelen en erover te zwijgen tegen
hun ouders en de rest van de school. Hij slaagt erin om op luid
volume repetities te houden zonder dat iemand anders het schijnt te
horen, liegt de benepen directrice (Joan Cusack) voor zonder ooit
door de mand te vallen enz… ‘School of Rock’ hangt aan elkaar van
de ongeloofwaardigheden, maar het is zo’n sympathieke film, dat het
erg makkelijk wordt om je daarover te zetten en ervan te
genieten.

Een deel van die immense likeability komt van de oprechte
liefde voor muziek die Jack Black hier tentoon spreidt – hij steekt
lange monologen af over de kracht van muziek als een middel van
protest tegen middelmatigheid en conformisme. Hij vertelt over een
tijd toen muziek nog iets betekende, behalve dan een makkelijke
manier voor een producer om z’n zakken te vullen. Black is in het
echte leven lid van het duo Tenacious D., en je voélt dat hij elk
woord meent. Muziek kan de wereld redden, horen we hem zeggen en we
twijfelen niet aan de oprechtheid van z’n woorden. Wat meer is,
iedereen die ooit bijna obsessief met iets is bezig geweest (muziek
of iets anders), zal weten waarover hij spreekt. Die passie waar
anderen simpelweg niets van lijken te snappen, of die ze puberaal
vinden, maar waarvan je de schoonheid en het levensbelang dat
erachter schuilt, nauwelijks kunt uitdrukken.

Als acteur speelt hij hier natuurlijk een rol die hem op het
lijf geschreven is – Black draagt de hele film met een schier
onuitputtelijke energie, maar slaagt er toch in om nergens irritant
te worden, hoeveel bekken hij ook trekt, en hoeveel zelfbewuste
one-liners hij er ook tegenaan gooit. Zoals: ‘In the words of
AC/DC: We roll tonight… to the guitar bite… and for those about
to rock… I salute you.’
Jà, dat is erover. Maar het werkt
wel.

De meeste films in dit genre trappen vroeg of laat in een voor
de hand liggende val: de noodzaak om ten koste van wat dan ook,
toch een geforceerde plot op gang te trekken. In de handen van een
andere regisseur en schrijver was Black ongetwijfeld een romance
begonnen met strenge directrice Cusack. Had één of meerdere van de
kinderen in zijn klas onuitspreekbare problemen thuis gehad, die
Black dan grootmoedig had kunnen gaan oplossen. Maar nee, al die
obligatoire plotmechanismen worden hier simpelweg aan de kant
geschoven – de film houdt z’n prioriteiten duidelijk: de muziek, de
rock.

Dat zorgt ervoor dat ‘School of Rock’ op z’n zachtst gezegd een
oppervlakkige film is geworden. We komen vrijwel niets over de
personages te weten en erg opvallende conflicten hoeft u hier ook
al niet te komen zoeken. Dit is geen film met zware dramatische
momenten en indien er al een boodschap terug te vinden valt, dan is
die simpelweg dat het geloof dat muziek de wereld kan redden,
voldoende reden is om er je met hart en ziel voor in te zetten. En
laat anderen je dan maar gek noemen zoveel ze willen.

‘School of Rock’ is naïef, ongeloofwaardig en oppervlakkig. Maar
de naïviteit is charmerend, van het soort dat we meer nodig hebben,
de ongeloofwaardigheden gaan schuil onder het enthousiasme van de
acteurs (Black voorop, maar ook de kinderen zijn leuk) en de
oppervlakkigheid zorgt er ook voor dat sentimentaliteit en
prekerigheid vermeden worden. Enfin, ‘School of Rock’ rocks!

http://www.schoolofrockmovie.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 + 5 =